Η διαρκής συνωμοσία CIA – μαφίας και οι… επτά ψυχές του Φιντέλ Κάστρο

Είναι Γενάρης του ’59 και ο Φιντέλ με τους «μπαρμπούδος» του μπαίνουν θριαμβευτικά στην Αβάνα. Ο Φουλχένσιο Μπατίστα, ο δικτάτορας-πιόνι των ΗΠΑ και της μαφίας, το έχει σκάσει αεροπορικώς, φορτωμένος ράβδους χρυσού.

Ο ενθουσιασμός είναι στα ύψη: το όνειρο του αδικοχαμένου ποιητή-επαναστάτη Χοσέ Μαρτί για μια ανεξάρτητη Κούβα γίνεται πραγματικότητα. Αλλωστε η συντριπτική πλειονότητα των Κουβανών στηρίζει την επανάσταση – μόνον οι τσιφλικάδες και οι μαφιόζοι τρέμουν την επόμενη μέρα.

Το κλειδί των εξελίξεων, φυσικά, δεν βρίσκεται στην Αβάνα, αλλά στην Ουάσινγκτον. Αρχικά, όσο ο αντάρτης, ακόμη, Φιντέλ πολεμά στη Σιέρα Μαέστρα, η Αμερική τον ερωτεύεται, τον κάνει πρωτοσέλιδο, του στέλνει κρυφά όπλα και χρήματα, τον εξυψώνει σε ρομαντικό πρότυπο πολεμιστή.

Ο ίδιος, άλλωστε, ένας αστός πρώην δικηγόρος που δεν δηλώνει ακόμη κομμουνιστής, καλλιεργεί προσεκτικά ένα φιλικό προς τις ΗΠΑ προφίλ και «κρύβει» τους δύο πιο σκληροπυρηνικούς «κομαντάντε» του, δηλαδή τον αδελφό του Ραούλ και τον Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα.

Οταν όμως απρόσμενα κατακτά την εξουσία, ο παράξενος αυτός «μήνας του μέλιτος» ανάμεσα στους παρτιζάνους και την υπερδύναμη τερματίζεται απότομα – ιδίως όταν ο Κάστρο αποφασίζει την εθνικοποίηση της βιομηχανίας ζάχαρης και το κλείσιμο των καζίνων (και μπορντέλων) της Αβάνας, που ελέγχονται από τη μαφία.

Η περίφημη Reforma Agraria, η αναδιανομή της γης στους μικροκαλλιεργητές, είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι για την υπερδύναμη, που ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα δεν διστάζει να προχωρήσει σε βίαιες «επεμβάσεις», δολοφονίες και πραξικοπήματα για να επιβάλει την παντοκρατορία της στο δυτικό ημισφαίριο, με πιο πρόσφατο τότε παράδειγμα το coup d’etat στην ορίτζιναλ «μπανανία», τη Γουατεμάλα, το 1954.

Η πρώτη εντολή

Ετσι, νομοτελειακά σχεδόν, τον Μάρτιο του 1960, ο πρόεδρος της Αμερικής Ντουάιτ Αϊζενχάουερ εγκρίνει το πρώτο μυστικό σχέδιο ανατροπής του Φιντέλ: διατάζει τον αρχηγό της CIA, τον Αλεν Ντάλες, «να εκπαιδεύσει μια παραστρατιωτική δύναμη έξω από την Κούβα για αντάρτικη δράση», με σκοπό την εισβολή στο νησί και την πτώση της επαναστατικής κυβέρνησης.

Το σχέδιο, το οποίο στηρίζεται σε μια ετερόκλητη αλλά βαριά οπλισμένη δύναμη Κουβανών εξόριστων και μισθοφόρων και ένα χρόνο αργότερα θα εξελιχθεί στο φιάσκο του Κόλπου των Χοίρων, αναλαμβάνουν να «τρέξουν» δύο πρωτοκλασάτα στελέχη της Υπηρεσίας, ο Ρίτσαρντ Μπίσελ και ο (μετέπειτα διοικητής της) Ρίτσαρντ Χελμς, έχοντας στα χέρια τους έναν εντυπωσιακό για την εποχή προϋπολογισμό 13 εκατομμυρίων δολαρίων.

Ομως ο πολύπειρος Αλεν, μία από τις σκοτεινότερες φιγούρες του ψυχρού πολέμου με εμπλοκή και στον ελληνικό εμφύλιο, ανησυχεί: παρά τις διαβεβαιώσεις των Κουβανών συνεργατών του, πως ο Φιντέλ δεν διαθέτει ισχυρά ερείσματα και θα πέσει με την πρώτη κανονιά, ο αρχηγός της CIA διαισθάνεται πως χρειάζεται ακόμη ένα μυστικό όπλο, τη μαφία, που όπως είδαμε έχει τους δικούς της λόγους να θέλει τον θάνατο του Κάστρο και την επιστροφή στο χρυσοφόρο status quo ante.

Τον Σεπτέμβρη του 1960, παραμονές των εκλογών, όπου μονομαχούν ο αντιπρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον με τον γερουσιαστή Τζον Κένεντι, ο Ντάλες διατάζει τον Μπίσελ να ξεκινήσει επαφές με δύο κορυφαία αφεντικά της Κόζα Νόστρα – τον επικεφαλής του «Συνδικάτου» (Outfit) του Σικάγου και διάδοχο του Αλ Καπόνε, Σαλβατόρε «Σαμ» Τζιανκάνα, και τον Τζόνι Ροσέλι, δεξί χέρι του αφεντικού της Φλόριντα Σάντος Τραφικάντε και θρυλική φιγούρα της αμερικανικής μαφίας. Ρόλο μεσάζοντα στην ανίερη αυτή συμμαχία αναλαμβάνει τότε ο πρώην πράκτορας του FBI, «στρίνγκερ» της CIA και διαπλεκόμενος με τη μαφία, Ρόμπερτ Μέιχιου.

Εννοείται δε ότι στην παντελώς παράνομη αυτή συνεργασία συμμετέχουν εμμέσως ή αμέσως όλες οι μεγάλες οικογένειες της μαφίας, που είχαν επενδύσει συλλογικά στη βιομηχανία τζόγου και πορνείας της Κούβας, κατόπιν σχετικών υποδείξεων των δύο κορυφαίων «εγκεφάλων» του οργανωμένου εγκλήματος, των Λάκι Λουτσιάνο και Μάγερ Λάνσκι.

Ο σκοτεινός ρόλος του Τζο

Πριν ξεκινήσουν βέβαια οι παρασκηνιακές επαφές των αρχικατασκόπων με τους αρχιμαφιόζους, οι δεύτεροι έχουν φροντίσει να κάνουν τα «κουμάντα τους» στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο: ο πατέρας του επίδοξου προέδρου, ο βαθύπλουτος Τζο Κένεντι, διατηρούσε ήδη από την εποχή της Ποτοαπαγόρευσης στενούς δεσμούς με το «Συνδικάτο», τη μεγαλύτερη συμμορία της χώρας.

Προκειμένου να διασφαλίσει την εκλογή του γιόκα του, που μόνο βέβαιη δεν ήταν, ο πατριάρχης των Κένεντι υποσχέθηκε δύο πράγματα στους μαφιόζους φίλους του, και ιδιαίτερα στον «κονσιλιέρε» του «Συνδικάτου», τον Μάρει Χάμφρεϊς: να σταματήσει τις έρευνες κατά της μαφίας, στις οποίες πρωταγωνιστούσε ο μικρότερος γιος του, Ρόμπερτ Κένεντι, και να «τελειώσει» τον εκνευριστικά αδιάφθορο Κάστρο, ώστε να μπορέσουν όλοι να επιστρέψουν στις «business as usual».

Δεν είναι βέβαιο κατά πόσο ο γερο-Κένεντι είχε ενημερώσει τα παιδιά του γι’ αυτές τις υπόγειες δοσοληψίες με τους σκληρότερους κακοποιούς της χώρας, όμως ο -«αγιοποιημένος» μετά θάνατον, αλλά εξαιρετικά αμφιλεγόμενος- Τζον ή «Τζακ», όπως τον φώναζαν οι φίλοι του, κινούνταν για χρόνια στους ίδιους κύκλους με τον Τζιανκάνα και άλλα αφεντικά της Κόζα Νόστρα, αλλά και διάσημους «παρατρεχάμενους» σαν τον Φρανκ Σινάτρα, φτάνοντας στο σημείο να μοιράζεται μαζί τους και τις ίδιες ερωμένες, με γνωστότερη τη Μέριλιν Μονρόε… Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Το σίγουρο είναι ότι χωρίς την «ψήφο» της μαφίας, που του εξασφάλισε -και με νοθεία- τους εκλέκτορες σε κρίσιμες εκλογικές περιφέρειες, ο Κένεντι πιθανότατα δεν θα είχε ορκιστεί πρόεδρος των ΗΠΑ τον Γενάρη του 1961.

Σε κάθε περίπτωση, είτε με Κένεντι είτε με Νίξον, τα πάντα ήταν όπως είδαμε έτοιμα για την εισβολή στην «Πλάγια Χιρόν»: αυτό που δεν περίμεναν όμως οι επιτελείς της CIA ήταν η σθεναρή αντίσταση των μπαρουτοκαπνισμένων «μπαρμπούδος», και προσωπικά του Φιντέλ, που –σε συνδυασμό με μια σειρά από τακτικά λάθη των επιτιθεμένων– οδήγησε στην αποτυχία της μισθοφορικής απόβασης έπειτα από μόλις δύο ημέρες μαχών.

Επαιξε ρόλο, βέβαια, και το γεγονός ότι η προαναγγελθείσα «αυθόρμητη» αντι-καστρική εξέγερση, δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ…

Ο νεοεκλεγείς Κένεντι δέχτηκε ασφυκτικές πιέσεις να διατάξει αεροπορικούς βομβαρδισμούς και μια… πατροπαράδοτη εισβολή στην Κούβα – αλλά δεν το έπραξε: ένα «λάθος» που, όπως θα δούμε παρακάτω, πιθανότατα συνέβαλε στη δολοφονία του δυόμισι χρόνια αργότερα, στο Ντάλας του Τέξας, αφού τόσο η CIA όσο και η μαφία δεν του συγχώρησαν ποτέ τη συγκεκριμένη στιγμή «δειλίας».

Πραξικοπήματα και συμβόλαια θανάτου

Το ότι ο Κένεντι αρνήθηκε να κηρύξει τον πόλεμο στον Κάστρο, βέβαια, δεν σήμαινε τίποτε.

Παρασκηνιακά, αμέσως μετά το φιάσκο της μισθοφορικής εισβολής, ο νέος πρόεδρος διέταξε τη δημιουργία μιας νέας μυστικής επιτροπής, της SGA, με επικεφαλής τον αδελφό του και μέλη την «αφρόκρεμα» της κυβέρνησής του – από τον υπουργό Αμυνας Μακναμάρα, τον Εξωτερικών Ρασκ και τον σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας ΜακΤζορτζ Μπάντι, συν τους στρατηγούς Λέμνιτζερ και Τέιλορ.

Αυτή η «παρέα», λοιπόν, στις 4 Νοέμβριου του 1961 αποφάσισε πως, αφού ο Κάστρο όχι μόνο δεν έπεφτε, αλλά στρεφόταν όλο και περισσότερο –για λόγους επιβίωσης– προς την ΕΣΣΔ, έπρεπε να ανατραπεί με άλλα μέσα, με δολοφονίες και σαμποτάζ.

Κι έτσι εγένετο η διαβόητη Operation Mongoose, η «Επιχείρηση Μανγκούστα», με πρώτο αρχηγό τον στρατηγό Εντουαρντ Λάνσντεϊλ και έδρα τις εγκαταστάσεις του ραδιοσταθμού της CIA JM/WAVE κοντά στο Μαϊάμι της Φλόριντα, επικεφαλής του οποίου ήταν άλλος ένας μετέπειτα διάσημος «ψυχροπολεμιστής», ο Τεντ Σάκλεϊ, που γρήγορα συγκέντρωσε γύρω του μια σειρά από «παλιόφιλους» με τεχνογνωσία στα πραξικοπήματα – αδίστακτους τύπους όπως ο Ντέιβιντ Ατλεϊ Φίλιπς, ο Ντέιβιντ Μοράλες και ο Χάουαρντ Χαντ.

Παράλληλα, και παρά την «καρατόμηση» του Ντάλες, η συνεργασία με τη μαφία για το «συμβόλαιο θανάτου» του Κάστρο προχωρούσε. Αλλωστε οι μαφιόζοι ήταν οι μόνοι που διέθεταν τις απαραίτητες διασυνδέσεις στην Αβάνα για να ολοκληρώσουν τη «δουλειά».

Ενεργή συμμετοχή στο φονικό παιχνίδι απέκτησε, σύμφωνα με τα αποχαρακτηρισμένα αρχεία, και το «αφεντικό» της Νέας Ορλεάνης, Κάρλος Μαρτσέλο, ο οποίος αργότερα φέρεται να έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη δολοφονία Κένεντι, αφού το Ντάλας ήταν υπό τον έλεγχο της δικής του «φαμίλιας».

Οπως και να ’χει, τον Μάρτιο του 1961 έγινε και η πρώτη γνωστή αποτυχημένη απόπειρα της Κόζα Νόστρα να δηλητηριάσει τον Κάστρο στην Αβάνα.

Δυο μήνες αργότερα, στις 12 Μαΐου του 1961, ο αρχιπράκτορας της CIA Γουίλιαμ Χάρβεϊ έστειλε ένα πρωτοπαλίκαρό του, τον Τζιμ Ο’Κόνελ, να συναντηθεί σε σουίτα πολυτελούς ξενοδοχείου με τους Τζιανκάνα, Τραφικάντε, Ροσέλι και Μέιχιου, προκειμένου να τους παραδώσει χρήματα και κάψουλες με μη ανιχνεύσιμο δηλητήριο, «πεσκέσι» για τον Κάστρο.

Στη συνάντηση παρουσιάστηκαν και κάποιες «προτάσεις» του τεχνικού τμήματος της CIA για τη «γελοιοποίηση» του Κάστρο – όπως για παράδειγμα το ψέκασμα ενός τηλεοπτικού στούντιο με παραισθησιογόνα, ώστε ο Φιντέλ να αρχίσει να λέει ασυναρτησίες μπροστά στις κάμερες, ή η δηλητηρίαση του «κομαντάντε» με ειδικό χημικό που θα έβαζαν στις αρβύλες του και θα οδηγούσε σε ταχεία τριχόπτωση:

χωρίς το διάσημο μούσι του, πώς θα διατηρούνταν στην εξουσία; Οι μαφιόζοι, όμως, πρακτικοί άνθρωποι, δεν ήθελαν να ακούσουν τέτοια… τζεϊμσμποντικά: η μόνη σίγουρη λύση, γι’ αυτούς, ήταν μια σφαίρα στο κεφάλι.

Το ίδιο πίστευε και ο Μπόμπι Κένεντι. Στις «Αναμνήσεις ενός Ψυχρού Πολεμιστή», ο Μπίσελ θυμάται ακόμη τις κατσάδες που του έριχνε ο νεαρός υπουργός Δικαιοσύνης, επειδή η CIA «δεν κάνει αρκετά για να ξεφορτωθεί τον Κάστρο».

Ενα άλλο στέλεχος, ο Σαμ Χάαλπεριν, θυμάται ότι «ο Μπόμπι είχε λυσσάξει με την Κούβα, ήθελε συνεχή σαμποτάζ σε όλο το νησί… Ηταν τρέλα… Η πίεση που δεχόμασταν από τον Λευκό Οίκο για να σκοτώσουμε τον Κάστρο ήταν ασφυκτική».

Ανάλογη «λύσσα» κατά του Φιντέλ ένιωθε και ο (αρχινονός, φανατικός αντικομμουνιστής και… πατριώτης!) Ροσέλι, ο οποίος ανέλαβε «εργολαβικά» τις απόπειρες κατά της ζωής του κομαντάντε, ενώ συμμετείχε προσωπικά και σε σειρά επιδρομών με ταχύπλοα σκάφη επί κουβανικού εδάφους.

Ο Ροσέλι, μάλιστα, προσέλαβε τότε έναν ειδικό στις ηλεκτρονικές υποκλοπές, τον Ρίτσαρντ Κέιν, προκειμένου να εντοπίζει τις κινήσεις του Κάστρο: πράγματι, έφτασε πολύ κοντά στη δολοφονία του Φιντέλ, όταν τον Σεπτέμβρη του 1961 μια βαριά οπλισμένη ομάδα κομάντος συνελήφθη ενώ είχε στήσει ενέδρα στον Κουβανό ηγέτη σε μια κεντρική διασταύρωση της Αβάνας.

Η πολυμελής ομάδα έφερε αντιαρματικά όπλα, βομβιδοβόλα και οπλοπολυβόλα.Σύμφωνα με τα κουβανικά αρχεία, δύο από τους συλληφθέντες, ο Γκιγέρμο Φερέρ και ο Ιγκίνιο Μενέντες, ομολόγησαν ότι είχαν εκπαιδευτεί από τη CIA στο Μαϊάμι και το Γκουαντάναμο. Ολοι οι επίδοξοι δολοφόνοι εκτελέστηκαν.

Στο θαυμάσιο βιβλίο του «Το Συνδικάτο», που κυκλοφορεί και στα ελληνικά, ο Γκας Ρούσο περιγράφει σε βάθος κάποιες από τις σοβαρές αλλά και τις «φαρσικές» απόπειρες δολοφονίας του Κάστρο από την ετερόκλητη συμμαχία.

Εχει άλλωστε σημασία πως, αν και γράφτηκε κατά κόρον τις τελευταίες μέρες ότι ο Κάστρο επέζησε από 638 απόπειρες, αυτό το νούμερο είναι εντελώς λανθασμένο: 638 ήταν συνολικά τα σχέδια, οι συνωμοσίες κατά του Κάστρο, εκ των οποίων οι περισσότερες όχι απλά δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, αλλά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και εντελώς ανυπόστατες.

Ο ίδιος ο Κάστρο είχε παραπονεθεί για «είκοσι απόπειρες της CIA ενάντια στη ζωή μου» – ένας αριθμός πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα, με βάση και τα απομνημονεύματα των πρωταγωνιστών της «Μανγκούστα» και του παράλληλου προγράμματος σαμποτάζ «JR/RIFLE».

Η «Μανγκούστα», επισήμως, διακόπηκε με εντολή Κένεντι αμέσως μετά την πυραυλική κρίση του 1962, στο πλαίσιο της συμφωνίας κυρίων με τους Σοβιετικούς.

Η επιτροπή SGA υπό τον Μπόμπι διέκοψε τη λειτουργία της στις 7 Απριλίου του 1964, έπειτα από εντολή του νέου προέδρου Λίντον Τζόνσον. Στην πραγματικότητα, βέβαια, τα σαμποτάζ, αλλά και η κατάρτιση σχεδίων δολοφονίας συνεχίστηκαν για δεκαετίες.

Μόνον επί Νίξον, μεταξύ 1969 και 1974, καταγράφηκαν… 192 σχέδια δολοφονίας του Κάστρο, χωρίς, ωστόσο, κανένα από αυτά να φτάσει κοντά στην υλοποίηση.

Αμοιβή ένα εκατ. δολάρια

Ο «μεσάζων» Μέιχιου, για παράδειγμα, στο βιβλίο του «Next to Hughes», γράφει πως «Αν και η CIA πίστευε ότι μπορούσε να φέρει σε πέρας την εισβολή [στην Κούβα], ήξερε ότι η δουλειά θα ήταν πολύ ευκολότερη αν δολοφονoύνταν ο Κάστρο.

Το μόνο που χρειαζόταν η Company ήταν κάποιον να κάνει τη βρόμικη δουλειά – επαγγελματίες φονιάδες, μια μαφιόζικη ενέδρα. Τότε αποφάσισε η CIA να αφήσει τους μαφιόζους να το κάνουν μόνοι τους.

Είχαν άχτι τον Κάστρο από τότε που τους έκλεισε τα καζίνα στην Αβάνα – οι φήμες έλεγαν ότι ο Λάνσκι έδινε αμοιβή ένα εκατομμύριο δολάρια σε όποιον σκότωνε τον Κάστρο. […]

Οταν έφερα αντιρρήσεις, ο Εντουαρντς μου είπε ότι είναι πόλεμος, ένας δίκαιος πόλεμος, και με ρώτησε τι θα έκανα αν στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήξερα πού ακριβώς κρυβόταν ο Χίτλερ: θα τον σκότωνα ή όχι τον μπάσταρδο; Ετσι τα παρουσίαζε τότε η CIA: Αν δολοφονούνταν ο Φιντέλ, ο Ραούλ και ο Τσε Γκεβάρα, θα σώζονταν χιλιάδες ζωές.

Ηξερα, βέβαια, πως αν κάτι πήγαινε στραβά θα ήμουν ο αποδιοπομπαίος τράγος, η μαφία και η κυβέρνηση θα με συνέθλιβαν σαν έντομο για να προστατευτούν».

Και συνεχίζει: «Αρχικά ο Ροσέλι δίστασε, αλλά μετά συμφώνησε […] Στις 11 Οκτωβρίου του 1960 κατεβήκαμε μαζί στο Μαϊάμι, όπου μου σύστησε δύο Σικελούς “βοηθούς” του, τον “Σαμ Γκολντ” και τον “Τζόε”.

Ξέχασε όμως να μου πει ότι ο “Σαμ” ήταν ο Σαμ Τζιανκάνα, το αφεντικό του Σικάγου και όλης της μαφίας, και ο “Τζόε” ήταν ο Σάντος Τραφικάντε, πρώην αντιπρόσωπος του “Συνδικάτου” στην Αβάνα και ο πιο ισχυρός μαφιόζος σε όλο τον Νότο»…

Ο άγριος θάνατος των συνωμοτών

Ο «πατριώτης» Ροσέλι είχε κάθε δίκιο να διστάζει: κι αυτό γιατί ενώ τελικά με κάποιο θαυματουργό τρόπο ο Φιντέλ επέζησε από όλες τις συνωμοσίες εναντίον του για να πεθάνει στο κρεβάτι του, πλήρης ημερών, οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές της ιστορίας μας δολοφονήθηκαν.

Καταρχήν, το μεγαλύτερο θύμα της συνωμοσίας κατά του Κάστρο «που ο ίδιος έστησε μάλλον» υπήρξε ο πρόεδρος Κένεντι, αν πιστέψουμε τουλάχιστον την πιο τεκμηριωμένη εκδοχή για τη δολοφονία του στο Ντάλας, που τον θέλει να δολοφονήθηκε από μια κοινή επιχείρηση της CIA, της μαφίας και των Κουβανών εξόριστων – ένα «παρεάκι» που επανεμφανίστηκε αρκετά χρόνια αργότερα στο σκάνδαλο του Γουότεργκεϊτ.

Από σφαίρα πέθανε και ο αδελφός του, Ρόμπερτ Κένεντι, το 1968, ενώ βρισκόταν κυριολεκτικά ένα βήμα πριν από τον Λευκό Οίκο – αν και το κίνητρο του δολοφόνου του, Σιρχάν Σιρχάν, και η πιθανή σχέση του με τη μαφία δεν αποδείχτηκαν ποτέ.

Με αφορμή μάλιστα τις αποκαλύψεις της εποχής, αμέσως μετά την παραίτηση Νίξον, η Γερουσία διέταξε το 1975 τη διεξαγωγή κατεπείγουσας έρευνας για τις πολιτικές δολοφονίες της CIA και την ανίερη συμμαχία με τη μαφία, από τη λεγόμενη Select Committee on Intelligence Activities ή «Επιτροπή Τσερτς».

Η εν λόγω επιτροπή είχε καλέσει τον Τζιανκάνα να καταθέσει στις 19 Ιουλίου 1975. Το προηγούμενο βράδυ, κάποιος έμπιστός του τον δολοφόνησε αδειάζοντας έναν γεμιστήρα στο στόμα του – ο τρόπος της μαφίας για να πει ότι ο μακαρίτης μιλούσε πολύ…

Εναν ακριβώς χρόνο μετά τη δολοφονία Τζιανκάνα, η Επιτροπή Τσερτς κάλεσε ξανά τον Ροσέλι. Σε μια πρώτη κατάθεση, κεκλεισμένων των θυρών, ο Ροσέλι είχε πει στον Τσερτς ότι ο ίδιος και ο Τζιανκάνα συμμετείχαν στα σχέδια δολοφονίας του Κάστρο και ότι είχε πληροφορίες ότι πίσω από τη δολοφονία Κένεντι κρυβόταν μια ομάδα δολοφόνων της CIA που, αντί για τον στόχο Κάστρο, σκότωσε τον εντολέα, τον πρόεδρο των ΗΠΑ.

Είπε ακόμη στον δημοσιογράφο της «Ουάσιγκτον Ποστ», Τζακ Αντερσον, πως ο Οσβαλντ σκοτώθηκε κατ’ εντολήν των «συνωμοτών του υποκόσμου». Τέτοιες διαδοχικές παραβιάσεις της «Ομερτά» δεν μπορούσαν να γίνουν δεκτές.

Ο «ωραίος Τζόνι», όπως ήταν το παρατσούκλι του, εθεάθη να δειπνεί με τον Τραφικάντε και δυο μέρες μετά εξαφανίστηκε. Το σώμα του, φριχτά ακρωτηριασμένο, βρέθηκε δύο εβδομάδες μετά μέσα σε ένα βαρέλι, στα ανοιχτά της Φλόριντα…

Τα απόρρητα έγγραφα του FBI με τα σχέδια δολοφονίας

Μετάφραση-Επιμέλεια: Διαλεκτή Αγγελή

Τα αρχεία μας περιέχουν τις παρακάτω πληροφορίες για το παρόν θέμα, την πλειονότητα των οποίων παρείχε η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) σε αυστηρά, άκρως εμπιστευτική βάση. Γι’ αυτόν τον λόγο έχει ζητηθεί ο χειρισμός του θέματος να γίνει σε όσο το δυνατόν πιο περιορισμένη βάση.

Το ζήτημα υπέπεσε στην αντίληψή μας για πρώτη φορά την άνοιξη του 1961 σε σχέση με την έρευνά μας για παραβίαση της Μη Εξουσιοδοτημένης Δημοσίευσης ή Χρήσης του Καταστατικού Επικοινωνιών από τον Αρθουρ Τζέιμς Μπαλέτι, ο οποίος συνελήφθη από τις τοπικές αρχές του Λας Βέγκας, στη Νεβάδα, με την κατηγορία υποκλοπής τηλεφωνικών συνομιλιών.

Ο Μπαλέτι και ένα ακόμη άτομο αγνώστων στοιχείων, τον Οκτώβριο του 1960, φέρεται να είχαν τοποθετήσει καλώδια παρακολούθησης τηλεφωνημάτων στη συσκευή του Νταν Ρόουαν, μέλους της θεατρικής ομάδας Ρόουαν και Μάρτιν.

Εκείνη την περίοδο, ο Ρόουαν φέρεται να ήταν αρραβωνιασμένος με τη Φίλις ΜακΓκουάιρ του γνωστού τραγουδιστικού τρίο McGuire Sisters, η οποία ήταν μία από τις φιλενάδες του γνωστού κακοποιού Σαμ Τζιανκάνα.

Κατά τη διάρκεια της έρευνας για τον Μπαλέτι, διαπιστώθηκε ότι στην υπόθεση εμπλεκόταν και ο Ρόμπερτ Μέιχιου, ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ. Σε συνέντευξη ο Μέιχιου υποστήριξε ότι διέταξε την κάλυψη του Ρόουαν για λογαριασμό των προσπαθειών της CIA να αποκτήσει πληροφορίες στην Κούβα μέσω κακοποιών, συμπεριλαμβανομένου του Σαμ Τζιανκάνα που είχε συμφέροντα εκεί.

Ο Μέιχιου είπε ότι ήρθε σε επικοινωνία με τον Τζιανκάνα με σκοπό την απόκτηση πληροφοριών μέσω του Τζόνι Ροσέλι, ενός κακοποιού του Λος Αντζελες. Ο Μέιχιου δήλωσε επίσης ότι επέτρεψε την καλωδίωση του δωματίου του Ρόουαν και ότι είχε συζητήσει το θέμα με τον Ροσέλι.

Βρόμικες δουλειές

Η ουσία των παραπάνω μεταφέρθηκε στον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης (γενικό εισαγγελέα) Ρόμπερτ Φ. Κένεντι με επιστολή που εστάλη στις 22 Μαΐου 1961, στην οποία περικλείεται υπόμνημα με την ίδια ημερομηνία που περιέχει δεδομένα που παρασχέθηκαν στις 3 Μαΐου 1961 από τον συνταγματάρχη Σέφιλντ Εντουαρντς, τον τότε διευθυντή Ασφάλειας της CIA.

Το υπόμνημα περιέχει πληροφορίες για την αξιοποίηση του Μέιχιου σχετικά με τις δραστηριότητες εναντίον του Κάστρο. Η πρωτότυπη επιστολή με το υπόμνημα και με ημερομηνία 22 Μαΐου 1961 εστάλη στην υπηρεσία μας για αρχειοθέτηση από τον κ. Κένεντι και για τον λόγο αυτό σας επισυνάπτουμε αντίγραφο του υπομνήματος με ημερομηνία 22 Μαΐου 1961.

Θα παρατηρήσετε ότι ο συνταγματάρχης Εντουαρντς είχε εντολή να έρθει σε επαφή με τον Μέιχιου το φθινόπωρο του 1960 με σκοπό να χρησιμοποιηθεί ο Μέιχιου ως «κατάλληλος» στις επαφές με τον Σαμ Τζιανκάνα σε ό,τι αφορά τις μυστικές προσπάθειες της CIA εναντίον του Κάστρο.

Ο συνταγματάρχης Εντουαρντς δήλωσε ότι οι δραστηριότητες του Τζιανκάνα είχαν την πλήρη στήριξη του Μέιχιου, ο οποίος θα υπέβαλλε συχνές αναφορές στον Εντουαρντς με τις δράσεις του Τζιανκάνα και πληροφορίες.

Δεν θα αναφέρονται σε αυτόν λεπτομέρειες και μέθοδοι καθώς πρόκειται για «βρόμικες δουλειές» τις οποίες ο συνταγματάρχης Εντουαρντς δεν επιθυμεί να γνωρίζει. Ως εκ τούτου είπε ότι δεν είχε εκ των προτέρων γνώση για την προαναφερθείσα υποκλοπή τηλεφωνικών συνδιαλέξεων από τον Μπαλέτι.

Της CIA τα καλώδια

Περαιτέρω σε σχέση με αυτό το θέμα, έχω πληροφορηθεί για τα ακόλουθα σε μια άκρως απόρρητη βάση από τον πρώην γενικό εισαγγελέα (υπουργό Δικαιοσύνης) Κένεντι, κατά τη διάρκεια συνάντησης στο γραφείο μου, στις 3 Μαΐου 1963.

Ο ίδιος ανέφερε ότι πριν από λίγες μέρες η CIA τον ενημέρωσε ότι ο Ρόμπερτ Α. Μέιχιου είχε προσληφθεί από τη CIA για να προσεγγίσει τον Σαμ Τζιανκάνα με την προτροπή να προσλάβει ενόπλους, προκειμένου να πάνε στην Κούβα και να σκοτώσουν τον Κάστρο, έναντι 100.000 δολαρίων.

Ανέφερε επίσης ότι η CIA παραδέχτηκε πως βοήθησε τον Μέιχιου να εγκαταστήσει τα καλώδια υποκλοπών στο Λας Βέγκας (αναφέρονται παραπάνω), πράξη η οποία αποκαλύφθηκε και για τον λόγο αυτό η CIA δεν θα μπορούσε να σηκώσει το βάρος οποιουδήποτε μέτρου εναντίον του Τζιανκάνα ή του Μέιχιου.

Κατόπιν αυτού ο κ. Κένεντι διέταξε η CIA να μη λάβει ποτέ ανάλογα μέτρα χωρίς συνεννόηση με το υπουργείο Δικαιοσύνης, εφόσον δεν ξεκαθάρισε τις ενέργειές της σε ό,τι αφορά την πρόσληψη του Μέιχιου και του Τζιανκάνα.

Ο κ. Κένεντι ενημέρωσε επίσης ότι λόγω του ζητήματος αυτού θα ήταν πολύ δύσκολο να προβεί σε οποιαδήποτε ποινική δίωξη εναντίον του Τζιανκάνα, διότι τότε αυτός θα μπορούσε να αποκαλύψει ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ τον είχε πλησιάσει προκειμένου να κανονίσει τη δολοφονία του Κάστρο.

Δήλωσε ακόμη πως το ίδιο ίσχυε και για παρόμοιες ενέργειες στις οποίες θα μπορούσε να προβεί κατά του Μέιχιου για τις παραβάσεις στις οποίες αυτός εμπλεκόταν.

Διπλό παιχνίδι

Στις 20 Ιουνίου 1963, ο κ. Γουίλιαμ Χάρβεϊ, υπάλληλος της CIA, ενημέρωσε ότι είχε συνάντηση με τον Τζόνι Ροσέλι (που αναφέρεται παραπάνω ως σύνδεσμος του Μέιχιου με τον Τζιανκάνα) με σκοπό να κλείσει η υπόθεση στην οποία είχε εμπλακεί ο Ροσέλι.

Ο Χάρβεϊ δήλωσε ότι η CIA είχε δίαυλο επικοινωνίας με τον Ροσέλι «στις αρχές του 1961», σε με μια λεπτή επιχείρηση εναντίον του Κάστρο. Ο Χάρβεϊ είπε ότι η επιχείρηση διακόπηκε και ακυρώθηκε μετά την αποτυχημένη εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων, τον Απρίλιο του 1961, αλλά ότι οι επαφές με τον Ροσέλι δεν είχαν διακοπεί, καθώς ο ίδιος ήταν σε τέτοια θέση που θα μπορούσε να φανεί χρήσιμος.

Φαίνεται ότι ο Ροσέλι, από εκείνη την εποχή, έχει χρησιμοποιήσει τις σχέσεις του με τη CIA προς όφελός του. Για παράδειγμα, τον Μάιο του 1966, όταν εκπρόσωποι αυτού του Γραφείου (σ.σ. FBI,

Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών) ήρθαν σε επαφή μαζί του, εκείνος αρνήθηκε να μιλήσει και αμέσως ταξίδεψε στην Ουάσινγκτον και συμβουλεύτηκε τον συνταγματάρχη Σέφιλντ Εντουαρντς, που έχει πλέον συνταξιοδοτηθεί από τη CIA.

Ο συνταγματάρχης Εντουαρντς με τη σειρά του ενημέρωσε τότε τη CIA, η οποία μας πληροφόρησε ότι ο κ. Χάουαρντ Τζ. Οσμπορν, νυν διευθυντής Ασφάλειας της CIA, παραδέχτηκε ότι ο Ροσέλι έθεσε τη CIA σε μια ασυνήθιστα ευάλωτη θέση και ότι δεν θα είχε κανέναν ενδοιασμό στο να την ξεμπροστιάσει προκειμένου να εξυπηρετήσει το συμφέρον του. Αφού έλαβε αυτές τις πληροφορίες ο κ. Οσμπορν φρόντισε να κρατηθούν εντός του Γραφείου σε μια αυστηρά, άκρως εμπιστευτική βάση.

Συναντήσεις με δολοφόνους

Υπό το φως των ανωτέρω πληροφοριών που παρέχονται από τη CIA και τον πρώην γενικό εισαγγελέα (υπουργό Δικαιοσύνης) Κένεντι, φαίνεται ότι τα δεδομένα που ήρθαν σε γνώση μας τον Οκτώβριο του 1960 ενδεχομένως να σχετίζονται με το παρόν θέμα.

Εκείνη την περίοδο μία πηγή που βρισκόταν κοντά στον Τζιανκάνα ενημέρωσε ότι κατά τη διάρκεια μιας συνομιλίας με φίλους ο Τζιανκάνα δήλωσε ότι «πρέπει να ξεφορτωθούμε σύντομα» τον Κάστρο.

Ο Τζιανκάνα φέρεται να διαβεβαίωσε τους παρόντες ότι η δολοφονία του Κάστρο θα πραγματοποιηθεί τον Νοέμβριο του 1962 και ότι είχε ήδη συναντηθεί με τον δολοφόνο τρεις φορές.

Η τελευταία συνάντηση έγινε σε αγκυροβολημένο σκάφος στο ξενοδοχείο «Φοντανεμπλό», στο Μαϊάμι της Φλόριντα. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Τζιανκάνα ισχυρίστηκε ότι όλα τα σχετικά με τη δολοφονία είχαν διευθετηθεί και ότι ο «δολοφόνος» είχε κανονίσει ώστε μία κοπέλα, της οποίας δεν έχουμε περιγραφή, να ρίξει ένα «χάπι» στο ποτό ή στο φαγητό του Κάστρο.

Επίσης ίσως ενδιαφέρει ένα άρθρο της εφημερίδας «Chicago Sun Times», με ημερομηνία 16 Αυγούστου 1963.

Το άρθρο έφερε τον τίτλο «Η CIA ζήτησε βοήθεια από τον Τζιανκάνα για την κατασκοπεία στην Κούβα» και εκεί αναφέρεται ότι οι πράκτορες της CIA είχαν έρθει σε επαφή με τον Τζιανκάνα προκειμένου να αποκτήσουν πληροφορίες για την Κούβα μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Κάστρο.

Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA)

Ρόμπερτ Α. Μέιχιου συνεργάτες

Ο Μέιχιου είναι πρώην πράκτορας του Γραφείου ο οποίος μπήκε στην υπηρεσία το 1940 και παραιτήθηκε το 1947. Για αρκετά χρόνια λειτουργούσε μια ιδιωτική εταιρεία ερευνών που περιλάμβανε τη διαχείριση δημοσίων σχέσεων.

Το Γραφείο ήταν επιφυλακτικό στις σχέσεις του με τον Μέιχιου από το 1953. […] Το 1961 αποτέλεσε (σ.σ. ο Μέιχιου) υποκείμενο της υπόθεσης που αφορά την υποκλοπή τηλεφωνικών συνομιλιών, αλλά ισχυρίστηκε ότι είχε διατάξει την τεχνική κάλυψη εκ μέρους της CIA για την απόκτηση μυστικών πληροφοριών στην Κούβα.

Οντως επιβεβαιώσαμε ότι η CIA είχε χρησιμοποιήσει τον Μέιχιου ως μεσάζοντα στις επιχειρήσεις της εναντίον του Κάστρο.

Τον Απρίλιο του 1962, η CIA έφερε αντίρρηση ως προς τη δίωξη του Μέιχιου, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια ενέργεια θα μπορούσε να οδηγήσει στην αποκάλυψη ευαίσθητων πληροφοριών σχετικά με την αποτυχημένη εισβολή στην Κούβα τον Απρίλιο του 1961 και θα είχε ως αποτέλεσμα τον διασυρμό της κυβέρνησης των ΗΠΑ.

Ο διευθυντής σημείωσε τότε «αυτό είναι εξωφρενικό».

Κατά του οργανωμένου εγκλήματος

Στις 20 Ιουνίου 1963, οι παρακάτω πληροφορίες παρασχέθηκαν στον Σύνδεσμο (σ.σ. πράκτορα) από τον Γουίλιαμ Χάρβεϊ, της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA), σχετικά με τη συνάντηση μαζί του την ίδια ημέρα:

Ο Χάρβεϊ αναφέρθηκε σε μια λεπτή επιχείρηση της CIA εναντίον του Κάστρο, που ξεκίνησε στις αρχές του 1961. Η συγκεκριμένη επιχείρηση αφορούσε την πιθανή χρήση ενός ατόμου που είχε επαφές στην Κούβα μέσα από τζογαδόρους.

Ως αποτέλεσμα, η CIA άνοιξε δίαυλο επικοινωνίας με τον Ροσέλι, ο οποίος φέρεται να ήταν σε θέση να βοηθήσει. Σύμφωνα με τον Χάρβεϊ, η επιχείρηση διακόπηκε και ακυρώθηκε μετά το φιάσκο της εισβολής στην Κούβα τον Απρίλιο του 1961.

Ο Χάρβεϊ ενημέρωσε ότι μετά την εισβολή και την ενδεχόμενη αναδιοργάνωση της CIA, έγινε ο επικεφαλής του ειδικού τμήματος για τον χειρισμό των υποθέσεων της Κούβας.

Πληροφορήθηκε ότι η επιχείρηση στην οποία εμπλεκόταν ο Ροσέλι δεν είχε διακοπεί εντελώς γιατί ο Ροσέλι δήλωνε σε τακτά χρονικά διαστήματα ότι ήταν σε θέση να βοηθήσει.

Ο Χάρβεϊ ισχυρίστηκε ότι εφόσον η CIA παρακολουθεί το ζήτημα πολύ στενά, είναι ευθύνη του να ελέγξει οποιεσδήποτε συναλλαγές με τον Ροσέλι.

Ως εκ τούτου, ο ίδιος πραγματοποίησε συνάντηση με τον πράκτορα στις 20 Ιουνίου 1963, με σκοπό το κλείσιμο του ζητήματος, γιατί ο Χάρβεϊ αποχωρεί. […] Δήλωσε ότι η CIA δεν έχει δώσει καμία χρηματική αμοιβή στον Ροσέλι και ουδέποτε δεσμεύτηκε σε αυτόν.

Υποστήριξε ότι αν το Γραφείο χρειαστεί περαιτέρω πληροφορίες, θα συνεργαστεί ευχαρίστως με κάθε πιθανό τρόπο.