Για τη «Μέρα της Κρίσης», τη συλλογή 50 μονοσέλιδων ιστοριών από 55 δημιουργούς οι οποίες είχαν δημοσιευτεί την περίοδο 2014–2015 στο Καρέ Καρέ και κυκλοφορούν τώρα σε έναν ενιαίο τόμο από τις εκδόσεις Chaniartoon, γράψαμε πολλά στο προηγούμενο τεύχος.
Ολες οι ιστορίες αφορούν την «κρίση», όποιο περιεχόμενο κι αν δώσει κανείς στη λέξη. Η αλήθεια είναι, βέβαια, πως η πλειονότητα των καλλιτεχνών επιλέγει τη «μητέρα όλων των κρίσεων», την οικονομική κρίση. Σε κάθε τέτοια κρίση υπάρχουν πάντα κάποιοι που επιπλέουν και επιβιώνουν. Οι περισσότεροι, όμως, βουλιάζουν. Θα μπορούσαν να είχαν σωθεί; Πιθανώς, αν δεν είχαν πιστέψει ότι τους αξίζει να πνιγούν. Αν είχαν πίστη στην αξία τους και στην αξία κάθε ανθρώπου. Αν δεν ζούσαν υποταγμένοι και ηττοπαθείς υπό το βάρος μιας, τάχα, μειονεκτικής φύσης που καταντά εθελοδουλία.
Μας το θυμίζει η σπαρακτική ιστορία του Βασίλη Παπαγεωργίου στη «Μέρα της Κρίσης» που ευφυέστατα παραποιεί τον μύθο του Βάτραχου και του Σκορπιού. Σύμφωνα με τον μύθο, ο βάτραχος δέχεται να βάλει τον σκορπιό στην πλάτη του για να περάσουν μαζί το ποτάμι όταν πείθεται ότι ο σκορπιός δεν θα τον τσιμπήσει, καθώς αν το πράξει θα πεθάνουν κι οι δυο, ο ένας από το τσίμπημα κι ο άλλος από πνιγμό. Ο σκορπιός όμως τσιμπάει τον βάτραχο και λίγο πριν πεθάνουν απολογείται λέγοντας πως δεν μπόρεσε να αντισταθεί. «Είναι στη φύση μου να σε τσιμπάω…» λέει.
Στην ιστορία του Βασίλη Παπαγεωργίου όλα συμβαίνουν όπως τα λέει ο μύθος. Ο βάτραχος βάζει τον σκορπιό στην πλάτη του κι ο σκορπιός δεν μπορεί να συγκρατηθεί. Τσιμπά τον βάτραχο και λίγο πριν πνιγεί τον ρωτά απορημένος γιατί το έκανε αυτό. Κι εδώ έρχεται η ανατροπή. Ο βάτραχος, απογοητευμένος και με πικρή αυτοκριτική διάθεση, με το δηλητήριο να κυλά στο αίμα του και τα μάτια του να κλείνουν καθώς βυθίζεται στο ορμητικό ποτάμι, απαντά: «Είναι στη φύση μου να σε μεταφέρω…»
