Ήταν η πρώτη μεγάλη ομιλία του προέδρου των ΗΠΑ μετά τον «κακό χαμό» με την παραπομπή του και ήταν, όπως, ακριβώς αναμενόταν, εκρηκτική.
Ο Ντόναλντ Τραμπ αφιέρωσε λίγο παραπάνω από μία ώρα για να απευθυνθεί προς τους Αμερικανούς σε μία ομιλία αυτοαποθέωσης και προσπάθειας διχασμού και επίθεσης κατά των πολιτικών του αντιπάλων.
«Μέσα σε μόλις τρία χρόνια διαλύσαμε την νοοτροπία της αμερικανικής παρακμής και απορρίψαμε την υποβάθμιση του πεπρωμένου της Αμερικής» είπε ο Τραμπ κατά την έναρξη της ομιλίας του για να συμπληρώσει «προχωράμε μπροστά με βήμα που δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε πριν από λίγο καιρό και δεν κοιτάμε πίσω».
Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που Αμερικανός πρόεδρος απευθύνει ομιλία για την Κατάσταση της Ένωσης εν μέσω διαδικασιών παραπομπής, καθώς το ίδιο είχε κάνει ο Μπιλ Κλίντον το 1999.
Ο Ντόναλντ Τραμπ, όμως δεν έχει μόνο το θέμα της παραπομπής, αλλά και τις επικείμενες προεδρικές εκλογές και για τον λόγο αυτό δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η ομιλία του ονομάστηκε «η μεγάλη αμερικανική επιστροφή».
Σε μία ομιλία που είχε πολλά ξενοφοβικά, σωβινιστικά στοιχεία και αναλήθειες, ο Τραμπ αφιέρωσε ένα μεγάλο μέρος του λόγου του στην οικονομία των ΗΠΑ, ενώ καυχήθηκε πως αυτή βρίσκεται στο καλύτερο δυνατό σημείο.
Επιχείρησε να χαϊδέψει τα αυτιά φτωχών Αμερικανών επικεντρώνοντας στο πόσο χαμηλά είναι τα νούμερα της ανεργίας για τους Αφροαμερικανούς, τις γυναίκες, τα νέα παιδιά και τους ανειδίκευτους εργάτες.
Υποστήριξε, ακόμη, ότι η κυβέρνησή του έχει δημιουργήσει 7 εκατ. θέσεις εργασίας χαρακτηρίζοντας την ατζέντα του φιλοεργατική, φιλοαναπτυξιακή και, κυρίως, φιλοαμερικανική.
Ο Τραμπ, όμως, δεν παρέλειψε να χρησιμοποιήσει υπερβολές και αναλήθειες, όπως όταν ισχυρίστηκε ότι έχει αυξήσει την κοινωνική κινητικότητα στις ΗΠΑ.
«Το όραμα που παρουσιάζω σήμερα καταδεικνύει πώς έχουν χτίσει την πιο ευημερούσα και ανοιχτή κοινωνία, όπου όλοι οι πολίτες μπορούν να συμμετέχουν στην επιτυχία της Αμερικής και κάθε κοινότητα μπορεί να λάβει μέρος στην εξαιρετική μας άνοδο».
Επανέλαβε, μερικά από τα αγαπημένα του ψέμματα όπως ότι «θα προστατεύουμε πάντα τους ασθενείς με κοινωνική πολιτική», ενώ στην πραγματικότητα και υποστηρίξει πολλές προσπάθειες των Ρεπουμπλικανών να διαλύσουν το πρόγραμμα υγείας της κυβέρνησης Ομπάμα.
Εξαπέλυσε, φυσικά, σφοδρή επίθεση κατά των πολιτικών του αντιπάλων, χωρίς να τους κατονομάσει, ενώ έκανε εκτενή αναφορά στη «ριζοσπαστική Αριστερά» και τον «σοσιαλισμό» δείχνοντας ότι βασικός του στόχος παραμένει ο Μπέρνι Σάντερς.
«Σήμερα θέλω να σας πω ότι δεν θα αφήσω ποτέ τον σοσιαλισμό να καταστρέψει το αμερικανικό σύστημα υγείας» είπε σε κάποιο σημείο της ομιλίας του.
Δεν παρέλειψε, φυσικά, να εκφράσει τη στήριξή του στα θέματα οπλοκατοχής, στις προσευχές στα σχολεία, αλλά και να επιτεθεί στους «παράνομους μετανάστες».
Στα θέματα εξωτερικής πολιτικής ο Τραμπ υπερασπίστηκε για ακόμη μία φορά τη δολοφονία Σουλεϊμανί, χωρίς, όμως να αναφερθεί στους τραυματισμούς Αμερικανών από τα ιρανικά αντίποινα. Παράλληλα, έδωσε συγχαρητήρια στον… εαυτό του για το σχέδιο για το μεσανατολικό, το οποίο έχει δεχθεί σφοδρή κριτική σε πολλά σημεία του πλανήτη.
Τέλος, όπως αναμενόταν, δεν παρέλειψε να αναφερθεί στην «αγαπημένη» του Βενεζουέλα και να χαιρετίσει τον Χουάν Γουαϊδό που βρέθηκε στην ομιλία ως προσκεκλημένος. Τον Βενεζουελάνο πολιτικό, βέβαια, χειροκρότησαν και οι Ρεπουμπλικανοί και οι Δημοκρατικοί που βρίσκονταν στην αίθουσα.
Αίσθηση, πάντως, προκάλεσε και το μίσος που ήταν εμφανές ανάμεσα σε Ντόναλντ Τραμπ και Νάνσι Πελόζι με τον πρόεδρο των ΗΠΑ να μη την χαιρετά καν και την επικεφαλής των Δημοκρατικών στο Κογκρέσο να σκίζει την ομιλία του μπροστά στο κοινό.
