Στους δρόμους για τη ζωή και την αξιοπρέπεια από Βαστίλη μέχρι Σρι Λάνκα

«Θέλω να ζω, όχι να επιβιώνω». Το πανό που κρατούσε μια διαδηλώτρια στο Παρίσι συνόψιζε όλο το νόημα της χθεσινής μέρας. Για αυτόν τον λόγο, για μια ζωή με αξιοπρέπεια, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, από τη Γερμανία ώς την Ταϊβάν και από την Ιταλία ώς τη Νότια Κορέα, διαδήλωσαν και αυτή την Πρωτομαγιά, διεκδικώντας καλύτερους μισθούς και συνθήκες εργασίας.

Φέτος οι διαδηλώσεις για τη δικαιοσύνη στην εργασία συνοδεύτηκαν και από άλλα αιτήματα, διεθνούς ή τοπικού ενδιαφέροντος. Αναμίχθηκαν με συνθήματα για αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη ή κατά των Ολυμπιακών Αγώνων που θα διεξαχθούν φέτος το καλοκαίρι στο Παρίσι. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι διαδηλώσεις κύλησαν ομαλά. Οχι όμως και σε κάποιες χώρες με αυταρχικές κυβερνήσεις.

Στην Τουρκία, όπου το ξύλο είναι εδώ και χρόνια συνυφασμένο με τις διαδηλώσεις της Πρωτομαγιάς, η αστυνομία συνέλαβε πάνω από 200 άτομα στην Κωνσταντινούπολη τα οποία επιχείρησαν να φτάσουν στην πλατεία Ταξίμ, απαγορευμένο τόπο για τους διαδηλωτές.

Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, παρά τις όποιες επιμέρους διαφορές, κυριαρχούσαν παντού τα ίδια αιτήματα και οι ίδιες αγωνίες. Το πανό που κρατούσε ένας διαδηλωτής στη Σρι Λάνκα, το οποίο έγραφε «μην αγγίζετε το οχτάωρο», θα μπορούσε άνετα να το κρατά κι ένας εργαζόμενος στην Ελλάδα. Τα συνθήματα του ξεσηκωμού των συνδικάτων στο Σικάγο, που διεκδικούσαν οχτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας, σχεδόν ενάμιση αιώνα μετά ακούγονται ανησυχητικά επίκαιρα.