Διόλου τυχαίο ότι στη λαϊκή αργκό ο σατανάς, ο διάολος, το κακό, το απευκταίο και μεταφορικά το ξένο, το διαφορετικό, αυτό που χαλάει τη συνταγή γιατί απειλεί τη βολική αναισθησία, συνοψίζονται σε μία λέξη που συναθροίζει τρεις άλλες: «οξαποδώ».

Μακριά από μας να ‘ναι κι ας πάει όπου θέλει. Αρκεί να είναι έξω από εδώ. Και στήνουμε φράχτες, συρματοπλέγματα, σύνορα, τοίχους, κάγκελα, βάζουμε νάρκες και χαράσσουμε γραμμές, καλωσορίζουμε πολυεθνικούς μισθοφορικούς στρατούς που περιπολούν τις θάλασσες και τα βουνά για να ορίσουμε το μέσα και το έξω.

Οταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου οι οπαδοί της «ευρωπαϊκής ιδέας» (my ass) πανηγύριζαν για την έλευση του τέλους της Ιστορίας. Και έκτοτε συναίνεσαν στην ανέγερση δεκάδων άλλων τειχών. Πιο βάρβαρων και απάνθρωπων. Βαπτίζοντας τη φιλαυτία τους και τη σκατοψυχιά τους ασφάλεια.

Αλλά το σπουργίτι του Gary Larson θα τους χέσει πατόκορφα, από ψηλά. Κι αυτοί θα αναρωτιούνται αν ψιχαλίζει, περιχαρακωμένοι, ασφαλείς και πνιγμένοι στο σκατό, μέσα στους φράχτες της ντροπής τους.