Μπρος γκρεμός και πίσω Τραμπ για τον Νετανιάχου!

Μα καλά, πώς γίνεται μέσα στις πρώτες δύο εβδομάδες της (δεύτερης) θητείας σου να κηρύττεις εμπορικό πόλεμο (σχεδόν) σε ολόκληρο τον κόσμο, στρέφοντας τους πάντες εναντίον σου, και την ίδια στιγμή να υποδέχεσαι στον Λευκό Οίκο έναν ηγέτη διεθνώς καταζητούμενο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και γενοκτονία; Μια χαρά γίνεται, αν είσαι ένας ορκισμένος σιωνιστής και προσωπικός αλλά και οικογενειακός φίλος των Νετανιάχου εδώ και δεκαετίες, όπως ο Ντόναλντ Τραμπ. Για όσους τυχόν δεν το γνωρίζουν, η (αν)ιερή συμμαχία των δύο οικογενειών κρατάει ήδη αρκετές δεκαετίες –για την ακρίβεια από τη δεκαετία του 1980, όταν ο νεαρός ακόμη «Μπίμπι» Νετανιάχου ζούσε και εργαζόταν στη Νέα Υόρκη, όπου και έγινε φίλος με τον πατέρα του Ντόναλντ και δημιουργό της οικογενειακής περιουσίας, τον Φρεντ Τραμπ, και τον ανερχόμενο γιο του.

Οπως και να ’χει, ο αιμοσταγής Ισραηλινός πρωθυπουργός θα γίνει σήμερα ο πρώτος ξένος ηγέτης που επισκέπτεται τον Τραμπ μετά την ορκωμοσία του· και το «μενού» της επίσκεψης, τουλάχιστον από ισραηλινής πλευράς, δεν είναι άλλο από τη συνέχιση με την πρώτη ευκαιρία της γενοκτονίας στη Γάζα, την οποία ο Νετανιάχου αναγκάστηκε να διακόψει προσωρινά ώστε να κατευνάσει κάπως –με την ανταλλαγή αιχμαλώτων και την είσοδο ανθρωπιστικής βοήθειας– την εγχώρια και διεθνή κοινή γνώμη.

Αλλά βέβαια ο φασίστας Νετανιάχου δεν κρύβει τις προθέσεις του. Οπως δήλωσε χθες πριν από τη συνάντησή του με τον ειδικό απεσταλμένο του Τραμπ για τη Μέση Ανατολή, Στίβεν Γουίτκοφ, το βασικό θέμα συζήτησης θα είναι η «ολοκληρωτική νίκη επί της Χαμάς, η επιστροφή των ομήρων μας και η μάχη κατά του ιρανικού άξονα σε όλες του τις διαστάσεις». Και πριν φύγει από το Ισραήλ, είχε πει πως «οι αποφάσεις που λάβαμε στον πόλεμο έχουν ήδη αλλάξει το πρόσωπο της Μέσης Ανατολής… Οι αποφάσεις μας και το θάρρος των στρατιωτών μας έχουν αλλάξει τον χάρτη. Αλλά πιστεύω ότι με στενή συνεργασία με τον πρόεδρο Τραμπ μπορούμε να τον αλλάξουμε ακόμη περισσότερο και προς το καλύτερο», πρόσθεσε ο πολεμοκάπηλος Νετανιάχου, η πολιτική καριέρα του οποίου κρέμεται αυτές τις μέρες κυριολεκτικά από μια κλωστή.

Για τον Τραμπ, ωστόσο, η ατζέντα είναι σαφώς πιο περίπλοκη. Οσο κι αν σόκαρε προ ημερών –κατά την προσφιλή συνήθειά του– τους πάντες, προτείνοντας να… «νοικοκυρευτεί» η Γάζα με τη μεταφορά των Παλαιστινίων σε «πιο ασφαλή» μέρη, όπως η Αίγυπτος ή η Ιορδανία, και βέβαια επαναλαμβάνοντας διαρκώς τις πολεμικές απειλές κατά του Ιράν, στην πραγματικότητα ακόμη και οι πιο στενοί συνεργάτες του δεν τον πιστεύουν. Στην πραγματικότητα, όπως προκύπτει από τις δηλώσεις των επιτελών του αλλά και από τις περισσότερες σοβαρές στρατηγικές αναλύσεις στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Τραμπ επιθυμεί διακαώς τη συνέχιση της εκεχειρίας στη Γάζα και πέραν της πρώτης φάσης του τρέχοντος ντιλ, ακόμη κι αν αυτή η παράταση οδηγήσει στην πτώση της κυβέρνησης και στο πολιτικό τέλος του παλιόφιλου Νετανιάχου.

Χρειάζεται ειρήνη

Και ο λόγος είναι πως ο Τραμπ-ούκος νέος πρόεδρος χρειάζεται αν όχι μια μόνιμη ειρήνη, τουλάχιστον μια ειρηνική ανάπαυλα στη φλεγόμενη Μέση Ανατολή, ώστε να ασχοληθεί με τις πιο επείγουσες προτεραιότητές του. Που δεν είναι άλλες από τον τερματισμό του… ατυχούς πολέμου στην Ουκρανία και τη σταθεροποίηση του κύριου γι’ αυτόν μετώπου, που είναι πρακτικά η επαναβεβαίωση της αμερικανικής κυριαρχίας στην αμερικανική ήπειρο (το αποκαλούμενο και «Δόγμα Μονρόε 2.0» από κάποιους ειδικούς, με αφετηρία τη μάχη κατά της παράτυπης μετανάστευσης από το Μεξικό και την «έξωση» των κινεζικών συμφερόντων από τον Παναμά και άλλες χώρες που οι Αμερικανοί θεωρούν ιστορικά ως την «πίσω αυλή» τους.

Οπως έχουμε γράψει πολλές φορες, ο Τραμπ και οι πιο… σκεπτόμενοι στρατηγικά επιτελείς του θεωρούν, και σωστά, την Κίνα ως τον βασικό αντίπαλο των ΗΠΑ για την παγκόσμια ηγεμονία και βλέπουν με τρόμο τη συνεχή σύσφιγξη των σχέσεων μεταξύ Ρωσίας, Κίνας και του λεγόμενου «Παγκόσμιου Νότου» – εξ ου και οι απειλές για εξοντωτικό εμπορικό πόλεμο σε όσους τολμούν να αμφισβητήσουν την κυριαρχία του δολαρίου. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως ο Τραμπ είναι πάνω απ’ όλα ένας αδίστακτος μπίζνεσμαν και η αέναη παράταση και επέκταση του πολέμου από τον Νετανιάχου βάζει σε κίνδυνο κομβικές για την Ουάσινγκτον συνεργασίες, όπως αυτή με τη Σαουδική Αραβία, από την οποία ο νέος πρόεδρος περιμένει αφενός να αποσυρθεί από το ανταγωνιστικό για τις ΗΠΑ πρότζεκτ των BRICS, στο οποίο συμμετέχει ενεργά πλέον και το Ιράν, και αφετέρου να πραγματοποιήσει νέες τεράστιες επενδύσεις στην αμερικανική οικονομία, της τάξης του ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων.

Ως εκ τούτου, και πέρα από την όποια ρητορική και ιδεολογική «ευθυγράμμιση» με τον Νετανιάχου, ο Τραμπ είναι ικανός ανά πάσα στιγμή να θυσιάσει τον παλιόφιλο «Μπίμπι» και να αναζητήσει έναν νέο Ισραηλινό ηγέτη που θα είναι διατεθειμένος να κάνει τις απαραίτητες υποχωρήσεις ώστε να αναθερμανθεί η στρατηγική σχέση των ΗΠΑ με το Ριάντ και άλλες κρίσιμης σημασίας αραβικές πρωτεύουσες, σχέση που υπέστη βαρύ πλήγμα από τη 15μηνη γενοκτονία στη Γάζα. Μην ξεχνάμε ότι ο Τραμπ με τον Αμερικανοεβραίο γαμπρό του Τζάρεντ Κούσνερ προώθησαν τις περίφημες «Συμφωνίες του Αβραάμ» με τους πιο… πρόθυμους Αραβες, για πλήρη εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ: αλλά η επιδρομή της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου τα τίναξε όλα αυτά στον αέρα – και τώρα η Σαουδική Αραβία αλλά και πολλές ακόμη αραβικές κυβερνήσεις αξιώνουν μια διαρκή και βιώσιμη λύση για τους Παλαιστίνιους, προκειμένου να ξανακαθίσουν στο τραπέζι. Και αυτό, δηλαδή η δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους, είναι κάτι που ο Νετανιάχου και οι ομοϊδεάτες του δεν πρόκειται ποτέ να το δεχτούν.

Στο παρελθόν, και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, όταν είχε ουσιαστική ανάγκη να κερδίσει τις ψήφους και τα δολάρια του πανίσχυρου αμερικανο-εβραϊκού λόμπι, ο Τραμπ όπως θυμάστε είχε υποσχεθεί εμμέσως πλην σαφώς ότι θα επιτρέψει την προσάρτηση της Δυτικής Οχθης από τους Ισραηλινούς κατακτητές. Αλλά αν κάνει κάτι τέτοιο, κάθε ελπίδα για αναθέρμανση των σχέσεων με τους Αραβες μονάρχες του Κόλπου πάει περίπατο. Οπότε η ώρα της αλήθειας πλησιάζει για τους δυο παλιόφιλους, τον «Μπίμπι» και τον Ντον – και το πραγματικό διακύβευμα είναι αν ο Τραμπ θα βάλει τα συμφέροντα της «Ξανά Μεγάλης» Αμερικής πάνω απ’ αυτά του «Μεγάλου Ισραήλ» και του εξτρεμιστικού σιωνιστικού πρότζεκτ…