Ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν ένας παράφρων που αιματοκύλησε τον κόσμο ή ένας ηγέτης μιας σκληρής εποχής που εφάρμοσε μια απάνθρωπη πολιτική; Η πρώτη εκδοχή βγάζει λάδι την υπόλοιπη ανθρωπότητα και αποδίδει το έγκλημα στην ιδιοσυγκρασία ενός και μοναδικού ανθρώπου. Είναι μια, πολιτικά και ιδεολογικά, επικίνδυνη εκδοχή.
Αυτήν ακριβώς την εκδοχή πραγματεύεται το «Brune» του Emmanuel Guibert (1992). Και προχωρά ένα βήμα πιο πέρα ως προς την αναζήτηση των αιτίων που ώθησαν τον Χίτλερ στις πράξεις του και όπλισαν τους ναζί με τόσο μίσος.
Σύμφωνα με το σενάριο, ο Χίτλερ το 1924 δέχτηκε την επίσκεψη ενός μαυροφορεμένου κυρίου που δήλωσε τον θαυμασμό του για τον φιλόδοξο πολιτικό. Και του πρότεινε να συνάψουν μια συμφωνία: ο Χίτλερ έπρεπε να δεσμευτεί ότι θα εξοντώσει όλους τους Εβραίους με αντάλλαγμα απεριόριστη εξουσία και ισχύ. Το αποτέλεσμα δείχνει ότι… δέχτηκε. Το φαουστικό συμβόλαιο αίματος που «υπέγραψε» ο Χίτλερ του Guibert είναι ένα έξυπνο σεναριακό τέχνασμα για μια ευφυή μυθοπλασία που «ερμηνεύει» τα ιστορικά γεγονότα.
Είναι, συνάμα, μια βολική, απολίτικη, μηχανιστική και μεταφυσική ερμηνεία της Ιστορίας. Ο Χίτλερ δεν υπέγραψε κανένα συμβόλαιο με τον Διάβολο. Δεν ήταν παράφρων. Δεν ήταν ένας λαοπλάνος ηγέτης που σαγήνευε και υπνώτιζε τους αθώους Γερμανούς. Ο Χίτλερ ήταν η επιτομή της απάνθρωπης όψης που μπορεί να αποκτήσει η εξουσία σε δύσκολες, καπιταλιστικές εποχές.
Ο ναζισμός δεν ήταν και δεν είναι μια μαζική παράνοια ούτε μια συλλογική υστερία. Ηταν και είναι ο ορισμός της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, η επίκληση της ομοιομορφίας ως προϋπόθεσης για την ευημερία, η αποδοχή της επιβεβλημένης επικράτησης του ισχυρού με κάθε μέσο, έως τη φυσική εξόντωση του (όποιου) «βαπτισμένου» αδύναμου, ο κοινωνικός δαρβινισμός με όρους φύλου, φυλής, χρώματος, πολιτικών και θρησκευτικών προτιμήσεων κ.λπ.
Κανένας διάβολος δεν καθοδήγησε τον Χίτλερ. Τον ψήφισαν και τον υποστήριξαν πολλοί. Και τον θαυμάζουν μέχρι σήμερα. Με πολιτικούς όρους πρέπει να συντριβούν. Και όχι με επικλήσεις σε θεούς και διαβόλους.

