Διαρκώς μεγαλύτερες διαστάσεις παίρνουν οι συγκρούσεις στην Τυνησία, όπου οι συλληφθέντες έχουν ξεπεράσει τους 500, ενώ υπάρχει και ένας νεκρός διαδηλωτής. Σύμφωνα με τις οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και ακτιβιστές κατηγορούν τις αρχές «ανεξήγητη βία» έναντι των διαδηλωτών, που για τρίτη ημέρα βγήκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για τη φτώχεια και την επιβολή νέων φόρων.
Οι αρχές της Τυνησίας έχουν ζητήσει τη συνδρομή του στρατού σε αρκετές πόλεις της χώρας όπου πραγματοποιούνται διαδηλώσεις και σοβαρά επεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και των αστυνομικών δυνάμεων. Μεταξύ των δεκάδων τραυματιών είναι και αστυνομικοί.
Οι επικεφαλής των διαδηλωτών κατηγορούν τις αρχές ότι ασκούν βία ακόμη και κατά των ειρηνικών διαδηλωτών και ότι προχωρούν σε συλλήψεις αδιακρίτως.
Από την πλευρά της η κυβέρνηση του Γιούσεφ Τσαλέντ υποβαθμίζει τους οικονομικούς λόγους που οδήγησαν τους πολίτες στον δρόμο και μιλάει για «εγκληματικές ενέργειες και παρανομίες». Ο πρωθυπουργός μάλιστα κατηγόρησε την αντιπολίτευση ότι «ρίχνει λάδια τη φωτιά» ενθαρρύνοντας τον κόσμο να διαδηλώσει.
Το υπουργείο Εσωτερικών υποστηρίζει ότι μόνο τη νύχτα της Τετάρτης προς την Πέμπτη «330 άτομα μετείχαν σε ενέργειες σαμποτάζ και σε ληστείες», ενώ έστειλε τον στρατό στις πόλεις Σούσε, Κεμπέλι και Μπιζέρτ, για να προστατεύσει τα δημόσια κτίρια από τους διαδηλωτές.
Οι συγκρούσεις ξέσπασαν το βράδυ της Δευτέρας, έπειτα από την απόφαση να επιβληθούν νέοι φόροι σε βασικά αγαθά, με το επιχείρημα ότι έτσι θα μειωθεί το έλλειμμα της χώρας και θα γίνει η οικονομία περισσότερο ελκυστική για τους επενδυτές.
Ωστόσο η χώρα βρίσκεται πολλά χρόνια σε οικονομική κρίση, με υψηλά επίπεδα φτώχειας, μεγάλες ανισότητες και υψηλή ανεργία για τους νέους, κυρίως τους πτυχιούχους. Πολλοί από τους διαδηλωτές είναι φοιτητές.
Μετά την πρώτη Αραβική Άνοιξη, που ξεκίνησε στην Τυνησία το 2010 και την ανατροπή του Ζίνε Μπεν Αλί ένα χρόνο αργότερα, καλλιεργήθηκαν ελπίδες για οικονομική ανάπτυξη και αναδιανομή πλούτου. Ωστόσο, λίγες ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις έχουν πραγματοποιηθεί έκτοτε, ενώ η όποια ανάπτυξη έχει ευνοήσει τους ήδη οικονομικά ισχυρούς και τις ελίτ που ευημερούσαν και με το προηγούμενο καθεστώς.
