Μια βαθιά ανάσα πήρε το βράδυ του Σαββάτου ο Μπέρνι Σάντερς, μετά την τριπλή νίκη του επί της Χίλαρι Κλίντον στη Χαβάη, την Αλάσκα και τη (βορειοδυτική) Πολιτεία της Ουάσινγκτον.
Βέβαια, η Χίλαρι διατηρεί πολύ μεγάλο προβάδισμα έναντι του 74χρονου γερουσιαστή από το Βερμόντ, καθώς η Χαβάη και η Αλάσκα είναι μικρές Πολιτείες που δίνουν στον νικητή μόνο 25 και 16 εκλέκτορες αντίστοιχα, ενώ και η νίκη στο ιστορικά «αριστερό» Σιάτλ (που συνοδεύεται από 101 εκλέκτορες) μπορεί να θεωρηθεί αναμενόμενη: δυστυχώς για τον Σάντερς, οι μεγάλες νίκες της πρώην υπουργού Εξωτερικών και πρώην πρώτης κυρίας στις νότιες και τις ανατολικές Πολιτείες τής έχουν δώσει αέρα νικητή.
Το πραγματικό διακύβευμα για τη Χίλαρι περιστρέφεται τώρα γύρω από το αν, τελικά, θα αναγκαστεί στο συνέδριο του καλοκαιριού να συμπεριλάβει τον Σάντερς στο ticket (το προεδρικό «ψηφοδέλτιο») ως υποψήφιο αντιπρόεδρο, παρά τις χαώδεις διαφορές που τους χωρίζουν, προκειμένου να μην αποξενώσει στις εκλογές του Νοέμβρη τα εκατομμύρια των -αριστερών για τα αμερικανικά δεδομένα- υποστηρικτών του.
«Το ξέραμε ότι τα πράγματα θα πήγαιναν καλύτερα όσο κινούμασταν προς τα δυτικά», δήλωσε πάντως σε πλήθος 8.000 υποστηρικτών του στο Ουισκόνσιν, τον επόμενο μεγάλο σταθμό της καμπάνιας για το χρίσμα των Δημοκρατικών, ο αναθαρρημένος Μπέρνι Σάντερς.
Στο άλλο στρατόπεδο, των Ρεπουμπλικανών, ο «Μίδας» Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να «εξαργυρώνει» πολιτικά (και) τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες.
Σε εκτεταμένη συνέντευξή του στους «New York Times» που ήταν αφιερωμένη στη μελλοντική εξωτερική πολιτική του αν γίνει πρόεδρος, ο Τραμπ αμφισβήτησε (όχι άδικα, εδώ που τα λέμε…) την «αφοσίωση» της Σαουδικής Αραβίας στον πόλεμο εναντίον του «Ισλαμικού κράτους» και ξεκαθάρισε πως θα «εξετάσει το ενδεχόμενο» να σταματήσουν οι ΗΠΑ να αγοράζουν πετρέλαιο από το Ριάντ, εάν η σαουδαραβική κυβέρνηση δεν συμμετάσχει άμεσα, με χερσαίες δυνάμεις, στη μάχη κατά των τζιχαντιστών του «Χαλιφάτου».
Ο Τραμπ υποστήριξε ακόμα, με το γνωστό ύφος… ντον Κορλεόνε, ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει από εδώ και πέρα να «αποζημιώνονται» από τις χώρες στις οποίες παρέχουν προστασία, τονίζοντας ότι «χωρίς εμάς, η Σαουδική Αραβία δεν θα συνέχιζε να υπάρχει για πολύ καιρό»…
