«Υπουργός της κυβερνήσεως, αρχηγός πολιτικών κινητοποιήσεων κατά της εκκλησίας» τιτλοφορείται το δελτίο Τύπου που εξέδωσε η Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδας αναφορικά με τη σύσκεψη που συγκάλεσε ο υπουργός Εσωτερικών, Π. Κουρουμπλής, εν όψει της δίκης για τις διεκδικήσεις του ιερού ναού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Λαμίας στο Περιστέρι και στην Πετρούπολη της Αττικής.
Σε πλήρη εναρμόνιση με τη γενικότερη αντιπολιτευτική γραμμή του τελευταίου διαστήματος, η Μητρόπολη Φθιώτιδας χαρακτηρίζει πολιτική παρέμβαση στη Δικαιοσύνη την υποχρέωση του Δημοσίου να προετοιμαστεί εν όψει της δίκης και να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του και το δημόσιο συμφέρον, επιχειρώντας ουσιαστικά να παρουσιαστεί ως «θύμα» κυβερνητικών παρεμβάσεων.
«Τελευταία, με πολιτικές κινητοποιήσεις ζητούν μερικοί να προκαταλάβουν τη δικαιοσύνη. Εμείς πιστεύουμε στην αμεροληψία των δικαστών και αναμένουμε την απόφασή τους την οποία θα σεβαστούμε απόλυτα», σημειώνει χαρακτηριστικά η Μητρόπολη, όπου παράλληλα στέλνει το μήνυμα -χωρίς να κατονομάζονται οι αποδέκτες- ότι θα πρέπει «να καταλάβουν οι γνωστοί πολιτικοί ότι με τέτοιου είδους τραμπουκισμούς δυσχεραίνουν την ήδη βεβαρημένη θέση τους και έρχονται σε ευθεία αντίθεση με το αίσθημα περί δικαίου, καταλύοντας με τον τρόπο αυτό κάθε αξία χάριν των πολιτικών συμφερόντων τους».
Δημόσιο συμφέρον
Βέβαια το σκηνικό της «κυβερνητικής παρέμβασης» που επιχειρεί να διαμορφώσει η Μητρόπολη Φθιώτιδας αδυνατίζει μέσα από το ίδιο το δελτίο Τύπου που εξέδωσε, καθώς αρχικά για τις διεκδικήσεις στο Ποικίλον όρος σημειώνει πως πρόκειται για «ένα μεγάλο θέμα, πολυδαίδαλο και κακοποιημένο από τους άρπαγες της εκκλησιαστικής περιουσίας», γεγονός που αναδεικνύει ότι η προάσπιση των συμφερόντων του Δημοσίου αποτελεί κρατική υποχρέωση και όχι κυβερνητικό καπρίτσιο.
Παράλληλα η Μητρόπολη κάνει μία ιστορική αναδρομή στο όλο θέμα σημειώνοντας ότι την περιουσία που διεκδικεί την κληρονόμησε με τη διαθήκη της αειμνήστου Σοφίας Ζωντανού-Κουτσολέλου και αναφέρει ότι «κατά την περίοδο της προσφυγιάς του 1922 και της κατοχής το 1940, όταν η Αθήνα άρχισε να απλώνεται στην Αττική, πολλοί καταπατητές εκμεταλλεύτηκαν τις συνθήκες της εποχής και κατεπάτησαν και επώλησαν ως ιδιοκτήτες οικοπέδων από το τεράστιο κτήμα».
Προσδιορίζει επίσης ότι από το 1960 που ξεκίνησε η προσπάθεια καταγραφής και αξιοποίησης του κτήματος από τη Μητρόπολη Φθιώτιδας «οι τότε δήμαρχοι και αρχές ουδέποτε αμφισβήτησαν την κυριότητα του ναού και μάλιστα εδέχθησαν δωρεές οικοπέδων».
Τονίζει επίσης ότι η δικαστική διαμάχη ξεκίνησε από το 1996 αλλά και ότι «το συμβούλιο του ναού χάρισε κυριότητες σε όλη τη δομημένη περιοχή, σε όσους είχαν καταπατήσει ή είχαν αγοράσει από καταπατητές και απάλλαξε από το άγχος χιλιάδες οικογένειες, που αλλιώς δεν ημπορούσαν να αποκτήσουν τίτλους».
Ιστορικό
Θαύμα! Τα 300 στρέμματα έγιναν 7.500
Οι διεκδικήσεις του ιερού ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Λαμίας στηρίζονται σε μια διαθήκη του 1916 με την οποία έγινε κληρονόμος μεγάλου μέρους του λεγόμενου «κτήματος Βέρδη» (ανήκε στην Καλομοίρα Βέρδη), που στους τίτλους του το 1865 εμφανίζεται να είναι συνολικής επιφάνειας 1.000 στρεμμάτων.
Σύμφωνα με στοιχεία του Αναπτυξιακού Συνδέσμου Δυτικής Αθήνας (ΑΣΔΑ), η πρώτη διεκδίκηση του ναού, το 1929, αφορούσε μόνο 300 στρέμματα.
Ο γιος της Καλομοίρας Βέρδη, Παναγιώτης, κληρονόμος 900 στρεμμάτων, πουλά το κτήμα σε κάποιον Αναστασόπουλο, ο οποίος το 1889 το αντάλλαξε με το σπίτι του δικηγόρου Γιώργου Ζωντανού.
Ο τελευταίος την ίδια χρονιά δολοφονείται μέσα στο Κτήμα. Οι φυσικοί κληρονόμοι της Καλομοίρας Βέρδη και οι απόγονοι του γιου της ουδέποτε αναγνώρισαν την κυριότητα του Γ. Ζωντανού, τον οποίο κληρονόμησαν τα αδέρφια του (μία εκ των οποίων η Σοφία).
Για τη δικαστική υπόθεση, που αφορά τη διαθήκη της Σοφίας Ζωντανού και διήρκεσε μέχρι το 1960, ουδέποτε βγήκε οριστική απόφαση.
Το 1961 ο ναός αναθέτει τη διαχείριση του Κτήματος στην εταιρεία του Ευ. Πλατή. Στο εργολαβικό συμβόλαιο αναγράφονται 5.000 στρέμματα (!) ως επιφάνεια του Κτήματος.
Ξεκινά μία βιομηχανία αγωγών από την εταιρεία σε βάρος διαφόρων που ονομάστηκαν «καταπατητές του εκκλησιαστικού κτήματος». Πεντακόσιοι και πλέον ιδιοκτήτες φέρεται να εξαναγκάστηκαν σε συμβιβασμό.
Από το 2000 ο ναός, επικαλούμενος διάφορες πραγματογνωμοσύνες, ισχυρίζεται ότι του ανήκουν 7.500 στρέμματα.
Η τελική μορφή της υπόθεσης και η διεκδίκηση μιας τόσο μεγάλης έκτασης έχει προκαλέσει ευλόγως την έντονη ανησυχία χιλιάδων κατοίκων της Πετρούπολης και του Περιστερίου.
Ενα μεγάλο μέρος της έκτασης, περίπου 4.000 στρέμματα, είναι πλέον δομημένο και υπάρχουν κατοικίες, πλατείες, παιδικές χαρές, γήπεδα και άλλοι κοινόχρηστοι χώροι. Τα υπόλοιπα 3.500 στρέμματα είναι στο Ποικίλον όρος.
Οι δήμαρχοι Περιστερίου Ανδ. Παχατουρίδης και Πετρούπολης Β. Σίμος έχουν ζητήσει τη στήριξη αρμόδιων υπουργείων και ήδη από τον Μάρτιο είχε πραγματοποιηθεί μια πρώτη σύσκεψη προκειμένου να οργανωθεί από κοινού η στάση του Δημοσίου στη δίκη.
Δήμαρχοι και υπουργοί, σε δηλώσεις τους, εξέφραζαν την έντονη ανησυχία τους για το γεγονός ότι μια εκκλησία διεκδικεί χιλιάδες στρέμματα με κατοικίες και κοινόχρηστους χώρους και παράλληλα εξέφραζαν τον προβληματισμό τους για τις αποφάσεις που είχαν προηγηθεί τις προηγούμενες δεκαετίες και τις ενέργειες που είχαν γίνει από την πλευρά της πολιτείας.
Παράλληλα, προσδιορίστηκε ότι από την πλευρά του ελληνικού Δημοσίου θα ληφθούν όλα τα απαραίτητα και προσωρινά μέτρα ώστε να δοθεί οριστική λύση στο ζήτημα αλλά και για να διασφαλιστεί ο δημόσιος και ο δασικός χαρακτήρας της περιοχής του Ποικίλου όρους. Η δικάσιμος έχει οριστεί για τις 4 Οκτωβρίου.
