Στο πόρισμα της επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής για την Παιδεία, που δόθηκε πριν από λίγες ημέρες στη δημοσιότητα, πολύς λόγος γίνεται για την αξία του επαγγελματικού προσανατολισμού και τα οφέλη από την ορθή εφαρμογή του. Καμιά αντίρρηση.

Αλλά είναι και λίγο προκλητική, σχεδόν ευχολόγιο, η επίκληση τέτοιων ουδέτερων εννοιών σε μια χώρα που η ανεργία προσεγγίζει το 30% και η υποαπασχόληση αποτελεί τον κανόνα. Κι αν υποθέσουμε ότι όλοι οι απόφοιτοι του λυκείου «προσανατολίζονταν» σωστά, έβαζαν στην άκρη τα όνειρά τους και τραβούσαν τον δρόμο που η διαθέσιμη προσφορά εργασίας επιτάσσει, θα έβρισκαν δουλειά; Μήπως είναι άλλες οι προτεραιότητες;

Το 1950, το Superboy, μέσω της διαφημιστικής καμπάνιας (κοινωνικό μήνυμα το λέμε σήμερα) κρατικών φορέων για την εργασία, έκανε την ίδια «κατήχηση» στα παιδιά των ΗΠΑ. Και, εννοείται, πως καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή (εκτός των ΜΑΤατζήδων). Ντροπή είναι να μην υπάρχουν δουλειές και η ευθύνη να φορτώνεται στην έλλειψη επαγγελματικού προσανατολισμού και στους «ξεροκέφαλους» εφήβους.