Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει τις βουλιμίες του ο παχύσαρκος δείχνει πόσο δεν έχει μάθει να υπολογίζει τον εαυτό του. Το να απαγορεύει ο ίδιος τις βουλιμίες του (κατά τη διάρκεια της προσπάθειας απώλειας βάρους) δείχνει πόσο προσπερνά τον εαυτό του, πόσο τον έχει σε απόσταση. Γιατί άραγε; Γιατί οι βουλιμίες του είναι μέρος του όλου του (μεγάλο μάλιστα μέρος) και όσο τις καταστέλλει τόσο αφαιρεί δικά του κομμάτια και αποξενώνεται από τον ίδιο του τον εαυτό.
Δηλαδή καθιστά εαυτόν ανύπαρκτο. Ετσι έχει μάθει να λειτουργεί: να καθιστά ανύπαρκτα τα συναισθήματά του, ανύπαρκτες τις επιθυμίες και τις ανάγκες του. Αναζητά τον τρόπο να εξαφανιστεί για να μην υπάρχουν κι όλα αυτά που κουβαλά. Και η κατάποση είναι ο τρόπος που ασυνείδητα έχει βρει προκειμένου να πετύχει την εξαφάνισή του. Σε αυτή τη συνεχή διαμάχη με τον εαυτό του, με όπλο την κατάποση, ο στόχος τελικά επιτυγχάνεται. Συμβολικά καταφέρνει τελικά να χαθεί – είναι κρυμμένος πίσω από τον όγκο του. Και σιωπά – δεν εκφράζει λεκτικά τι δεν θέλει, μόνο διαρκώς «καταπίνει». Ετσι καταφέρνει να παραμείνουν κρυμμένες οι αρνήσεις του.
Η βουλιμία μέσα της κρύβει επιθετικότητα, δεν είναι μόνο εργαλείο καταστολής και ακύρωσης της επιθυμίας, είναι ταυτόχρονα και τιμωρία. Σαν να λέμε «καταπίνω ό,τι θέλω κι ό,τι δεν θέλω» και ταυτόχρονα να με τιμωρώ που έχασα τον έλεγχο και δεν παρέμειναν καταχωνιασμένα τα θέλω και τα δεν θέλω μου, παρά εξωθούνται να εκφραστούν.
Κάτι ή πολλά μάς λένε οι υπερφαγίες, γι’ αυτό και είναι πολύ, πάρα πολύ σημαντικό να τις δούμε, να τις ακούσουμε και προπάντων να τις σεβαστούμε απόλυτα. Μας συμφέρει να μετατρέψουμε αυτόν τον μηχανισμό των υπερφαγιών σε καίριας σημασίας πληροφορία για τον άνθρωπο που αντιμετωπίζει πρόβλημα με τα κιλά του.
Το πόσο ζωτική είναι η ανεξέλεγκτη, σε είδος και ποσότητα τροφής, κατάποση φανερώνεται από το γεγονός και μόνο ότι δεν νικιέται ποτέ, ακόμα κι αν έχει προσωρινά ελεγχθεί, ο έλεγχος σταδιακά θα εξασθενήσει. Η βουλιμία πάντα νικά.
Οπως ο παχύσαρκος δεν έχει μάθει να υπολογίζει τον εαυτό του, έτσι δεν μπορεί και να υπολογίσει τις πολυφαγίες του. Τις ντρέπεται, τις κατηγορεί, αισθάνεται άσχημα –ένοχος– γι’ αυτές, τις επικρίνει με τα χειρότερα λόγια, τις κρύβει από τον εαυτό του, τις κάνει όταν είναι μόνος.
Είναι τόσο κρυφός, σύνθετος και μπερδεμένος ο τρόπος που χρησιμοποιείται η τροφή, αλλά ταυτόχρονα και τόσο πραγματικός όταν ξεδιπλώνεται, που χρειάζεται απαραίτητα η ανάπτυξη συναίσθησης από την πλευρά του παχύσαρκου. Για τον άνθρωπο με διαταραχή βάρους οι βουλιμίες αποτελούν μια μοναδική μορφή ομιλίας, ίσως τη μόνη που διαθέτει. Μια μορφή προσωπικής έκφρασης. Λέει τρώγοντας αυτό που δεν λέει. Εκφράζεται με ακατάλληλο τρόπο (δεν γνωρίζει άλλον) και ταυτόχρονα είναι σαν να στρέφει αισθήματα θυμού προς τα μέσα, σαν να επιτίθεται στον εαυτό του, αφού δεν εκφράζονται όλα όσα νιώθει προς τα έξω.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο χρειάζεται να απελευθερωθούν και να υπάρχουν οι πολυφαγίες σε όλο το διάστημα της θεραπευτικής διατροφικής αγωγής που κάνει, γιατί αυτές είναι το κλειδί που θα ξεκλειδώσει τη σχέση του με την τροφή. Τη σχέση του με όλα αυτά που αισθάνεται και που, αντί να τα καταπίνει, πρέπει να τα αντικρίζει και να τα παρατηρεί. Οσο κάποιος συμμερίζεται τις βουλιμίες του και δεν τις μάχεται, τόσο μπορεί να δει πλευρές του εαυτού του που παρέμεναν κρυφές, επειδή δεν ήταν αποδεκτές. Οσο κάποιος επιτρέπει στον ίδιο να μιλάει για τις βουλιμίες του, να περιγράφει την ποσότητα και τις ποικιλίες των τροφών που επιλέγει να καταναλώσει, τόσο εγκρίνει τους προσωπικούς του μηχανισμούς, τόσο πιο πολύ αναγνωρίζει, αποδέχεται τον εαυτό του και αυτά που δύναται να πράξει.
Οσο πιο πολύ μιλάει κανείς τόσο λιγότερο τρώει.
Και ο υπέρβαρος έχει να πει πολλά…
❗️* Οι πληροφορίες είναι από το: enallaktikidrasi.com
