Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Με όποια αξιοπιστία μπορεί να έχουν πια τα exit polls σε ένα δημοσκοπικά θολό τοπίο (όπως μας δίδαξαν το Brexit, οι προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ και τόσα άλλα), τα χθεσινοβραδινά που είδαν το φως της δημοσιότητας μετά το κλείσιμο της κάλπης στην Ολλανδία έδιναν σαφή πρωτιά στο κεντροδεξιό VVD του απερχόμενου -και πιθανόν νέου, σε μία τρίτη θητεία- πρωθυπουργού Μαρκ Ρούτε, με 31 έδρες σε σύνολο 150, πλην όμως δέκα λιγότερες συγκριτικά με την προηγούμενη Βουλή.

Συνωστισμός επικρατεί στη δεύτερη θέση, όπου φέρονται να ισοψηφούν με 19 έδρες το προσωποπαγές ακροδεξιό κόμμα PVV του Χέερτ Βίλντερς (+4 έδρες) και οι πιθανοί αυριανοί κυβερνητικοί εταίροι του Ρούτε: το χριστιανοδημοκρατικό CDA (+6) και το φιλελεύθερο D66 (+7).

Επεται ο πραγματικός νικητής της κάλπης: η «Πράσινη Αριστερά-GL», που φέρεται να τετραπλασιάζει τις έδρες της, φθάνοντας τις 16. Κι ακολουθεί ο μεγάλος χαμένος: οι Εργατικοί.

Οι κυβερνητικοί εταίροι του Ρούτε στην απερχόμενη κυβέρνηση –και κόμμα του νυν υπουργού Οικονομικών και προέδρου του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ- συρρικνώθηκαν από τις 38 στις μόλις 9 έδρες, εισπράττοντας πρακτικά το μεγαλύτερο μερίδιο της λαϊκής δυσαρέσκειας για την πολιτική λιτότητας του κεντροδεξιού Ρούτε.

Μια πρώτη ασφαλής εκτίμηση του αποτελέσματος για τις εκλογές-βαρόμετρο για τον λαϊκισμό και την Ακροδεξιά στην Ευρώπη αναμενόταν τις πρώτες πρωινές ώρες (υπό τον φόβο κυβερνο-επιθέσεων στα ηλεκτρονικά συστήματα, η καταμέτρηση γίνεται με το χέρι).

Τα επίσημα τελικά αποτελέσματα θα ανακοινωθούν την επόμενη Τρίτη. Παρ’ όλα αυτά, ορισμένες παράμετροι θεωρούνται ήδη δεδομένες…

Κατά πρώτον, είναι η μεγάλη συμμετοχή στις κάλπες, που έφθασε το 82%, το υψηλότερο ποσοστό εδώ και 31 χρόνια, με προφανή ενίσχυση της «χρήσιμης ψήφου», υπό τη σκιά της προεκλογικής πόλωσης –κυρίως με άξονα το μεταναστευτικό και την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας–, αλλά και της διπλωματικής κρίσης με την Τουρκία.

Κατά δεύτερον, είναι η δεδηλωμένη πρόθεση των βασικών κομμάτων να αποκλείσουν τον ακροδεξιό, ξενόφοβο και αντιευρωπαϊστή Βίλντερς από το ατέρμονο παζάρι για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού (πιθανότατα τεσσάρων κομμάτων), το οποίο… παραδοσιακά διαρκεί εβδομάδες ή και μήνες.

Κατά τρίτον, είναι η εκλογική ενίσχυση, αλλά και το «αποτύπωμα» που έχει αναμφισβήτητα πια αφήσει ο ακροδεξιός ηγέτης στην κατακερματισμένη πολιτική σκηνή της χώρας –η οποία προεκλογικά πήρε σαφώς κλίση, μετά τη μετατόπιση του κεντροδεξιού VVD του Ρούτε, καθώς και πολλών άλλων ολλανδικών κομμάτων ακόμη πιο δεξιά, επικεντρώνοντας την εκστρατεία τους στις «ολλανδικές αξίες».

«Ολοι συζητούν τα θέματα που θέσαμε στο τραπέζι», διακήρυξε ο 53χρονος Βίλντερς χθες το πρωί, λίγο αφότου είχε ψηφίσει. «Το τζίνι δεν θα επιστρέψει στο μπουκάλι και αυτή η πατριωτική επανάσταση ήρθε για να μείνει».

Κάτι που αναμένεται να επιδιώξει και ο ίδιος από τη θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, για την οποία προορίζεται, μακριά από τον κίνδυνο της κυβερνητικής φθοράς, που, όπως εκτιμούν αναλυτές, τον… βολεύει τα μάλα.

Ο Ρούτε «δεν έχει ακόμη απαλλαγεί από μένα», ήταν το μήνυμα που έστειλε στον απόηχο των exit polls.

Στον αντίποδα, ένα τέταρτο δεδομένο των χθεσινών εκλογών είναι η ανάδειξη της «Πράσινης Αριστεράς-GL» σε νέο ηγετικό κόμμα της Αριστεράς στην Ολλανδία, μετά την εκλογική κατάρρευση των –πάλαι ποτέ κυρίαρχων στην εγχώρια πολιτική σκηνή– Εργατικών.

Ωθητήριος δύναμή της είναι οι νέοι και οι αντι-Βίλντερς ψηφοφόροι, και κυρίως ο 30χρονος αρχηγός της, Γιέσε Κλάβερ, γιος ενός Μαροκινού και μιας Ολλανδοϊνδονήσιας, με εμφάνιση που παραπέμπει στον δημοφιλή Καναδό πρωθυπουργό Τριντό και πολιτική τακτική που –κατά το «Politico»– αντιγράφει αυτήν του Μπαράκ Ομπάμα.

Ο ίδιος δεν κρύβει τις πολιτικές φιλοδοξίες του για την πρωθυπουργία. Προσώρας, το βασικό του δίλημμα εστιάζεται στο εάν θα παραμείνει αμετακίνητος στις θέσεις του κόμματός του ή εάν θα συμμετάσχει και υπό ποιους όρους στον κυβερνητικό συνασπισμό υπό τον (κεντρο)δεξιό Ρούτε, εφόσον του ζητηθεί.

Το προηγούμενο αριστερό του «άλλοθι» (οι Εργατικοί), πάντως, το πληρώνουν τώρα ακριβά…