Το ταξίδι από τη Χεράτ στην Κανταχάρ

700χιλ. πορεία νοτιοανατολικά. Έρημος χωμάτινη, με βραχώδεις λόφους που περιβάλλεται από κατάξερα οξυκόρυφα βουνά, τα οποία  περικλείουν από παντού τον ορίζοντα και ορίζουν μια ζωή με έλλειψη από τα πάντα, τροφή, σκιά, χρήματα.

Το 20% των Αφγανών ζει σε τέτοιες συνθήκες, σε έρημο. Κι όμως δεξιά και αριστερά πολλοί μικροί οικισμοί, πλινθόκτιστοι, μισογκρεμισμένοι, μισο-εγκαταλελειμμένοι με αραιά σημάδια ζωής . Που και που άνθρωποι μοναχικοί, άνδρες και παιδιά πηγαίνουν κάπου, κάνοντας κάτι.

Κοπάδια ζώων, πρόβατα, κατσίκια, γαϊδουράκια και λίγες καμήλες που απαντώνται μόνον εδώ. Χαμηλή βλάστηση, μικρές καλλιέργειες (βαμβάκι και αραβόσιτο) που ανήκουν σε μικροϊδιοκτήτες, συντηρούν τη ζωή. Πιο αραιά υπάρχουν μεγαλύτεροι οικισμοί με κάποια πετρόκτιστα ανάμεσα στα χωμάτινα κτίρια, σχολεία, τζαμιά μικρά. Κατά μήκος του δρόμου, μικρά υποτυπώδη μαγαζάκια που εμπορεύονται προϊόντα και εξυπηρετούν την κίνηση του δρόμου (αλλαγή λάστιχου, γρήγορη και εύκολη). Τυπικός Παγκόσμιος Νότος.

Ο δρόμος στενός, διπλής κατεύθυνσης, υπερφορτωμένα φορτηγά, χαλάσματα από νάρκες του πολέμου, ορατότητα δύσκολη, προσπεράσεις συνέχεια, αλλά και σύγχρονα λεωφορεία συγκοινωνίας, πάντοτε ιδιωτικά.

Συναντάμε πρώην Αμερικάνικες βάσεις, και μια βρετανική, σημείο συγκέντρωσης της εξόρυξης ουρανίου, στο οποίο ήταν πλούσια η περιοχή. Τα πήρες όλα και έφυγες. Εννοείται και παντού στρατόπεδα απλά των Ταλιμπάν για τον έλεγχο του δρόμου. Όπως μας πληροφορεί ο οδηγός μας πολλοί άνθρωποι εκεί ζουν με 50 Αφγάν (ούτε 1 ευρώ) το μήνα και παραμένουν δεμένοι με τη γη και τις παραδόσεις επί εκατοντάδες χρόνια.

Μετά από 13 ώρες με δύο μικρές στάσεις (λάστιχο – φαγητό) φθάνουμε νύχτα στην Κανταχάρ, στο ξενοδοχείο σε έναν καταπράσινο κήπο γεμάτο τριαντάφυλλα. Άλλος κόσμος?