Μανιφέστο επιστροφής στις σοσιαλιστικές ρίζες

Δαπάνες υπέρ των πολλών και φορολόγηση των ισχυρών. Αυτό ήταν το βασικό μήνυμα κατά την παρουσίαση του προγράμματος-μανιφέστο των Εργατικών εν όψει των βουλευτικών εκλογών της 8ης Ιουνίου στη Βρετανία, τις οποίες προκήρυξε η πρωθυπουργός Τερέζα Μέι.

Με τις δημοσκοπήσεις να φέρνουν τους συντηρητικούς Τόρις μπροστά ακόμη και 18 ποσοστιαίες μονάδες, οι Εργατικοί απευθύνονται στους πολίτες υποσχόμενοι αύξηση του βασικού μισθού, αύξηση των δαπανών για την υγεία, την εκπαίδευση και τις υποδομές, εθνικοποίηση βιομηχανιών-κλειδί για τη χώρα (π.χ. ενέργεια, σιδηρόδρομοι και ταχυδρομεία) και αύξηση της φορολογίας για τους ισχυρούς οικονομικά.

Ειδικότερα, μεταξύ άλλων προτείνει αύξηση του βασικού ωρομισθίου στις 10 λίρες έως το 2020 (τώρα είναι 75,5) αλλά και μείωση στο ελάχιστο των διδάκτρων για τα πανεπιστήμια. Τα χρήματα για να πληρωθούν τα παραπάνω μέτρα θα βρεθούν, αναφέρεται από την αύξηση της φορολογίας των εταιρικών κερδών, την εισαγωγή τέλους συναλλαγών, αύξηση της φορολογίας για το 5% των ισχυρότερων οικονομικά πολιτών και αύξηση κατά 50% του φόρου που πληρώνουν όσοι κερδίζουν πάνω από 123.000 λίρες το χρόνο.

Επίσης, αναφέρει ότι το κόμμα υποστηρίζει ότι η Βρετανία πρέπει να διατηρήσει τα πυρηνικά της υποβρύχια –κάτι με το οποίο ο ίδιος ο Κόρμπιν είναι αντίθετος.

Κατά τον Τζέρεμι Κόρμπιν, που παρουσίασε το πρόγραμμα του κόμματος, είπε ότι αυτό είναι «ριζοσπαστικό και υπεύθυνο», διότι λαμβάνει υπ’ όψιν του «τους πολλούς και όχι του λίγους».

Ο επικεφαλής των Εργατικών, που δήλωσε πάντως χθες ότι θα θεωρούσε επιτυχία αν το κόμμα κατορθώσει να διατηρήσει 200 έδρες στη Βουλή, απευθύνεται στους πολίτες που είδαν τα εισοδήματά τους να παραμένουν στάσιμα ενώ το κόστος ζωής παραμένει υψηλό, ενώ ταυτόχρονα έχουν περικοπεί οι κοινωνικές παροχές και μειώνονται οι σταθερές θέσεις εργασίας που οδηγούν στην εξασφάλιση σύνταξης μετά τον εργασιακό βίο.

Υποστηρικτές και αντίπαλοι είδαν στο πρόγραμμα των Εργατικών την επιστροφή του κόμματος στις σοσιαλδημοκρατικές του ρίζες, μετά τα χρόνια «των Νέων Εργατικών», όπως αυτά εκφράστηκαν από τους Τόνι Μπλερ και Γκόρντον Μπράουν.

Πολλοί είναι αυτοί βέβαια που εκεί αποδίδουν την αδυναμία του κόμματος να κερδίσει εκλογές από το 2010 και μετά, αλλά και την εσωκομματική σύγκρουση που έχει ξεσπάσει μεταξύ των κεντρώων και των περισσότερο αριστεριστών του κόμματος.

«Παρωχημένο πρόγραμμα»

Για τους Συντηρητικούς, το πρόγραμμα δεν είναι παρά κάτι παρωχημένο που δεν θα μπορέσει ποτέ να υλοποιηθεί, διότι δεν θα μπορέσει ποτέ μια κυβέρνηση αυξήσει τόσο πολύ τους φόρους.

Για τον υπουργό Οικονομίας, Ντέιβιντ Γκάουκ, οι Εργατικοί τάζουν «πολλές δαπάνες», τις οποίες δεν έχουν υπολογίσει πώς θα πληρώσουν, ενώ το πρόγραμμα αυτό δεν εξασφαλίζει ανάπτυξη.