Πάντα είναι ευχάριστο να κυκλοφορούν νέα περιοδικά με κόμικς και ακόμη πιο ευχάριστο να «στεγάζουν» νέους καλλιτέχνες, να προκαλούν το ενδιαφέρον του κοινού, να κερδίζουν αναγνώστες, να αφήνουν το δικό τους στίγμα. Ευχόμαστε στο νέο περιοδικό–ανθολογία Epifany να τα καταφέρει όλα αυτά και να μακροημερεύσει στο ομιχλώδες τοπίο της δυσοίωνης ελληνικής αγοράς.

Μακάρι να επιβιώσει, να μεγαλώσει και οι συντελεστές του –κάποιοι έμπειροι δημιουργοί με μεγάλη θητεία στον χώρο και κάποιοι νεότεροι με πολλές φιλοδοξίες– να κάνουν πραγματικότητα το όνειρό τους και να προσφέρουν πολλά και ωραία κόμικς. Το μηνιαίο περιοδικό βρίσκεται από την περασμένη εβδομάδα στα περίπτερα της Αθήνας, έχει 68 έγχρωμες σελίδες με έργα των Βασίλη Λώλου, Κώστα Παντούλα, Βασίλη Χειλά, Βασίλη Γέρκου, Γιώργου Κωνσταντόπουλου, Γιάννη Δαλκίδη κ.ά. και τιμάται πέντε ευρώ.

Και σε κάθε νέα προσπάθεια είναι θεμιτός, ίσως και επιβεβλημένος ο ενθουσιασμός, χωρίς να χρειάζεται, όμως, να ισοπεδώνονται έννοιες και προσπάθειες δεκαετιών επειδή οι βασικοί συντελεστές του περιοδικού είναι παθιασμένοι με το νέο τους εγχείρημα.

Σε δυο συνεντεύξεις τους τις τελευταίες ημέρες, ήταν εμφανής η προσπάθειά τους να αποτινάξουν από το περιοδικό κάθε υποψία πολιτικής και κάθε σχέση με την τέχνη λες και όσοι ασχολούνται με την πολιτική ή την τέχνη πάσχουν από κάποια ασθένεια. «Δεν πάμε να κάνουμε τέχνη. Πάμε να δώσουμε ιστορίες στον κόσμο.

Δεν έχουμε στεγανά, δεν αφορίζουμε είδη, δεν κάνουμε πολιτική», δηλώνει ο Βασίλης Χειλάς στην Ειρήνη Γκαγκή στο gr.ign.com ενώ στο thisisnotabloggoddammit λέει κάπως αντιφατικά στον Λάζαρο Κολαξή: «Είμαστε με μια μαζική τέχνη, η οποία ονομάζεται από κάποιους Ευρωπαίους διανοούμενους “9η Τέχνη” και η υπόλοιπη ανθρωπότητα γελάει με αυτόν τον ορισμό. Δεν την αναγνωρίζουν, είμαστε στο περιθώριο».

Μάλιστα, λίγο παρακάτω, για να σχολιάσει σκωπτικά όσους έμαθαν να διαβάζουν κόμικς από τη Βαβέλ και άλλα αντίστοιχα περιοδικά συμπληρώνει: «Η Βαβέλ δεν σου γεννάει κανένα παιδικό συναίσθημα, την έμαθες για να τραβάς καμιά μαλακία. Είχε κάτι ωραίες γκόμενες στο εξώφυλλο κι ο άλλος τη διάβαζε δίχως να καταλαβαίνει τις ιστορίες, γιατί δεν ήξερε από κόμικς». Μεγάλη παγίδα να κρίνει κανείς εξ ιδίων τα αλλότρια, ιδιαίτερα όταν προσκαλεί αναγνώστες. Και πάλι όμως, ευχόμαστε καλή επιτυχία!

Μια εικόνα, 344 λέξεις