Διάπορος Σιθωνίας: η Περιφέρεια προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα

Αναπάντητα έμειναν όλα τα κρίσιμα ζητήματα που έχουν τεθεί στον δημόσιο διάλογο και από τον Γιάννη Μυλόπουλο, επικεφαλής της παράταξης «Αλλαγή στην Περιφέρεια Κ. Μακεδονίας», στη συνεδρίαση λογοδοσίας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας για τον Διάπορο. Η αντιπεριφερειάρχης Χαλκιδικής, Κατερίνα Ζωγράφου, απέφυγε να τοποθετηθεί επί της ουσίας στα οχληρά ζητήματα που είχαν θέσει ο Σωτήρης Ληστής, εκπρόσωπος του Οικολογικού Περιβαλλοντικού Συλλόγου Σιθωνίας, και ο κ. Μυλόπουλος.

Οπως είχαμε γράψει («Συνεδρίαση λογοδοσίας για τα φαραωνικά έργα στον Διάπορο Σιθωνίας», «Εφ.Συν.», 30.4.2026), ο κ. Μυλόπουλος έφερε το θέμα στην ειδική συνεδρίαση επειδή υπήρξε άρνηση της διοίκησης να γίνει η συζήτηση στην ολομέλεια του Περιφερειακού Συμβουλίου. Η κ. Ζωγράφου μεταφέροντας τη μεσοβέζικη θέση της διοίκησης είπε ότι «η Περιφέρεια δεν αντιμετωπίζει το θέμα ούτε με άκριτη αποδοχή ούτε με εκ των προτέρων απόρριψη».

Διότι είναι θετική για επενδύσεις που συμβάλλουν στην ανάπτυξη της περιοχής αλλά το θέμα είναι η «βελτίωση της οργάνωσης, η ποιοτική αναβάθμιση των παρεχόμενων τουριστικών υπηρεσιών και η διασφάλιση της βιώσιμης ανάπτυξης». Είπε ότι ο Διάπορος είναι περιοχή ήπιας τουριστικής ανάπτυξης και επικαλέστηκε τη γνωμοδότηση της αρμόδιας υπηρεσίας και του δημοτικού συμβουλίου Σιθωνίας. Θυμίζουμε ότι η υπηρεσία της Περιφέρειας στην εισήγησή της σημείωνε ότι παραμένουν ανοιχτά κρίσιμα ζητήματα που απαιτούν περαιτέρω εξειδίκευση και τεκμηρίωση σχετικά με την περιβαλλοντική διάσταση της επένδυσης.

«Η κ. Ζωγράφου ανέλαβε τον δύσκολο ρόλο να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα» σχολίασε ο κ. Μυλόπουλος σημειώνοντας ότι «στο ερώτημά μας με ποια κριτήρια εγκρίθηκε η συγκεκριμένη “επένδυση” και όχι μια μικρότερη, με μικρότερο δυναμικό κλινών ή ενδεχομένως και μια μεγαλύτερη, (γιατί εγκρίνατε 180 κλίνες και όχι 80 ή 360), επίσης δεν δόθηκε καμία απάντηση. Που σημαίνει ότι ο σχεδιασμός της πολιτείας για την ανάπτυξη στη Χαλκιδική είναι “Πάμε κι όπου βγει”. Ή μάλλον πάμε όπως συμφέρει τους επενδυτές».

Επιπλέον από τη θέση της φάνηκε ότι «πρώτα εγκρίνεται ένα έργο, ανεξάρτητα από το μέγεθός του, και μετά υπολογίζεται αν αυτό παραβιάζει τις αντοχές των οικοσυστημάτων και των φυσικών πόρων του νησιού». Ως εκ τούτου γίνεται φανερό ότι «δεν υπάρχει σχέδιο ανάπτυξης για τη Χαλκιδική», δεν υπάρχει «κανένα όριο και κανένας κανόνας για την ανάπτυξη, εκτός από την επιδίωξη κέρδους», ενώ «δήμος και Περιφέρεια εκχώρησαν την υποχρέωσή τους για θεμελιώδη δημόσια έργα (λιμάνια, προβλήτες, καθαρό νερό και ηλεκτρικό ρεύμα για όλους) στους ιδιώτες, με συνέπεια τα έργα να καλύπτουν επιλεκτικά τις ανάγκες μόνο των επισκεπτών των συγκεκριμένων “επενδύσεων” και όχι του συνόλου της κοινωνίας, τοπικής και επισκεπτών».

Αναπάντητα έμειναν τα ερωτήματα του κ. Ληστή για το περιβαλλοντικό αποτύπωμα των φωτοβολταϊκών πάρκων που θα κατακλύσουν το μικρό νησί, καθώς και αν ενδιαφέρουν την Περιφέρεια οι 1.200 υπογραφές των κατοίκων που αντιδρούν σε τέτοιας έκτασης φαραωνικές τουριστικές δράσεις στον Διάπορο.