Τραμπ: Οι πρώτες 365 μέρες ενός «πολιτικού Αρμαγεδδώνα»

«Ο Nτόναλντ Τραμπ του 2018 είναι ολόκληρος μια απάτη, το δεινό άθροισμα των ανεπαρκειών του, κενός από κάθε τι πλην της κούφιας ιδεολογίας ενός μεγαλομανούς».

Τους χειρότερους χαρακτηρισμούς για τον 45ο πρόεδρο των ΗΠΑ επιφύλασσε ο εξαίρετος Αμερικανός συγγραφέας Φίλιπ Ροθ σε πρόσφατη συνέντευξή του στους New York Times.

Πριν από 14 χρόνια, στην καρδιά της προεδρίας Μπους με τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, τον Πατριωτικό Νόμο και τη διάβρωση της δημοκρατίας, ο Ροθ είχε γράψει τη «Συνωμοσία κατά της Αμερικής»: ένα μυθιστόρημα ιστορικής φαντασίας στο οποίο, αντί για τον Ρούσβελτ, τις εκλογές το 1940 κερδίζει ο αεροπόρος Τσαρλς Λίντμπεργκ, ο οποίος εκτός από «ήρωας» ήταν παράλληλα ρατσιστής και αντισημίτης.

Στο φανταστικό σύμπαν του Ροθ, όλα εξελίχθηκαν προς το πολύ χειρότερο για την Αμερική, αλλά και για την ανθρωπότητα.

Οταν τον Νοέμβριο του 2016 ο πληθωρικός και πολιτικά ανορθόδοξος μεγιστάνας Ντόναλντ Τραμπ, ο πάλαι ποτέ άρχοντας των ριάλιτι και ο άνθρωπος που ξερνούσε με χαρακτηριστική ευκολία ρατσιστικές και σεξιστικές χοντράδες, εξελέγη πρόεδρος προς γενική έκπληξη (και προς γενική αποτυχία των δημοσκοπήσεων), αρκετοί θυμήθηκαν το βιβλίο του Φίλιπ Ροθ.

Και αν η ζοφερή φανταστική Αμερική του Λίντμπεργκ που περιέγραφε ο συγγραφέας, λάβει σάρκα και οστά κατά τη θητεία του Τραμπ; «Κανένας από όσους γνωρίζω», είπε ο Ροθ στη συνέντευξή του, «δεν προέβλεψε μια Αμερική σαν αυτή στην οποία ζούμε σήμερα».

Αγνοια πολιτικής

Στην πράξη, ο Τραμπ δεν διαφέρει πάρα πολύ από άλλους δεξιούς προκατόχους του. Εχει ήδη -ή προσπαθεί να- υλοποιήσει κλασικά θέματα της ρεπουμπλικανικής ατζέντας, από τις φοροελαφρύνσεις για τις επιχειρήσεις και τα μεγάλα εισοδήματα και την απορρύθμιση των κανονισμών για την προστασία του περιβάλλοντος μέχρι το ξήλωμα του Obamacare. Τη διαφορά την κάνει το στιλ του ανδρός.

Ο μεγιστάνας των ακινήτων και πρώην παρουσιαστής του «Μαθητευόμενου» αγνοεί πλήρως την έννοια της πολιτικής και έχει καταρρίψει όλα τα «ταμπού».

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είχε ούτε έχει το παραμικρό πρόβλημα να λέει ότι τις ωραίες γυναίκες πρέπει να τις πιάνεις από το αιδοίο, να στοχοποιεί ολόκληρα κράτη ως φωλιές εγκληματικών στοιχείων και τρομοκρατών, να μιλά για «χώρες-απόπατους», να καλλιεργεί την ξενοφοβία, και δη την ισλαμοφοβία, να εξισώνει νεοναζί με αντιφασίστες, να παίζει με τα σπίρτα όταν απειλεί τη Βόρεια Κορέα με «φωτιά και οργή», να αρνείται την κλιματική αλλαγή και να καταφέρεται εναντίον όλων όσοι φέρνουν εμπόδια στα σχέδιά του, από τους δικαστές που ανατρέπουν αποφάσεις του μέχρι τους δημοσιογράφους.

↳ Κάντε κλικ για να δείτε όλο το γράφημα

Η εκδίκηση του… διαφορετικού

Κανένας άλλος πρόεδρος στο παρελθόν δεν είχε τέτοια ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Τύπο. Με εξαίρεση μια χούφτα «φιλικά» μέσα, όπως το δεξιό Fox News, τα υπόλοιπα είναι «αποτυχημένα» και μεταδίδουν ψευδείς ή ψευδεπίγραφες ειδήσεις.

Μόνο στο τουίτερ, το μέσο το οποίο προτιμά για να ανακοινώνει σημαντικές αποφάσεις ή απλά για να ξεσπά, ο Τραμπ μέσα στη χρονιά που πέρασε έγραψε τουλάχιστον 103 φορές τη λέξη fake news, όπως υπολόγισε τελευταίο ρεπορτάζ του BBC.

Πριν από λίγες μέρες μάλιστα ανακοίνωσε, πάλι μέσω τουίτερ, και βραβεία fake news, μεταξύ των οποίων περίοπτη θέση κατείχαν οι New York Times με τον Πολ Κρούγκμαν και το CNN.

Αλλες λέξεις-συνθήματα που πέρασαν στο καθημερινό λεξιλόγιο των Αμερικανών -και όχι μόνο- είναι «Πρώτα η Αμερική» και «Να κάνουμε την Αμερική μεγάλη ξανά»: πατριωτισμός, εσωστρέφεια και η κραυγή του «λευκού θυμωμένου αρσενικού». Ισως το χειρότερο, μέχρι στιγμής, της θητείας Τραμπ ήταν ότι απελευθέρωσε και απενοχοποίησε ό,τι πιο ακραίο, φασιστικό και ρατσιστικό στοιχείο ευδοκιμεί στην αμερικανική επικράτεια.

«Πολλοί υποστηρικτές του προέδρου», σχολίαζε το BBC σε ανάλυσή του για τον πρώτο χρόνο της θητείας Τραμπ, «υποστήριξαν τον υποψήφιο που τους είπε ότι το σύστημα δεν λειτουργεί, οι άλλοι πολιτικοί είναι υποκριτές και η όλη διαδικασία ένα αστείο. Ζήτησαν το διαφορετικό και αυτό ακριβώς έλαβαν».

Μόνο που τελικά έλαβαν τον κατ’ εξοχήν εκπρόσωπο του συστήματος. Οι πολιτικές του αποφάσεις θίγουν τους «ξεχασμένους» και «αυτούς που έμειναν πίσω» για τους οποίους έκανε καμπάνια. Εστησε μια κυβέρνηση από μεγιστάνες και ανθρώπους των μεγάλων οικονομικών και πετρελαϊκών λόμπι που νομοθετούν ανάλογα.

O Nτόναλντ Τραμπ, σύμφωνα με το παρατηρητήριο κυβερνητικής ηθικής Citizens for Responsibility and Ethics in Washington (CREW), διάγει «την πιο ανήθικη θητεία» στην αμερικανική ιστορία.

Τον κατηγορεί ότι λαμβάνει αποφάσεις που «ευνοούν τα δικά του συμφέροντα» και σημειώνει ότι «αν δεν αντιμετωπιστεί αυτή η κρίση, κινδυνεύει να προκαλέσει μόνιμη βλάβη στη χώρα».

Δημοσκοπήσεις και εικασίες

Βέβαια, ο αρχικός ενθουσιασμός των οπαδών του προέδρου ξεφουσκώνει. Στον πρώτο χρόνο της θητείας του, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει τη χαμηλότερη δημοτικότητα από κάθε άλλον προκάτοχό του: μόλις 37%, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Gallup.

Σύμφωνα επίσης με διεθνή έρευνα του ίδιου ινστιτούτου που δόθηκε προχθές στη δημοσιότητα, η εικόνα των ΗΠΑ στο εξωτερικό βρίσκεται σε «ιστορικό χαμηλό»: μόλις το 30% των ξένων βλέπει θετικά τη στάση των ΗΠΑ στη διεθνή σκηνή (από 48% που ήταν το 2016), ενώ αρνητικά εκφράζεται το 43% (28% το 2016).

Κάποιοι εικάζουν ότι δεν θα ολοκληρώσει τη θητεία του εξαιτίας του Russia Gate που θα τον οδηγήσει τελικά σε καθαίρεση.

Αλλοι αισιοδοξούν ότι η ισχύς του θα ψαλιδιστεί αν οι Δημοκρατικοί αλώσουν έστω ένα από τα δύο σώματα του Κογκρέσου στις ενδιάμεσες εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου.

Ολα αυτά, βέβαια, είναι προς το παρόν σενάρια ή ευσεβείς πόθοι. Την πραγματικότητα απεικονίζει εύστοχα το τελευταίο πολυσυζητημένο εξώφυλλο του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel: ο Homo Sapiens ξαναγίνεται Νεάντερταλ, κατόπιν πίθηκος και τέλος… Τραμπ.

«Ολόκληρη η ανθρωπότητα οπισθοδρομεί εξαιτίας ενός και μοναδικού ανθρώπου», σημείωνε το περιοδικό και αναρωτιόταν «ποια θα είναι η επόμενη αφετηρία για την ανθρωπότητα αν επιβιώσει από τον Τραμπ;».