Νίκη των Εργατικών στην Αυστραλία

Επανεκκίνηση των σχέσεων της Αυστραλίας με τον υπόλοιπο κόσμο και επίσπευση εφαρμογής πράσινων πολιτικών, ώστε να πάψει πια η χώρα να θεωρείται οκνηρή -αν όχι απαθής- στον διεθνή αγώνα για τον περιορισμό της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής.

Αυτές τις δύο βασικές υποσχέσεις έσπευσε να δώσει ο νεοεκλεγείς Αυστραλός πρωθυπουργός Αντονι Αλμπανέζε, αφού το Εργατικό Κόμμα του κατάφερε -μετά από μια δεκαετία σχεδόν- να βγει πρώτο στις ομοσπονδιακές κάλπες του Σαββάτου, εκτοπίζοντας από την εξουσία τον συντηρητικό κυβερνητικό συνασπισμό Φιλελεύθερου και Εθνικού Κόμματος υπό τον -αποδεδειγμένα πια- αντιδημοφιλή Σκοτ Μόρισον.

Εν αναμονή της ολοκλήρωσης της καταμέτρησης του αριθμού-ρεκόρ των επιστολικών ψήφων, τα προσωρινά εκλογικά αποτελέσματα έδιναν τους Εργατικούς 72 έδρες, φέρνοντάς τους πολύ κοντά στην επίτευξη κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας 76 εδρών (σε σύνολο 151) και επακόλουθης αυτοδυναμίας. Η συνολική εικόνα δεν είχε ξεκαθαρίσει ακόμα λόγω και των οριακών αποτελεσμάτων σε κάποιες περιοχές.

Αναμφισβήτητες είναι πάντως οι μεγάλες απώλειες που υπέστη το κεντροδεξιό στρατόπεδο κατακτώντας μόλις 52 έδρες, με πρωτοκλασάτους πρώην υπουργούς να χάνουν προς όφελος ανεξάρτητων υποψηφίων, και δη γυναικών, που κατέβηκαν δυναμικά στις εκλογές διεκδικώντας πολύ πιο φιλόδοξη περιβαλλοντική πολιτική, πάταξη της διαφθοράς και πραγματική ισότητα των φύλων.

Στο προεκλογικό τους στόχαστρο βρέθηκε ειδικά ο απερχόμενος πρωθυπουργός Μόρισον -παραιτηθείς πλέον από την ηγεσία του Φιλελεύθερου Κόμματος υπό το βάρος της ήττας- που πλήρωσε ακριβά (και) τον σεξισμό του. Σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές, πέραν της κακής αντιμετώπισης των σκανδάλων σεξουαλικής παρενόχλησης στο Κοινοβούλιο, αλγεινές εντυπώσεις στους Αυστραλούς άφησαν επίσης η διαχείριση της πανδημίας επί των ημερών του, το άτεγκτο σφράγισμα των συνόρων της χώρας και η πολύ καθυστερημένη έναρξη της εμβολιαστικής εκστρατείας.

Κέρδη πάντως κατέγραψαν και οι Πράσινοι, αποσπώντας μάλιστα έδρες από τους Εργατικούς, αν και δεν ήταν ακόμα σαφές κατά πόσον οι τελευταίοι θα χρειαστούν τη στήριξή τους στο Κοινοβούλιο. Εκλογολόγοι χαρακτήριζαν τα αποτελέσματα εξαιρετικά περίπλοκα για να εξαχθούν άμεσα συμπεράσματα.

Το ισχυρότερο μήνυμα της κάλπης θεωρείται πάντως η έκδηλη ανησυχία των ψηφοφόρων για την κλιματική αλλαγή και τις σοβαρές απειλές που γεννά για τη χώρα τους, καθώς μαστίζεται όλο και πιο έντονα από ανεξέλεγκτες φωτιές, παρατεταμένη ξηρασία, πρωτοφανείς πλημμύρες και αφανισμό των κοραλλιογενών υφάλων από τη ρύπανση και την άνοδο της θερμοκρασίας της θάλασσας, για να αναφέρουμε τα πιο βασικά.

Μεταξύ άλλων ο Αλμπανέζε έταξε μεν πως θα μετατρέψει την Αυστραλία σε «υπερδύναμη» ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και θα θέσει περισσότερους στόχους για περιορισμό της εκπομπής καυσαερίων, απέφυγε να δεσμευτεί όμως για σταδιακή κατάργηση της χρήσης άνθρακα και μπλοκάρισμα στο άνοιγμα νέων ορυχείων, φοβούμενος ψηφοθηρικά τον αντίκτυπο στα εργατικά συνδικάτα και τους εργαζόμενους στον κλάδο.

Μ’ αυτή τη στάση βέβαια ταυτίζεται πρακτικά με τον Μόρισον, όπως εξάλλου ταυτίζεται και η σκληροπυρηνική στάση των κομμάτων τους έναντι προσφύγων και μεταναστών και συγκεκριμένα στην απάνθρωπη διατήρηση εξωχώριων κέντρων επ’ αόριστον κράτησης.

Ο 59χρονος «Αλμπο» -γιος ανύπαντρης μητέρας που τον μεγάλωσε στις εργατικές κατοικίες υποβαθμισμένου προαστίου του Σίδνεϊ με μόνο εισόδημα μια σύνταξη αναπηρίας- ορκίζεται σήμερα πρωθυπουργός και αναχωρεί αύριο για το Τόκιο ώστε να… κολυμπήσει στα βαθιά με το καλημέρα: να συμμετάσχει εσπευσμένα στην τετραμερή σύνοδο κορυφής της ομάδας Quad με τους ηγέτες των ΗΠΑ, της Ινδίας και της Ιαπωνίας -Τζο Μπάιντεν, Ναρέντρα Μόντι και Φούμιο Κισίντα- με τους οποίους θα έχει και διμερείς επαφές στο περιθώριο των εργασιών. Την Τετάρτη επιστρέφει στην Καμπέρα για να πέσει με τα μούτρα, όπως είπε, στη δουλειά.