Στα δύο προηγούμενα τεύχη, αναφερθήκαμε σε έργα που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με τα κόμικς και περιλαμβάνονται στην εξαιρετική έκθεση «Why Look at Animals?», η οποία συνεχίζεται στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου. Ενα ακόμα τέτοιο έργο είναι η εγκατάσταση με ζωγραφική, κεντήματα, χαλιά και σχέδια του Κοσοβάρου εικαστικού καλλιτέχνη Jakup Ferri, έργο που δεν είναι κόμικς αλλά αντλεί μέρος της αισθητικής του και του τρόπου τοποθέτησης των κεντημάτων, των σχεδίων και των χαλιών του Ferri, από τη διαδοχή και τη συμπαράθεση των εικόνων της ένατης τέχνης.

Οπως περιγράφεται στον κατάλογο της έκθεσης, ο Jakup Ferri «εμπνέεται από κοσσοβάρικες και άλλες βαλκανικές παραδόσεις, την ωμή τέχνη (art brut) και τα γραφικά των βιντεοπαιχνιδιών, και συνδυάζοντας ύφανση, κέντημα, ζωγραφική και σχέδια δημιουργεί ένα καλειδοσκοπικό, παιγνιώδες και χαρούμενο σύμπαν, όπου η ιεραρχία μεταξύ των ειδών ανατρέπεται. Ζώα, παιδιά, ακροβάτες και μουσικοί, αλληλεπιδρούν και συνυπάρχουν ισότιμα, παραπέμποντάς μας σε έναν άλλον τρόπο επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ των ειδών». Για τα κεντήματα και τα χαλιά του που είναι όλα χειροποίητα, έχει συνεργαστεί με υφάντρες από το Κοσσυφοπέδιο, την Αλβανία, την Μπουρκίνα Φάσο και το Σουρινάμ, σε μια προσπάθεια διαφύλαξης μιας παλαιάς και παραδοσιακής μεθόδου παραγωγής τεχνουργημάτων και παράλληλα ως μια δήλωση υπεράσπισης της χειρωνακτικής εργασίας και των πλούσιων πολιτισμικών και αποκεντρωμένων πρακτικών ενάντια στην απρόσωπη και μαζική βιομηχανική παραγωγή.

Παρατηρώντας τα τμήματα της επιτόπιας εγκατάστασης του Ferri, διαμορφώνει κανείς την εντύπωση, αρχικά τουλάχιστον, ότι διαβάζει αποσπάσματα από κάποιο κόμικς. Πολύ γρήγορα όμως συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει κάποια νοηματική συνοχή και συνέχεια. Αντιθέτως, τα ξεχωριστά κομμάτια δημιουργούν μια πανέμορφη σύνθεση στην οποία άνθρωποι και ζώα συναντώνται ελεύθερα και επί ίσοις όροις σε έναν πολύχρωμο ουτοπικό κόσμο δημοκρατίας και σεβασμού της φύσης και της διαφορετικότητας. Σε έναν κόσμο όπου οι εξουσιαστικές δομές δεν έχουν θέση και οι σχέσεις κυριαρχίας έχουν εξαλειφθεί, «σε ένα οικοσύστημα όπου ο άνθρωπος δεν βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο, αλλά είναι ενσωματωμένος σε ένα ισορροπημένο και χωρίς αποκλεισμούς περιβάλλον».