Συνήθως τα εορταστικά επεισόδια τηλεοπτικών σειρών ακολουθούν παραδοσιακές συνταγές απύθμενης βαρεμάρας. Το ίδιο συμβαίνει και για τις σειρές κινουμένων σχεδίων που είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να ικανοποιούν όλα τα μέλη της οικογένειας που (υποτίθεται πως) θα κάτσουν παρέα να πιουν ζεστή σοκολάτα και να φάνε γλυκά δίπλα στο τζάκι απολαμβάνοντας «παιδικά».
Για να ικανοποιηθεί ο μέσος όρος τελικά μένουν όλοι απογοητευμένοι και… του χρόνου! Υπάρχουν όμως κι εξαιρέσεις. Κάποιες φορές οι δημιουργοί σπάνε τον κανόνα και ταράζουν τα νερά. Και αυτό έκαναν οι Derrick Bachman στο σενάριο και Alonso Ramirez Ramos – Dave Wasson στη σκηνοθεσία με το μικρού μήκους animation «Duck the Halls» που προβλήθηκε τα Χριστούγεννα του 2016.
Πρόλαβαν σε μόλις 21 λεπτά, με έναν ξέφρενο ρυθμό και με τολμηρό, ανατρεπτικό χιούμορ να διαλύσουν στερεότυπα και να δείξουν ότι Χριστούγεννα δεν σημαίνει μόνο παχουλοί Αϊβασίληδες, αγαπησιάρικα τραγούδια και χαμογελαστοί χιονάνθρωποι.
Σύμφωνα με το σενάριο, η οικογένεια του Ντόναλντ αποφασίζει να ταξιδέψει τα Χριστούγεννα σε πιο νότια και θερμά κλίματα γιατί ως πάπιες, δηλαδή μεταναστευτικά πουλιά, δεν αντέχουν το κρύο.
Ο Ντόναλντ όμως ασφυκτιά. Θέλει να μείνει στην πόλη του παρέα με τον Μίκι, τη Μίνι, τον Γκούφι και τον Πλούτο. Μπαίνει στο αμάξι δυσανασχετώντας και νιώθει θλίψη για αυτά που αφήνει πίσω. Μέχρι που δεν αντέχει άλλο. Πηδάει από το εν κινήσει όχημα και σαν οβίδα επιστρέφει στη θαλπωρή των φίλων του.
Ομως, μια η τηλεφωνική μουρμούρα της Ντέζι από την ηλιόλουστη ακτή που του ζητά να πάει κοντά της, μια το κρύο που τον κάνει να του πέσει το ράμφος (κυριολεκτικά), μια η εμμονή του Μίκι να είναι όλα τέλεια εν όψει Χριστουγέννων, ε, δεν θέλει και πολύ η πάπια. Ο Ντόναλντ παραφρονεί, τριγυρνά γυμνός ουρλιάζοντας στην πόλη, τα μάτια του γυαλίζουν, αρρωσταίνει και είναι ετοιμοθάνατος. Με αποκορύφωμα την προσγείωσή του, έπειτα από μια μεγαλειώδη πτώση, σε έναν στάβλο, σε μια ασεβή «φάτνη», όπως τον γέννησε η μάνα του, δίπλα στα έκπληκτα ζωάκια.
Αυτή η βλάσφημη εικόνα δεν ξεσήκωσε αντιδράσεις, ευτυχώς. Δείγμα ότι στις γιορτές, αν υπάρχει happy end, ακόμα κι οι φανατικοί μπορούν να είναι λίγο πιο ανεκτικοί.
