Τουλάχιστον 250.000 άνθρωποι που βρέθηκαν σε δομές κρατικής περίθαλψης από το 1950 έως και το 1999 υπέστησαν κάποια μορφή κακοποίησης, σύμφωνα με έρευνα – ορόσημο, που εκτιμά ότι ο πραγματικός αριθμός είναι υψηλότερος και δεν θα γίνει ποτέ γνωστός λόγω των κενών στα δεδομένα και στα επίσημα αρχεία αλλά και στην απροθυμία των επιζώντων να ξαναζήσουν το μαρτύριό τους.
Η ειδική βασιλική επιτροπή που συγκροτήθηκε γι’ αυτό το σκοπό διαπίστωσε ότι θύματα έπεσαν παιδιά, νεαρά άτομα και ευάλωτοι ενήλικες από ιδρύματα του κράτους ή άλλα που συνδέονταν με την Εκκλησία, όπως ορφανοτροφεία με δική της διοίκηση.
Μέχρι στιγμής 1.900 θύματα έχουν έρθει σε επικοινωνία με την επιτροπή, η οποία δημοσίευσε σήμερα την ενδιάμεση έκθεσή της, και το ίδιο αναμένεται να κάνουν χιλιάδες ακόμη.
Στο κείμενο αναφέρεται ότι 655.000 άτομα πέρασαν από τις πόρτες των ορφανοτροφείων, δομών για άτομα με αναπηρίες και ιδρυμάτων ψυχικής υγείας, μεταξύ άλλων, κατά την συγκεκριμένη χρονική περίοδο.
Τρομακτικά στοιχεία
Εκείνοι που κακοποιούνταν συχνότερα ήταν άτομα που προέρχονταν από μειονότητες ή περιθωριοποιημένα τμήματα της κοινωνίας, κυρίως Μαορί, παιδιά από φτωχές οικογένειες, άτομα με ειδικές ανάγκες, γυναίκες και κορίτσια.
Ειδικότερα, η έκθεση τονίζει ότι οι «διακρίσεις» των υπαλλήλων έπληξαν ιδιαίτερα παιδιά Μάορι. Τα άτομα με αναπηρίες υπερεκπροσωπήθηκαν επίσης στα στατιστικά στοιχεία τόσον όσον αναφορά στις εισαγωγές σε κρατικά ιδρύματα όσο και στην κακοποίηση.
Η σωματική και σεξουαλική κακοποίηση ήταν ο πιο συνηθισμένος τύπος κακοποίησης που αναφέρθηκε, αλλά η κατάχρηση περιλάμβανε επίσης τη χρήση φαρμάκων και ιατρικών πράξεων, όπως η ηλεκτροσπασμοθεραπεία, ως τιμωρία.
Ακόμα, γδύσιμο χωρίς λόγο, κολπικές εξετάσεις, λεκτική κακοποίηση, ρατσιστικές προσβολές, αδικαιολόγητη απομόνωση, εκτεταμένη παραμέληση και εν γένει «σκληρή, απάνθρωπη και ταπεινωτική μεταχείριση».
Η ίδια η επιτροπή αντιμετώπισε σοβαρές περιπέτειες ήδη από την ίδρυσή της, όπως η παραίτηση του πρώτου προέδρου της, του δικαστικού Σερ Άναντ Σατιανάντ.
Η συγκρότησή της ανακοινώθηκε στις αρχές του 2018 από την πρωθυπουργό, Τζασίντα Άρντερν, η οποία υποστήριξε ότι η κακοποίηση παιδιών από κυβερνητικά ιδρύματα ήταν «ασυνήθιστη».
«Αυτή είναι μια ευκαιρία να αντιμετωπίσουμε την ιστορία μας και να βεβαιωθούμε ότι δεν θα κάνουμε ξανά τα ίδια λάθη. Είναι ένα σημαντικό βήμα προς την αναγνώριση και προς το να μάθουμε από τις εμπειρίες εκείνων που έχουν κακοποιηθεί» πρόσθεσε.
Ανεπούλωτα τραύματα
«Η κακοποίηση που υπέστη στη δομή μαύρισε ολόκληρη τη ζωή μου» είπε στην επιτροπή η επιζήσασα Αννασοφία Κάλμαν. «Ο πόνος είναι ακόμα εκεί. Ο επίσκοπος μίλησε για κλείσιμο, αλλά πώς όταν ξυπνάτε με εφιάλτες;» αναρωτήθηκε ο Μάικ Λέντενχαμ.
Η έκθεση διαπίστωσε ότι πολλά παιδιά απομακρύνθηκαν από τα σπίτια τους λόγω ζητημάτων που σχετίζονται με τη φτώχεια, αλλά επέστρεψαν στις οικογένειές τους με σοβαρά τραύματα.
Όσους διαμαρτυρήθηκαν τους έκλεισαν το στόμα ή τους κακοποίησαν ξανά ως τιμωρία, ενώ διαπιστώθηκαν απόπειρες συγκάλυψης, όπως επίσης απουσία ελέγχου του προσωπικού, κακή εκπαίδευση και εποπτεία εκείνων που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας.
Τα παιδιά Μαορί εξακολουθούν να υπερεκπροσωπούνται στο σύστημα κρατικής φροντίδας, αποτελώντας το 69% των ανηλίκων σε κρατική φροντίδα.
Σοκάρουν τα στοιχεία που αναφέρουν ότι το 81% των παιδιών αυτών κακοποιήθηκαν, την ώρα που αντιπροσωπεύουν μόνο το 16% του πληθυσμού της Νέας Ζηλανδίας.
Να κλείσουν τώρα
«Θα ήταν λάθος να πιστεύουμε ότι αυτό που συνέβη στο παρελθόν δεν συμβαίνει ακόμα σήμερα», υπογράμμισε ο βοηθός επίτροπος, Γλένις Φίλιπ-Μπάρμπαρα συμπληρώνοντας πως τα «καταστροφικά» ευρήματα ενισχύουν το αίτημα για σταδιακό κλείσιμο μεγάλων οίκων φροντίδας και προστασίας και την τελική κατάργηση των τεσσάρων κρατητηρίων για νέους.
«Τα μεγάλα ιδρύματα κινδυνεύουν να προκαλέσουν περισσότερη βλάβη στα παιδιά παρά καλό… Η κλίμακα των τραυμάτων που προκαλούνται στα παιδιά και σε άλλα άτομα είναι σοκαριστική, αλλά μπορεί ακόμη να υποτιμήσει την πλήρη έκταση της βλάβης» σχολίασε.
«Η έκθεση… δείχνει το μέγεθος της κακοποίησης και του τραύματος. Ο πόνος και η αγωνία που προκλήθηκε στην ιστορία της Νέας Ζηλανδίας είναι απαράδεκτα», δήλωσε ο υπουργός Κρις Χίπκινς κάνοντας όμως λόγο για «δύσκολη ανάγνωση» του κειμένου.
Το οικονομικό κόστος της κατάχρησης σε ατομικό επίπεδο εκτιμάται σε περισσότερα από 800.000 δολάρια Νέας Ζηλανδίας ανά άτομο. Το συνολικό κόστος της κακοποίησης για την κοινωνία και τα άτομα ήταν 217 δισ., σύμφωνα με την επιτροπή που παραδέχτηκε ότι η έκταση του φαινομένου είναι μεγαλύτερη «από ό, τι πιστεύαμε προηγουμένως».
Σημειώνεται ότι η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει επικρίνει για έλλειψη ανεξαρτησίας και την «ταπεινωτική και περιφρονητική» αντιμετώπιση των επιζώντων κατά την διεκπεραίωση καταγγελιών από το υπουργείο Κοινωνικής Ανάπτυξης, υπό τις προηγούμενες κυβερνήσεις, για το κακοποίηση από κρατικούς φορείς.
Πηγή: The Guardian
-320x213.jpg)
