Hταν μια ημέρα δραματική η χθεσινή για την ιταλική Κεντροαριστερά. Η συνέλευση του Δημοκρατικού Κόμματος δεν οδήγησε σε γεφύρωση των διαφορών, αλλά, αντιθέτως, σε επισημοποίηση της διάσπασης.
Ο Ματέο Ρέντσι επέμεινε ότι «το κόμμα δεν μπορεί να προχωρήσει με την τακτική της άσκησης βέτο» και υπογράμμισε, παράλληλα, ότι «προσπάθησε πάντα να κάνει δεκτά όλα τα αιτήματα που προέκυψαν». Επί της ουσίας, όμως, δεν έκανε καμία παραχώρηση.
Δεν θέλησε να μεταθέσει την ημερομηνία του συνεδρίου, επαναλαμβάνοντας ότι θα πρέπει να τελεσθεί το πολύ μέσα σε τέσσερις μήνες. Ο Ματέο Ρέντσι, δηλαδή, παραιτήθηκε χθες από γραμματέας -το προβλέπουν οι διαδικασίες- αλλά μόνο για να επανεκλεγεί, σύντομα, στην ηγεσία του κόμματος.
Από τη μεριά της, η εσωκομματική αντιπολίτευση υιοθέτησε μια πολυσύνθετη τακτική: ο Γουλιέλμο Επιφάνι, πρώην ηγέτης του μεγαλύτερου συνδικάτου της χώρας Cgil, κατηγόρησε τον Ρέντσι ότι δεν άσκησε αριστερή πολιτική: του θύμισε ότι κατήργησε τον φόρο πρώτης κατοικίας για όλους τους πολίτες -και για τους εύπορους- και ότι διευκόλυνε τις απολύσεις των εργαζομένων, ευνοώντας τους εργοδότες.
Ο δε περιφερειάρχης της Απουλίας, Μικέλε Εμιλιάνο (ένα από τα κύρια στελέχη της αριστερής μειοψηφίας), επεχείρησε να προβάλει ένα πιο διαλλακτικό προφίλ: ζήτησε από τον Ιταλό πρώην πρωθυπουργό να λειτουργήσει ενωτικά και να κάνει κάποιες μικρές παραχωρήσεις (κυρίως σε σχέση με την ημερομηνία του συνεδρίου) οι οποίες θα μπορούσαν να βοηθήσουν στο να αποτραπεί η διάσπαση. Αλλά ουδείς απάντησε.
Κοινό ανακοινωθέν
Ο Ρέντσι δεν θέλησε να δευτερολογήσει, ενώ ο εκπρόσωπος του κόμματος στη Βουλή, Ετορε Ροζάτο -στενός του συνεργάτης- έκανε γνωστό ότι δεν υπήρχαν περιθώρια για ελιγμούς τέτοιου είδους.
Στον επίλογο φτάσαμε χθες βράδυ: σε κοινό τους ανακοινωθέν, οι τρεις (πρώην) υποψήφιοι και για τη γραμματεία και «αντάρτες», Ρομπέρτο Σπεράντσα, Μικέλε Εμιλιάνο και Ενρίκο Ρόσι, υπογράμμισαν πως «προκύπτει με σαφήνεια, πλέον, ότι είναι ο Ματέο Ρέντσι ο οποίος επέλεξε την οδό της διάσπασης, αναλαμβάνοντας μια ιδιαίτερα σοβαρή ευθύνη».
Πρόκειται, ουσιαστικά, για την πρώτη κίνηση που θα οδηγήσει (εκτός και αν υπάρξουν πραγματικά θεαματικές εκπλήξεις) στη δημιουργία μιας νέας αριστερής δύναμης.
Εμπνευστές της θα είναι ο πρώην γραμματέας των Δημοκρατικών, Πιερλουίτζι Μπερσάνι, και ο πρώην πρωθυπουργός, Μάσιμο ντ’ Αλέμα, ο οποίος δεν πήρε καν μέρος, χθες, στη συνέλευση της Ρώμης.
Το όλο παιχνίδι, από δω και στο εξής, σε επικοινωνιακό επίπεδο θα επικεντρωθεί σε μια διαφορετικού είδους αντιπαράθεση.
Οι αντιφρονούντες θα επιχειρήσουν να στείλουν το μήνυμα ότι ο Ρέντσι τούς έδιωξε, ενώ εκείνος θα κάνει ό,τι μπορεί για να δείξει ότι θέλησαν να φύγουν με στόχο να ζημιώσουν το κόμμα.
Στην πραγματικότητα, όμως, η μεγάλη αυτή ρήξη σχετίζεται με άλλου είδους διαφορές: πολλά στελέχη του προέρχονται από το πρώην κομμουνιστικό κόμμα και δεν έχουν σχεδόν κανένα κοινό σημείο με τον σημερινό αρχηγό τους, ο οποίος, ως γνωστόν, έχει χριστιανοδημοκρατικές καταβολές.
Δεν μπορούν να δεχθούν ότι η Κεντροαριστερά συνεχίζει να εφαρμόζει τις συνταγές του Τόνι Μπλερ και επιμένουν ότι η κρίση απαιτεί εντελώς διαφορετικές απαντήσεις.
Και εγένετο Ιταλική Αριστερά
Στο μεταξύ, στο Ρίμινι, ολοκληρώθηκε το ιδρυτικό συνέδριο της Sinistra Italiana, της Ιταλικής Αριστεράς. Εξελέγη γραμματέας ο 44χρονος Νικόλα Φρατοϊάνι, ο οποίος ανακοίνωσε ότι θα εργαστεί υπέρ του διαλόγου των δυνάμεων της Αριστεράς.
Η Sinistra Italiana είναι μετεξέλιξη του κόμματος Αριστερά, Οικολογία και Ελευθερία, που είχε ιδρύσει το 2009 ο Νίκι Βέντολα, περιφερειάρχης της Απουλίας.
Διατήρησε πάντα στενό διάλογο με τον ΣΥΡΙΖΑ και άσκησε έντονη κριτική στο έργο του Ρέντσι. Τώρα, η μεγάλη πρόκληση για το νέο αυτό κόμμα είναι να εργαστεί για την ενίσχυση της Αριστεράς, ώστε να αποφευχθεί η περαιτέρω διάσπασή της.
