Κακοί και μαύρα πρόβατα, το αγαπημένο του παιχνίδι

Δύο εβδομάδες και τρεις ημέρες συμπληρώνει στην κυβέρνηση ο Ντόναλντ Τραμπ και οι δραστικές αλλαγές που φιλοδοξεί να επιφέρει παντού ζαλίζουν κυριολεκτικά. Αν και η λέξη «αλλαγές» στις περισσότερες περιπτώσεις είναι πολύ λίγη για να περιγράψει το τσεκούρωμα που επιχειρεί σε δημόσιες υπηρεσίες και τον τσαμπουκά με τον οποίο κινείται στις διεθνείς σχέσεις. Και ναι μεν μπήκε μια προσωρινή παύση στον εμπορικό πόλεμο (όχι όμως και με την Κίνα, τον πραγματικό αντίπαλο της αμερικανικής κυριαρχίας), στο εσωτερικό όμως, ο νέος πρόεδρος και το επιτελείο του αντιμετωπίζουν σχεδόν τους πάντες ως εν δυνάμει εχθρούς.

Αφού ξεμπέρδεψε με τα προγράμματα διαφορετικότητας, απεφάνθη ότι τα φύλα είναι μόνο δύο και ανήγγειλε συρρίκνωση του Δημοσίου, με σταθερά βήματα προχωρά στην πράξη. Η νέα εβδομάδα ξεκίνησε με το ξήλωμα της USAID, του μεγαλύτερου οργανισμού παροχής αμερικανικής βοήθειας στο εξωτερικό, και σειρά παίρνει η EPA, η Υπηρεσία Περιβαλλοντικής Προστασίας, όπως αρμόζει σε έναν πρόεδρο δηλωμένο αρνητή της κλιματικής αλλαγής.

Σύμφωνα με μέιλ που εστάλη στην υπηρεσία και στο οποίο απέκτησαν πρόσβαση οι New York Times, πάνω από 1.000 εργαζόμενοι ειδοποιήθηκαν ότι μπορεί να απολυθούν «ανά πάσα στιγμή». Πρόκειται κυρίως για προσωπικό με σχέση προσωρινής εργασίας που προσλήφθηκε μέσα στο προηγούμενο έτος και εργάζεται σε τομείς όπως η κλιματική αλλαγή, η μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, η τήρηση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και άλλα.

Ακόμα χειρότερα είναι τα σχέδια Τραμπ για το υπουργείο Παιδείας. Σύμφωνα με ρεπορτάζ της Washington Post, ο πρόεδρος προωθεί εντός του μήνα διάταγμα για το κλείσιμο του υπουργείου, κάτι που είχε εξαγγείλει και προεκλογικά. Επειδή όμως το υπουργείο δεν μπορεί να κλείσει απλά με ένα διάταγμα, αλλά απαιτείται η έγκριση του Κογκρέσου, η οποία είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο να επιτευχθεί, στο μεταξύ θα προσπαθήσει να το αποψιλώσει εκ των έσω. Την αποστολή αυτή θα αναλάβει -ποιος άλλος;- ο Ιλον Μασκ. Περίπου 20 άτομα από το DOGE, το υπουργείο Κυβερνητικής Αποτελεσματικότητας του οποίου ηγείται το αφεντικό της Tesla, έχουν σταλεί στο υπουργείο Παιδείας για να φτιάξουν πρόγραμμα για γενναίες περικοπές σε χρηματοδότηση και προσωπικό.

Πού πήγαν οι σελίδες;

Ο Τραμπ ό,τι δεν συμπαθεί το εξαφανίζει. Από την περασμένη Παρασκευή μέχρι σήμερα έχουν εξαφανιστεί από τον κυβερνοχώρο πάνω από 8.000 ιστοσελίδες ομοσπονδιακών υπηρεσιών με θέματα όπως τα εμβόλια, οι επιστημονικές έρευνες, τα εγκλήματα μίσους, οι εθισμοί, η βία μεταξύ των εφήβων και ζητήματα ΛΟΑΤΚΙ.

Σύμφωνα με την έρευνα των New York Times, περίπου 3.000 από τις εξαφανισμένες σελίδες αφαιρέθηκαν από τα CDCP, τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών, και ισάριθμες από τη Στατιστική Υπηρεσία (Census Bureau). Στα υπόλοιπα θύματα συγκαταλέγονται, μεταξύ άλλων, ιστοσελίδες του FDA, του Οργανισμού Τροφίμων και Φαρμάκων, του υπουργείου Δικαιοσύνης ή της Υπηρεσίας Κατάχρησης Ουσιών και Ψυχικής Υγείας.

Εχθροί παντού

«Στο αφήγημα του Τραμπ υπάρχει πάντα ένας κακός», έγραφε ρεπορτάζ των New York Times σχετικά με την τάση του Αμερικανού προέδρου να αναζητά παντού και πάντα έναν αποδιοπομπαίο τράγο. «Οταν ένα αεροπλάνο κι ένα ελικόπτερο συγκρούστηκαν την περασμένη εβδομάδα πάνω από την Ουάσινγκτον, ο Τραμπ επέρριψε την ευθύνη στα προγράμματα πρόσληψης που προωθούν τη διαφορετικότητα (…) Την ώρα που η χώρα παλεύει με την κρίση της φαιντανύλης, ο Τραμπ κατηγόρησε τους γείτονές του και απείλησε να τους τιμωρήσει με δασμούς», συνεχίζει η αμερικανική εφημερίδα.

«Πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Αμερικανοί πολιτικοί και κυβερνητικοί αξιωματούχοι δεν προκύπτουν από τις πράξεις ενός συγκεκριμένου ατόμου ή μιας συγκεκριμένης ομάδας, αλλά από ένα μεγάλο, απρόσωπο σύστημα που οι αστοχίες του είναι δύσκολο να εξηγηθούν.

Πάρτε παράδειγμα την αεροπορική σύγκρουση η οποία έθεσε ένα πλήθος ερωτημάτων σχετικά με τα κενά στον τομέα της ασφάλειας», λέει στους New York Times ο Τσαρλς Ζαγκ, αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μιζούρι και συγγραφέας ενός βιβλίου για την πολιτική δημαγωγία. «Ενα κομμάτι της επιτυχίας του Τραμπ», λέει ο Ζαγκ, «οφείλεται στο ότι δημιουργεί κάτι σαν έναν πλασματικό, ρητορικό κόσμο γεμάτο εχθρούς -κακοί και ήρωες- στον οποίο να μπορούν να πιστέψουν οι υποστηρικτές του».