Ποιος θέλει να είναι παχύς;

Κανένας δεν θέλει να παχαίνει. Κανένας δεν επιλέγει να παχαίνει. Το πάχος όμως είναι μια κάποια λύση, μια προστασία

Γράφει η Αλίκη Πανοπούλου*

Ενα απόγευμα, ενώ βρισκόμουν στην αίθουσα αναμονής του γραφείου μου, πρόσεξα ότι μια κυρία δεν φορούσε παλτό. Αυτό μου έκανε εντύπωση, γιατί έκανε πολύ κρύο εκείνη τη μέρα. Μετά είδα ακόμα δύο πελάτες μου που δεν είχαν πανωφόρια μαζί τους. «Μα καλά, δεν κρυώνουν;», αναρωτήθηκα. «Γιατί δεν ρίχνουν επάνω τους κάτι για να προστατευτούν και να είναι ζεστοί;».

Να «προστατευτούν»! Αυτό το ρήμα μού προκάλεσε κάτι σαν έκλαμψη.

Μουδιασμένη στάθηκα και μονολόγησα: «Το βάρος είναι η προστασία τους. Το βάρος είναι το πανωφόρι. Το βάρος τους κάτι κάνει. Κάτι που τους είναι απαραίτητο – τόσο απαραίτητο και αναγκαίο, που ούτε το βγάζουν ούτε το αποβάλλουν. Ακόμα κι αν για λίγο καιρό το αφαιρούν και αδυνατίζουν, έπειτα το επαναφέρουν, το ξαναφορούν και άρα ξαναπαχαίνουν».

Εκπληκτη από την ανακάλυψή μου, από αυτόν τον συνδυασμό εικόνας και συμβολισμού, μου ήρθε στο μυαλό η εξής διαπίστωση: Οι περισσότεροι πελάτες μου άντεχαν να κάνουν δίαιτα αδυνατίσματος έως τρεις μήνες. Αφού έχαναν τα πρώτα κιλά, έπειτα εγκατέλειπαν τον αγώνα και την προσπάθεια. Κάποιοι δεν ξανάρχονταν ποτέ, άλλοι «κολλούσαν» σε αυτό το βάρος κι άρχιζαν να παχαίνουν υπό την επίβλεψή μου, ενώ κάποιοι άλλοι, ύστερα από απουσία μερικών μηνών, επανεμφανίζονταν.

Κανένας από τους θεραπευόμενούς μου δεν είχε ολοκληρώσει την αγωγή αδυνατίσματός του, και ακόμα κι αν κάποιος το είχε καταφέρει, κανένας δεν είχε μπορέσει να διατηρήσει το βάρος του σε βάθος χρόνου.

Αυτή ήταν η επόμενη διαπίστωση που έφερε στο φως, με οδυνηρό τρόπο, την αναποτελεσματικότητα του συστήματός μου και την αποτυχία μου ως θεραπεύτριας. (Κορόιδευα άραγε τους ανθρώπους;…)

Σαν να φορούσαν όλοι ένα βαρέλι (το βάρος τους). Καθώς ήταν γυμνοί και απροστάτευτοι, έβρισκαν ένα βαρέλι. Η αλήθεια είναι ότι όταν είσαι γυμνός (και κρυώνεις, βρέχεσαι ή καίγεσαι από τον ήλιο), το να καλυφθείς από ένα βαρέλι είναι μια πρώτη λύση ανάγκης.

Ενστικτωδώς το βουτάς και καλύπτεσαι όπως όπως. Προτιμάς, έστω κι έτσι καλυμμένος, να μη βρέχεσαι, να μην καίγεται το δέρμα σου, να μη σε παγώνει το κρύο.

Προτιμάς να επιβιώσεις, έστω κι έτσι προφυλαγμένος, με το βαρέλι. Ομως δεν σου αρέσει να κυκλοφορείς με ένα βαρέλι γύρω από το σώμα σου.

Είσαι άκομψος, χοντρός· εξάλλου είναι βαρύ και σε κάνει να λαχανιάζεις, δεν είναι στα μέτρα σου ούτε και στα χρώματά σου…

Αντικρίζεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και τον βλέπεις παραμορφωμένο, λαχανιασμένο από το βάρος, «ατσούμπαλο», χωρίς αισθητική.

Πράγματι, δεν είναι η κατάλληλη ενδυμασία (προστασία), δεν την επιθυμείς (θέλεις να διώξεις το βάρος), αλλά είναι η μόνη που βρέθηκε στον δρόμο σου, χωρίς εσύ να την επιλέξεις.

Κανένας δεν θέλει να παχαίνει. Κανένας δεν επιλέγει να παχαίνει. Το πάχος όμως είναι μια κάποια λύση, μια προστασία (άμυνα).

Αρχίζεις λοιπόν κι εσύ μια δίαιτα προσπαθώντας να ξεφορτωθείς το βαρέλι, αλλά όσο πιο στερητική είναι αυτή τόσο πιο επώδυνη αποδεικνύεται η αφαίρεσή του, κι αυτό γιατί το βαρέλι έχει γίνει το δεύτερο δέρμα σου. Αν τα καταφέρεις και το αφαιρέσεις, τότε μένεις γυμνός και απροστάτευτος.

Να καίγεσαι, να βρέχεσαι, να κρυώνεις. Δεν είναι φυσικό κι ευνόητο να ψάχνεις και πάλι το βαρέλι; Να ξαναπαχαίνεις;

Είναι η μόνη σου προστασία και την επιλέγεις ασυνείδητα και αυτοματικά, χωρίς σκέψη ή δυνατότητα επιλογής.

Ο άνθρωπος διαλέγει πάντα –ως λύση σωτηρίας, ασυναίσθητη και αντανακλαστική– την ασφάλεια προκειμένου να επιβιώσει. Κανένας δεν αντέχει να υποφέρει, κι αυτό το αποκαλούμε άμυνα. Οταν καίγεται το χέρι σου από τη φωτιά, αντανακλαστικά το τραβάς. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε ποτέ να κρίνονται.

Γιατί ο καθένας επιβίωσε και προστατεύτηκε με όποιον τρόπο μπορούσε. Δεν είναι ότι δεν γνώριζε δέκα διαφορετικούς τρόπους προστασίας, αλλά τελικά επέλεξε να παχύνει.

Οπότε εγώ τι έπρεπε να κάνω για να βοηθήσω τους ανθρώπους που προσέτρεχαν σ’ εμένα;

Επρεπε να τους βοηθήσω ώστε να φτιάξουν ρούχα, ρούχα κατάλληλα στα μέτρα τους. Να μην έχουν ανάγκη το βαρέλι τους. Να ζεσταίνονται και να προφυλάσσονται με τα δικά τους ρούχα.

Είχα άραγε συναντήσει έναν πρώτο οικισμό; Είχα βρει τελικά ένα υλικό ουσιαστικό για τη δουλειά μου και για τη δουλειά που είχα να κάνω με τους θεραπευόμενούς μου, κι αυτό δεν ήταν άλλο από τη σύμπραξη.

Το ένστικτό μου, έπειτα από τριάντα χρόνια, μου έδειξε τελικά ότι είχα λειτουργήσει σωστά.

⚑ Ενα απόσπασμα από το βιβλίο μου «Εγώ και η ανάγκη μου για τροφή», εκδόσεις OPERA 2014.