Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου… Μόλις πριν από δέκα ημέρες ένα σαπιοκάραβο που εκτιμάται ότι μετέφερε περισσότερους από 700 πρόσφυγες και μετανάστες ναυάγησε υπό ακόμη «θολές» συνθήκες στα ανοιχτά της Πύλου, παρασύροντας αβοήθητους στον θάνατο τους περισσότερους (πλην 104 διασωθέντων) στο Φρέαρ των Οινουσσών, σε βάθος 5.269 μέτρων.
Προερχόμενοι κυρίως από την Αίγυπτο, τη Συρία και το Πακιστάν –ανάμεσά τους πολλά γυναικόπαιδα– λέγεται ότι είχαν πληρώσει έκαστος έως 6.000 ευρώ για το ταξίδι της απόγνωσης, που έγινε τελικά θανάτου. Πρόκειται για μία από τις χειρότερες σύγχρονες τραγωδίες στον υγρό τάφο της Μεσογείου.
Από τις αρχές αυτής της εβδομάδας έδειξε να ξεχνιέται βολικά από πολλούς, καθώς τα ΜΜΕ –διεθνή και εγχώρια– και την κοινή γνώμη καθηλώνει μια άλλη θαλάσσια τραγωδία, σε εντελώς διαφορετικό φόντο. Και όχι μόνο επειδή εκτυλίσσεται στα ανοιχτά των ανατολικών ακτών του Καναδά, στον βόρειο Ατλαντικό. Εκεί όπου δεν βυθίστηκε η τιμή της «Ευρώπης των αξιών», αλλά ο θρυλικός «Τιτανικός» το 1912, και από την περασμένη Κυριακή χάθηκαν τα ίχνη βαθυσκάφους της ιδιωτικής αμερικανικής εταιρείας OceanGate Expeditions με πέντε πάμπλουτους επιβαίνοντες.
Ο 61χρονος ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, Στόκτον Ρας, ήταν σε ρόλο χειριστή. Στους επιβάτες συγκαταλέγονται ένας 58χρονος Βρετανός δισεκατομμυριούχος, ένας 48χρονος Πακιστανο-βρετανός κροίσος (που φιγουράρει στα Panama Papers για φοροδιαφυγή) μαζί με τον 19χρονο γιο του και ένας 77χρονος πρώην διοικητής του γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού, ερευνητής του «Τιτανικού».
Καθείς εκ των τεσσάρων πλήρωσε 250.000 δολάρια για μία θέση στο βαθυσκάφος «Titan», μήκους 6,7 μέτρων, που η πλοήγησή του γινόταν μέσω… προσαρμοσμένου χειριστηρίου για βιντεοπαιχνίδια (!) και, όπως προκύπτει, είχε πολλά θέματα ασφαλείας. Οπως και στην περίπτωση των πλούσιων διαστημοτουριστών, κίνητρο ήταν κυρίως η ανθρώπινη ματαιοδοξία.
Οι ζάπλουτοι «τουρίστες του ωκεανού» ήθελαν να δουν από κοντά το κουφάρι του υπερωκεάνιου, που σιγά σιγά αποσυντίθεται σε βάθος 3.800 μέτρων. Για τον εντοπισμό και τη διάσωσή τους στήθηκε μια πολυεθνική και πολυδάπανη επιχείρηση από τις ακτοφυλακές των ΗΠΑ και του Καναδά, από χθες με τη συνδρομή και ρομπότ βαθέων υδάτων από τη Γαλλία.
Αν και εξαρχής ελάχιστων πιθανοτήτων επιτυχίας στον αχανή σκοτεινό βυθό, η επιχείρηση συνεχιζόταν μέχρι χθες το απόγευμα, ενόσω το διαθέσιμο οξυγόνο στο βαθυσκάφος υπολογίζεται ότι είχε πιθανότατα εξαντληθεί από το πρωί της Πέμπτης. Την Τετάρτη καταγράφηκαν κάποιοι ήχοι στα βάθη του ωκεανού. Αργά χθες εντοπίστηκαν συντρίμμια του «Τιτάν». Οι ελπίδες είχαν πια εξανεμιστεί.
Δημοσιεύματα
Πρόκειται αναμφίβολα για μια τραγική ιστορία. Ομως «προς τι το τόσο μεγάλο ενδιαφέρον;» αναρωτιέται o αμερικανικός ιστότοπος Vox. «Μια γρήγορη απάντηση», αναφέρει, «είναι ότι είναι πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι οι άνθρωποι ξοδεύουν 250.000 δολάρια για να πάνε εθελοντικά σε ένα εξαιρετικά επικίνδυνο μέρος, με έναν κλειστοφοβικό σωλήνα, χωρίς καμία πρόσθετη ασφάλεια».
«Οι πλούσιοι άνθρωποι που κάνουν κάτι εκπληκτικά περίεργο και ριψοκίνδυνο προκαλούν πάντα περιέργεια. Είναι μια ιστορία, με την κλασική έννοια του όρου». Είναι ωστόσο επίσης «διπλή η ευθύνη των ειδησεογραφικών οργανισμών, όσο και των αναγνωστών, να αποφασίσουν τι πραγματικά έχει σημασία», επισημαίνει.
Ο αρθρογράφος Ισάν Θάρορ της Washington Post το θέτει πιο κυνικά. «Οσο σοκαριστική και αν είναι», γράφει, «η καταστροφή στη Μεσόγειο είναι πάρα πολύ οικεία σε ένα παγκόσμιο κοινό, που είναι σε μεγάλο βαθμό απαθές απέναντι στα δεινά όσων κάνουν τον επικίνδυνο διάπλου».
