Παραφράζοντας τον Μίλαν – Κούντερα: 3-1 (παλιό αστείο ενάντια στην «εξουσία» της «σοβαρής λογοτεχνίας»), ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας του χιούμορ ενάντια στις συμβάσεις, τη σοβαροφάνεια, τις απαγορεύσεις.
Ανέκαθεν οι εξουσιαζόμενοι έβρισκαν τρόπους για να απαλύνουν τον πόνο διασκεδάζοντας. Οσο σκληρές κι αν ήταν οι εκάστοτε εξουσίες, τα καρναβάλια, τα γλέντια, τα ανέκδοτα, τα γνωμικά, τα αστεία, οι παρωδίες, η ειρωνεία, τα σκωπτικά σχόλια, οι καρικατούρες, οι γελοιογραφίες αποτέλεσαν κάποια από τα όπλα που κράτησαν ζωντανή την ελπίδα.
Από ό,τι λένε οι ιστορικοί του χιούμορ, δεν πρέπει να υπήρξε ποτέ εποχή που οι άνθρωποι να στερήθηκαν τα αστεία. Ιδιαίτερα με στόχο την ίδια την εξουσία, που πάντα πάσχιζε να τα απαγορεύσει, να τα αποτρέψει ή τουλάχιστον να τα περιορίσει ως διαλυτικά κι επικίνδυνα στοιχεία για τη διαιώνισή της. Ετσι και ένα χαρούμενο σύνθημα ενός ενθουσιασμένου πιτσιρίκου για την Πρωτοχρονιά σε έναν μονοχρωματικό και βαρετό φράκτη μπορεί να αποτελεί «παράνομη δραστηριότητα».
Από τη μια η αθωότητα ενός παιδιού, η ελπίδα, το χρώμα, ένας συμπαθής σκυλάκος που κουνάει την ουρά του, η καλλιτεχνική παρέμβαση, η ιδιοποίηση του δημόσιου χώρου, ο παιδικός βολονταρισμός, η άγνοια κινδύνου και από την άλλη το βλοσυρό βλέμμα της εξουσίας. Η χαρά που γυρίζει την πλάτη της στην οργή, το πινέλο που δημιουργεί απέναντι στο κλομπ που συνθλίβει, η αισιοδοξία για τη νίκη (των συναισθημάτων) απέναντι στον συμβιβασμό και την ήττα. Το πρωτοχρονιάτικο σκίτσο του Vincent Sullivan από το «Fun Comics» του μακρινού 1937 εύχεται «Ευτυχισμένο το Νέο Ετος» σε ένα εξώφυλλο που έμμεσα εύχεται στους αναγνώστες του να περάσουν μια χρονιά όπως και το περιεχόμενό του.
Με πρωτότυπα και ολοκαίνουργια πράγματα αλλά και γεμάτα μυστήριο, προκλήσεις και περιπέτεια. Κι ας ξύνει το κεφάλι του ο αγριεμένος μπασκίνας.
