Μπήκε το 2022 και «μεγαλώσαμε» όλοι κατά ακόμη έναν αριθμό. Μια χρονιά λιγότερη στην κούρσα μας προς το αναπόφευκτο.
Από τα μεγαλύτερα προτερήματα ενός ανθρώπου είναι να μπορεί να μεγαλώνει αλλά να διατηρεί τον ενθουσιασμό και την αθωότητα ενός παιδιού. Σχεδόν όλοι -για σκεφτείτε το καλά- νιώθουμε νεότεροι από ό,τι πράγματι είμαστε. Βλέπουμε τους φίλους μας να μεγαλώνουν, να γερνάνε, να πεθαίνουν και αυταπατόμαστε ότι συμβαίνει μόνο στους άλλους.
Δεν είναι κακό αυτό, δίνει κουράγιο και ελπίδα για τη συνέχεια. Το πρόβλημα αρχίζει όταν όχι μόνο αισθάνεσαι παιδί, αλλά αντιλαμβάνεσαι και τον κόσμο «εκεί έξω» όπως τα παιδιά. Κι αυτή ήταν η κεντρική ιδέα μιας βραχύβιας αλλά καταπληκτικής σειράς κόμικς ενός πανέξυπνου και ταλαντούχου δημιουργού πριν από περίπου εξήντα χρόνια.
Ο Jack Mendelsohn (1916-2017), σεναριογράφος, συγγραφέας και δημιουργός κόμικς αλλά με περιορισμένες σχεδιαστικές ικανότητες, όπως πίστευε και δήλωνε ο ίδιος, για να ξεπεράσει αυτόν τον ανασταλτικό παράγοντα ξεκίνησε το 1959 τη σειρά «Jacky’s Diary».
Το όνομα του οχτάχρονου πρωταγωνιστή δεν ήταν συμπτωματικό, καθώς παρέπεμπε στον ίδιο τον δημιουργό του αλλά σε μια άλλη ηλικία, σε αυτήν της αθωότητας και μιας αφιλτράριστης, διαφορετικής ερμηνείας και κατανόησης των πραγμάτων.
Ο μικρός Jacky με την αφέλεια ενός παιδιού, στην πραγματικότητα με την ευφυΐα ενός εμπνευσμένου καλλιτέχνη, γράφει και σχεδιάζει με επιτηδευμένη απλότητα το ημερολόγιό του και τις εμπειρίες του από την κατασκήνωση, τη βόλτα στα καταστήματα, το σχολείο, την επίσκεψη στο τσίρκο, την εκδρομή για ψάρεμα με τον μπαμπά του.
Σ’ αυτήν την τελευταία, όταν μετά από ώρες αποτυχημένων προσπαθειών ένα ψάρι εν τέλει πιάνεται στο αγκίστρι και ετοιμοθάνατο σπαρταράει, ο Jacky περιγράφει τη δική του, παιδική και ανορθόγραφη αλήθεια: «Τελικά ο μπαμπάς έπιασε ένα ψάρι που έμοιαζε μισοπνιγμένο έτσι όπως χτυπιόταν στον αέρα. Πρέπει να αισθάνθηκε ευτυχισμένο που του σώσαμε τη ζωή γιατί δεν σταματούσε να κουνάει την ουρά του».
Μακάρι το 2022 να εξακολουθήσουμε να αντιμετωπίζουμε τη ζωή σαν παιδιά. Αρκεί όταν κάποιος πνίγεται και κουνά απελπισμένος τα χέρια του, να μη νομίζουμε πως μας χαιρετά.
