«Ο έρωτας είναι η κινητήρια δύναμη της ζωής. Ταυτόχρονα έχει την απίστευτη δύναμη να “αρρωσταίνει” τον άνθρωπο, να τον οδηγεί σε βαθιά σκοτάδια. Ακριβώς σαν ένα σφιχταγκάλιασμα του καλού με το κακό, του φωτός με το σκοτάδι, του μίσους με την αγάπη. Για να ανθήσει όμως χρειάζεται μια ιδιαίτερα γόνιμη συνθήκη. Χρειάζεται μια περιβαλλοντική συνθήκη υγιή. “Πίνει” χρόνο και αγωνία ο έρωτας. Δεν μπορεί να ευδοκιμήσει σε άνυδρο και στείρο περιβάλλον. Θέλει το αίμα να τρέχει γοργά στις φλέβες κι ας κατευθύνεται στο “πουθενά”. Απεχθάνεται την εξουσία ο έρωτας. Σιχαίνεται τον καταναγκασμό και τη μανιέρα. Σβήνει στη ρουτίνα. Αποτελεί σπουδαίο υπομόχλιο στη ροή και στο γύρισμα της Ιστορίας. Ένας ερωτευμένος άνθρωπος εξεγείρεται. Σπάει τη σιωπή του. Στέκεται με θάρρος απέναντι στην ψευδεπίγραφη επανασυγγραφή της Ιστορίας των εκάστοτε νικητών».

Ένα απόσπασμα από την εξαιρετική συνέντευξη που παραχώρησε ο Δημήτρης Ζερβουδάκης στη Λένα Κυριακίδη και θα δημοσιευτεί στις «νησίδες» της «Εφ.Συν.» αυτού του Σαββατοκύριακου 17-18 Απριλίου. Με αυτή την αφορμή ακούμε το τραγούδι που χάρισε τον τίτλο στον τελευταίο δίσκο ενός από τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς των τελευταίων δεκαετιών, ένα κομμάτι που μοιάζει να είναι… οικογενειακή υπόθεση καθώς τη μουσική πάνω στους στίχους του Θωμά Μπέκου έχει γράψει ο γιος του Ευριπίδης, που έκανε και την ενορχήστρωση όλου του δίσκου.