Ντιέγκο Μαραντόνα (1960-2020): Το χέρι του Θεού, η ζωή ενός ανθρώπου

Κινούμενοι αυτές τις μέρες σε ρυθμούς μουντιαλικούς και ενώ ο πλανήτης προσκυνάει ομοθυμαδόν τη «στρογγυλή θεά», θυμόμαστε έναν από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, τον Ντιέγκο Μαραντόνα. Και τον θυμόμαστε μέσα από τις σελίδες του βιογραφικού κόμικς «Το Χέρι του Θεού», που κυκλοφόρησε το 2024 στα ελληνικά από τις εκδόσεις Οξύ και το αθλητικό σάιτ Gazzetta.gr.

Καλύτερη αφορμή δεν θα μπορούσε να υπάρξει από τη συμπλήρωση 40 χρόνων από τη νίκη της Αργεντινής στο Μουντιάλ στο Μεξικό το 1986. Τότε ήταν που ο Μαραντόνα έκανε μία από τις πιο αξέχαστες εμφανίσεις στην ιστορία των Παγκόσμιων Κυπέλλων με ένα γκολ κόντρα στην Αγγλία που του χάρισε τον χαρακτηρισμό «το χέρι του Θεού». Η συμβολή του ήταν καθοριστική και στα ημιτελικά με το Βέλγιο, αλλά και στον τελικό με τη Δυτική Γερμανία, βοηθώντας την εθνική του ομάδα να κατακτήσει την παγκόσμια πρωτιά.

Ποιος ήταν όμως ο άνθρωπος πίσω από τον θρύλο; «Το Χέρι του Θεού» των Πάολο Μπαρόν και Ερνέστο Καρμπονέτι απευθύνεται πρωτίστως στους φίλους του ποδοσφαίρου, όμως ξεπερνάει τα όρια μιας αθλητικής βιογραφίας. Πρόκειται για ένα δράμα με τη σεξπιρική σημασία του όρου, καθώς προβάλλει τη διαχρονική ανθρώπινη κατάσταση με όλα τα ύψη και τα βάθη της. Και αυτό γιατί ο κορυφαίος Αργεντινός ποδοσφαιριστής υπήρξε μια αντιφατική προσωπικότητα που λατρεύτηκε και αμφισβητήθηκε όσο λίγοι.

Το κόμικς παρουσιάζει τη ζωή του Ντιέγκο Μαραντόνα μέσα από μια αφήγηση που συνδυάζει ιστορικά γεγονότα με προσωπικές μαρτυρίες. Χωρίς αγιογραφικές προθέσεις, ο Μαραντόνα παρουσιάζεται ως ένα παιδί των φτωχογειτονιών του Μπουένος Αϊρες που χάρη στο απαράμιλλο ταλέντο του έφτασε στην κορυφή του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, χωρίς όμως να μπορέσει ποτέ να ξεφύγει από τους προσωπικούς του δαίμονες. Από τις πρώτες του ποδοσφαιρικές στιγμές μέχρι την κατάκτηση του Μουντιάλ του 1986 και την αποθέωσή του στη Νάπολη, αλλά και με τα σκάνδαλα, τις εξαρτήσεις και την προσωπική του κατάρρευση, η αφήγηση διατηρεί μια ισορροπία ανάμεσα στον θρύλο και τον άνθρωπο.

«Σαν ένας άγιος από την ανάποδη, που πρώτα κάνει θαύματα και μετά αυτοκαταστρέφεται» είναι η πιο εύστοχη περιγραφή που κάνει ο Μπαρόν για αυτή την αντιφατική προσωπικότητα που παραμένει ένας άτυπος «πολιούχος» της Νάπολης, καθώς οι εικαστικές αποτυπώσεις του στα κτίρια και στους δρόμους της συναγωνίζονται εκείνες της Παναγίας Μαντόνα και του Πάντρε Πίο. Στη μορφή του Ντιέγκο συνυπάρχουν η ταπεινή καταγωγή, το ποδοσφαιρικό ταλέντο και η ταξική αντιιμπεριαλιστική συνείδηση με τις καταχρήσεις, τα πάθη και τα λάθη που ξεθώριασαν τη λαμπερή εικόνα του. Ιδιοφυΐα και αδυναμία, κορυφή και πάτος, αποθέωση και απαξίωση, όλα αυτά συνυπάρχουν ταυτοχρόνως στο πορτρέτο ενός ανθρώπου που έζησε τη ζωή του στα άκρα πληρώνοντας το τίμημα για τις επιλογές του.

Το κείμενο του Μπαρόν είναι λιτό – σχεδόν λακωνικό. Ο δε Καρμπονέτι έχει επιτύχει ένα είδος χάρτινου biopic αποδίδοντας με ένταση και κινηματογραφικό ρυθμό τόσο τη μαγεία των ποδοσφαιρικών στιγμών όσο και τις σκοτεινές πλευρές της ζωής του πρωταγωνιστή. «Το Χέρι του Θεού» είναι μια ιστορία για τη φτώχεια, την κοινωνική άνοδο, τη λατρεία των μαζών, τη δύναμη της φήμης και το δυσβάσταχτο βάρος της με φόντο τα γρασίδια και τις κερκίδες των γηπέδων.