Μία από τις πιο έξυπνες και ασφαλείς επινοήσεις των δημιουργών υπερηρωικών κόμικς ήταν ο περιορισμός των ιστοριών τους σε συγκεκριμένους τόπους οι οποίοι, ιδιαίτερα παλαιότερα, παρουσιάζονταν σχεδόν απομονωμένοι, περίκλειστοι, αυτοτελείς. Οταν οι κόσμοι αυτοί άρχισαν να βγαίνουν από τις ελεγχόμενες, εργαστηριακές συνθήκες και να επικοινωνούν με τον υπόλοιπο κόσμο «εκεί έξω», ήρθαν και τα προβλήματα. Μαζί τους και οι υπερηρωικές τύψεις.
Οταν «γεννήθηκε» ο Σούπερμαν, εγκαταστάθηκε στη Μητρόπολη, μια φανταστική πόλη που λειτουργούσε σαν να είναι το κέντρο του Σύμπαντος ή καλύτερα ολόκληρο το Σύμπαν. Η Γκόθαμ του Μπάτμαν ήταν ακόμα πιο αυτόνομη, θαρρείς πως βρισκόταν μέσα σε θόλο χωρίς οι μέσα να γνωρίζουν ότι υπάρχει το έξω. Κάπως έτσι οι υπερηρωικές πρωτοβουλίες βολονταριστών πρωταγωνιστών αρκούσαν για να επιβάλλεται η τάξη και η ασφάλεια στους μικρόκοσμούς τους με μικρές εξαιρέσεις όπως η πατριωτική συμμετοχή τους στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μόνο τη δεκαετία του 1960 με την έλευση της νέας γενιάς υπερηρώων της Marvel (Fantastic Four, Spider-Man, X-Men, Iron Man, Hulk, Daredevil κ.ά.) ο κόσμος «μεγάλωσε». Λίγο οι πολιτικές σκοπιμότητες και η αντικομμουνιστική οπτική του Stan Lee, λίγο τα πρώτα σημάδια της επερχόμενης παγκοσμιοποίησης, ο πλανήτης μεγεθύνθηκε και οι ευθύνες αυξήθηκαν. Και οι υπερήρωες, που είχαν αρχίσει να αποκτούν όλο και πιο έντονη ανθρώπινη διάσταση, να υποπίπτουν σε λάθη και να υποκύπτουν σε πάθη, ένιωσαν για πρώτη φορά αδύναμοι.
«Η μεγάλη δύναμη φέρνει μαζί της και μεγάλες ευθύνες» είναι η πιο εμβληματική φράση του Spider-Man από το 1962. Ευθύνες που όσο μεγαλώνει ο κόσμος γίνονται ακόμα μεγαλύτερες και οι ανάγκες πιο επιτακτικές. Πώς να τα καταφέρει ένα νέο παιδί όπως ο Spider-Man, ο πιο ανθρώπινος και πιο ευάλωτος από τους υπερήρωες, να βάλει τάξη στο Σύμπαν, όταν δεν μπορεί να βάλει τάξη στη σχολική του τσάντα;
Γι’ αυτό και ο Chip Zdarsky, σεναριογράφος του ολοκαίνουργιου «Spider-Man, Η Ζωή μου» (βλ. 1η σελίδα), επέλεξε να τροποποιήσει τη γνωστή φράση του Ανθρώπου-Αράχνη, προσαρμόζοντάς την στα προσωπικά του αδιέξοδα και στην επώδυνη συνειδητοποίηση ότι δεν είναι αρκετός για να σώσει όλο τον κόσμο: «Η μεγάλη δύναμη φέρνει μαζί της και μεγάλες τύψεις».
Το δυστύχημα είναι πως τέτοιες τύψεις έχουν αυτοί που δεν μπορούν να σώσουν τον κόσμο. Αυτοί που ίσως μπορούν, δεν τις έχουν.
