Το πρώτο σοκ πέρασε, και από χτες η αμερικανική κοινή γνώμη αλλά και ολόκληρος ο πλανήτης αρχίζουν να συνειδητοποιούν πως τα επόμενα τουλάχιστον τέσσερα χρόνια, θέλουμε-δεν θέλουμε, θα τα περάσουμε με πρόεδρο Τραμπ…
Ετσι, ένας ένας οι επικριτές του –με πρώτο τον απερχόμενο Αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα, που τον υποδέχτηκε στον Λευκό Οίκο για να του δείξει τα κατατόπια– στήνονται στην ουρά για να «φιλήσουν το δαχτυλίδι» του νέου πλανητάρχη, με τις μεγαλύτερες «κωλοτούμπες» προς τη μεριά του Τραμπ να πραγματοποιούνται βέβαια από τα πρωτοκλασάτα στελέχη των Ρεπουμπλικανών, που εδώ και μήνες έκαναν τα πάντα για να… μη βγει ο υποψήφιος του κόμματος!
Η συνάντηση Ομπάμα-Τραμπ ήταν χαρακτηριστική της τεταμένης ατμόσφαιρας όχι μόνο στους διαδρόμους της Ουάσινγκτον, αλλά και σε ολόκληρη τη (βαθιά διχασμένη) αμερικανική κοινωνία: ο Τραμπ δεν χρησιμοποίησε την κεντρική είσοδο του Λευκού Οίκου και μπήκε από την πίσω πόρτα, αποφεύγοντας τις κάμερες, για να ακολουθήσει ένα «τετ α τετ» μιάμισης ώρας με τον απερχόμενο πρόεδρο, ενώ σε διαφορετικό δωμάτιο είχαν συνάντηση η Μισέλ Ομπάμα με τη νέα Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ, τη Μελάνια Τραμπ.
Στη συνέχεια οι δύο πολιτικοί εμφανίστηκαν μπροστά στις κάμερες, με τον Ομπάμα να προσπαθεί να σπάσει τον πάγο λέγοντας πως τον ενθάρρυνε πολύ «η βούληση του Ντόναλντ Τραμπ να συνεργαστεί με τη δική μου ομάδα για τη λύση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα» και τονίζοντας πως «τώρα θέλουμε να κάνουμε ό,τι είναι εφικτό για να πετύχει ο πρόεδρος Τραμπ».
Ο Τραμπ, από τη μεριά του, συνέχισε να εκπέμπει «ενωτικά» μηνύματα, δήλωσε «θαυμαστής» του Ομπάμα και, στις πρώτες του δηλώσεις από το Οβάλ Γραφείο, τόνισε:
«Εχω μεγάλο σεβασμό για τον Μπαράκ Ομπάμα. Συζητήσαμε για πολλά πράγματα, κάποια υπέροχα, κάποια δυσάρεστα.
»Ανυπομονώ για τις επόμενες συναντήσεις μας για να συζητήσουμε για όλα τα προβλήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Αυτή η συζήτηση επρόκειτο να κρατήσει 10 λεπτά και κράτησε μιάμιση ώρα».
Ερωτήσεις, πάντως, δεν δέχτηκε κανείς από τους δύο να απαντήσει, παρά τις προσπάθειες των Αμερικανών συναδέλφων.
Φυσικά, πίσω από τα παγωμένα χαμόγελα, τις χειραψίες και τα «φιλικά» χτυπήματα στην πλάτη, κρύβεται ένα πολιτικό σύστημα και μια κοινωνία που «βράζει»: λίγες ώρες πριν από το ραντεβού, άλλωστε, εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους όλων σχεδόν των μεγαλουπόλεων -Νέα Υόρκη, Σικάγο, Φιλαδέλφεια, Βοστόνη, Πόρτλαντ, Σαν Φρανσίσκο, Λος Αντζελες, Οκλαντ, Χιούστον, Οστιν κ.α.- φωνάζοντας συνθήματα όπως «Ο Τραμπ δεν είναι πρόεδρός μου» και καταγγέλλοντας τις ρατσιστικές, σεξιστικές και ξενοφοβικές απόψεις του νέου «πλανητάρχη».
Πολύς κόσμος μαζεύτηκε και έξω από τον Πύργο Τραμπ, το «στρατηγείο» του στο κέντρο του Μανχάταν, κρατώντας πλακάτ και φωνάζοντας συνθήματα εναντίον του, ενώ δεν έλειψαν και τα επεισόδια με την αστυνομία, ιδίως στην Καλιφόρνια, όπου έγιναν και οι περισσότερες από τις τουλάχιστον 140 βραδινές συλλήψεις.
Αξίζει δε να σημειωθεί ότι σε αρκετά πανεπιστήμια αλλά και γυμνάσια της Καλιφόρνιας, του Πόρτλαντ και του Ορεγκον φοιτητές και μαθητές βγήκαν από τις αίθουσες διδασκαλίας και οργάνωσαν αυθόρμητες διαδηλώσεις κατά του Τραμπ.
Ομως οι οργισμένες διαδηλώσεις και οι βαριές κουβέντες στα social media δεν μπορούν να αλλάξουν το αποτέλεσμα, το οποίο μάλλον θα ήταν διαφορετικό αν όλοι αυτοί οι νέοι άνθρωποι που τώρα ξεσπούν είχαν πάει την Τρίτη να ψηφίσουν. Αντί γι’ αυτούς όμως πήγαν στις κάλπες όλοι οι «ξεχασμένοι άνθρωποι» των ΗΠΑ.
Οπως έγραψε χτες σε ένα έξοχο κείμενό του ο γνωστός Ιταλός δημοσιογράφος (και ιστορικός διευθυντής της Repubblica) Εντσο Μάουρο, στις αμερικανικές εκλογές «κέρδισε η οργή των ξεχασμένων», εξηγώντας πως «οι ξεχασμένοι άνθρωποι είναι ο νέος άγνωστος Θεός της Αμερικής, τον οποίο ο Τραμπ κατάφερε να βγάλει από το σκοτάδι της περιφρόνησης και να φέρει στο προσκήνιο, σημαίνοντας τις καμπάνες της δικής του απελευθέρωσης (…) Οταν η εργασία δεν προσφέρει πια την αμοιβή που κάποιος θα περίμενε, όταν δεν υπάρχει πλέον ο κοινωνικός ρόλος που συνδέεται με τη δουλειά μας (…) τότε νιώθεις πως η πολιτική σε έχει εγκαταλείψει ή και κάτι περισσότερο. Οτι σε έχουν αποβάλει από το σύστημα, ότι σε διώχνουν».
Και «εκδικείσαι» το σύστημα εκλέγοντας έναν άνθρωπο που υπόσχεται να το γκρεμίσει, ελπίζοντας ότι με το ανακάτεμα της τράπουλας θα ξαναζήσεις το αμερικανικό όνειρο που σου υποσχέθηκαν στα μικράτα σου, αλλά εξελίχθηκε σε εφιάλτη…
