Ιστορική δικαίωση και αποκατάσταση της αλήθειας, ικανοποίηση χρόνιου αιτήματος των αγωνιστών του αντιδικτατορικού αγώνα συνιστά η απόφαση του Πολεμικού Μουσείου να δεχτεί το αίτημα του Συνδέσμου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 και να διαθέσει χώρο 35 τ.μ. στο παράρτημά του στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να εκτίθεται ιστορικό υλικό της περιόδου της δικτατορίας.
Το αίτημα για τη δημιουργία του χώρου μνήμης έγινε δεκτό παμψηφεί από το Δ.Σ. του Μουσείου, στο οποίο είχε κατατεθεί όλο το υλικό τεκμηρίωσης και που αποδείκνυε ότι στον συγκεκριμένο χώρο -σήμερα πλησίον της αίθουσας «Σοφία Βέμπο»- δεκάδες αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα είχαν βασανιστεί, ενώ εκεί άφησε και την τελευταία πνοή ο βουλευτής Γιώργης Τσαρουχάς, η δικογραφία για την δολοφονία του οποίου αποτέλεσε μέρος αυτού του υλικού.
Στις 11 Φεβρουαρίου το υλικό κατέθεσε στο συμβούλιο του Μουσείου ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Τριαντάφυλλος Μηταφίδης -ο τρόπος παρουσίασης του αιτήματος, όπως σχολιάστηκε στη συνέχεια, υπήρξε «καταλυτικός».
Οπως διευκρινιζόταν στο σχετικό αίτημα και όπως καταλήγει η απόφαση που υπογράφεται από τον πρόεδρο του Μουσείου, υποναύαρχο (ε.α.) Ιωάννη Λεοντοκιανάκο, «το σχετικό υλικό πρέπει να προσκομιστεί και κατόπιν συνεργασίας με την αρμόδια επιτροπή του Μουσείου να εκτιμηθεί και ν’ αξιοποιηθεί… ώστε να εναρμονιστεί με το υπάρχον μουσειακό περιβάλλον…».
Το ιστορικό
Μέχρι να φτάσουμε όμως στην ιστορική αυτή απόφαση, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι το αίτημα του ΣΦΕΑ, αν και είχε υποστηριχτεί θερμά από το δημοτικό συμβούλιο Θεσσαλονίκης, είχε απορριφθεί αρχικά το 2012 από το Μουσείο.
Με την υπ’ αριθμ. 789/23-11-2012, η αίτηση κρινόταν «αβάσιμη… επειδή δεν συνάδει με τους σκοπούς και την αποστολή του Πολεμικού Μουσείου Θεσσαλονίκης (Ιδρυτικός νόμος 132/1969 και του άρθρου 2 του Οργανισμού Λειτουργίας ΒΔ 215/14-4-1972) και, δεύτερον, επειδή δεν τεκμηριώνεται ιστορικά ότι υπήρξε τοιούτος χώρος (!)».
Δύο καθηγητές, μάλιστα, του ΑΠΘ είχαν κρίνει ότι δεν υπήρχαν στοιχεία (!) πως στον χώρο αυτόν βασανίστηκαν με ξεχωριστή μεθοδικότητα και αγριότητα άνθρωποι και ότι ένας δολοφονήθηκε.
Τι κι αν γινόταν αναφορά σε πλήθος δημοσίων εγγράφων και μαρτυριών αγωνιστών/-τριών της αντιδικτατορικής αντίστασης, αλλά και ομολογιών των δημίων της χουντικής ΚΥΠ που έδρευε στο σημερινό Πολεμικό Μουσείο· τι κι αν υπήρχε τεκμηρίωση από το Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης· τι κι αν διευκρίνιζαν οι άνθρωποι του ΣΦΕΑ ότι «η προτεινόμενη χρήση του χώρου δεν παράγει δικαίωμα μελλοντικής διεκδίκησής του από τη μεριά μας»…
«Επιτέλους, τώρα ήρθε η δικαίωση για τον Τσαρουχά που δολοφονήθηκε, τον Ντίνο Τριαρίδη, τον Γιώργο Σεπιτάνο, τον Τάσο Δαρβέρη, τον Γιώργο Τσαμασιώτη, που δεν ζουν πια, αλλά και για την Ασπασία Καρρά, τον Μιχάλη Σπυριδάκη και τόσους άλλους και άλλες, πολίτες και στρατιωτικούς. Ας γίνει απαρχή για να αποκτήσει η αντιδικτατορική αντίσταση το δικό της σπίτι, ένα πραγματικό μουσείο και αρχείο σε μια πόλη που πλήρωσε τότε βαρύ τίμημα», δηλώνει ικανοποιημένος στην «Εφ.Συν.» ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης.
Στον χώρο πρόκειται να φιλοξενηθεί ιστορικό υλικό για την περίοδο 1967-1974, τεκμήρια των αγώνων των Ελλήνων κατά της δικτατορίας, θα αποδίδεται τιμή στους Θεσσαλονικείς αγωνιστές της δημοκρατίας, αλλά και στους στρατιωτικούς που συμμετείχαν στον αγώνα κατά της διδακτορίας.
Το Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, που βρίσκεται στο κτίριο του Γ’ Σώματος Στρατού, πρόκειται πολύ σύντομα, αφού το σχετικό υλικό είναι έτοιμο από καιρό, να εναρμονιστεί όντως με την ουσία του αιτήματος όπως το περιέγραφε σε σχετική ανακοίνωση ο πρόεδρος του ΣΦΕΑ Κώστας Μανταίος:
«Στο πλαίσιο προβολής των ιερών αγώνων του Ελληνικού Εθνους από αρχαιοτάτων χρόνων, που είναι ο ιδρυτικός σκοπός των Πολεμικών Μουσείων, δεν μπορούν να αγνοούνται οι αγώνες των Ελλήνων για Ελευθερία και Δημοκρατία».
