Βελούχι: Ο γιος αναγνώρισε το πτώμα του 74χρονου πατέρα

Τραγικό τέλος είχε ο 74χρονος ορειβάτης, ο οποίος αγνοούταν από το Σάββατο στο Βελούχι. Για τον εντοπισμό του είχε στηθεί μεγάλη επιχείρηση, ωστόσο τα σωστικά συνεργεία τον εντόπισαν τελικά χωρίς τις αισθήσεις του, το μεσημέρι της Δευτέρας, σε απόσταση περίπου ενός χιλιομέτρου από το προκαθορισμένο σημείο όπου είχε συμφωνηθεί να περιμένει την επιστροφή της ομάδας του.

Σύμφωνα με την ΕΡΤ, λίγες ώρες αργότερα ο γιος του 74χρονου επιβεβαίωσε ότι το πτώμα που εντοπίστηκε στην περιοχή της Αγίας Τριάδας, ανήκει στον πατέρα του.

Οι συνθήκες του τραγικού συμβάντος

Ο 74χρονος συμμετείχε σε 17μελή ομάδα ορειβατών του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιά, η οποία το πρωί του Σαββάτου πραγματοποιούσε ανάβαση προς την κορυφή του βουνού. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, ο έμπειρος ορειβάτης αισθάνθηκε αδυναμία να συνεχίσει και ενημέρωσε τα υπόλοιπα μέλη ότι θα παραμείνει σε συγκεκριμένο σημείο, αναμένοντας την επιστροφή τους.

Όταν οι υπόλοιποι ορειβάτες επέστρεψαν, δεν τον βρήκαν στο σημείο όπου είχε συμφωνηθεί και, παρά τις άμεσες αναζητήσεις στην ευρύτερη περιοχή, δεν κατάφεραν να τον εντοπίσουν. Το πλέον ανησυχητικό ήταν ότι χτυπούσε το τηλέφωνό του χωρίς όμως να απαντά. Τότε ειδοποίησαν τις Αρχές, με αποτέλεσμα να σημάνει συναγερμός και να ξεκινήσει εκτεταμένη επιχείρηση εντοπισμού.

Τόσο το βράδυ του Σαββάτου όσο και καθ’ όλη τη διάρκεια της Κυριακής, τα σωστικά συνεργεία που επιχειρούσαν συνεχώς στο βουνό αντιμετώπισαν εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, με έντονη χιονόπτωση για αρκετές ώρες και πολύ πυκνή ομίχλη, η οποία περιόριζε την ορατότητα σε μόλις 3 έως 5 μέτρα, καθιστώντας αδύνατη την ασφαλή συνέχιση των ερευνών. Το πρωί της Δευτέρας οι έρευνες ξεκίνησαν εκ νέου υπό σαφώς βελτιωμένες καιρικές συνθήκες, γεγονός που επέτρεψε στις διασωστικές δυνάμεις να ερευνήσουν σε βάθος την ευρύτερη περιοχή και να εντοπίσουν χωρίς τις αισθήσεις του τον 74χρονο.

Η τελευταία συνάντηση

Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία ορειβάτη που συνάντησε τον 74χρονο στο Βελούχι, όπως την κατέγραψε στο pezoporontas.com: 

«Η μέρα ξεκίνησε με την ησυχία που μόνο το βουνό ξέρει να προσφέρει. Κατηφόριζα από την Ψιλή Κορυφή με κατεύθυνση το καταφύγιο, νιώθοντας ακόμα την ικανοποίηση της ανάβασης. Εκεί, στο μονοπάτι, οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν… Εκείνος ανέβαινε με την ομάδα του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιά, γεμάτος διάθεση για την ολοκλήρωση της ανάβασης στην κορυφή. Σταθήκαμε για λίγο, όπως κάνουν πάντα οι ορειβάτες. Με ρώτησε πώς είναι τα πράγματα ψηλά, τι καιρό κάνει, αν το πεδίο είναι καθαρό. «Μια χαρά είναι επάνω», του είπα, χωρίς να ξέρω πως εκείνη η «χαρά» θα κρατούσε τόσο λίγο.

»Ανταλλάξαμε ένα «γειά» και ένα χαμόγελο, από εκείνα που δίνουν κουράγιο για τα επόμενα μέτρα, και τραβήξαμε ο καθένας τον δρόμο του. Φτάνοντας στο καταφύγιο, γύρισα το βλέμμα μου πίσω. Τους έβλεπα να ανηφορίζουν σταθερά, φτάνοντας μέχρι την πρώτη κορυφή — την τελευταία ορατή από το σημείο εκείνο, αφού η μεγάλη κορυφή του Βελουχίου παραμένει κρυμμένη, σαν να φυλάει τα μυστικά της.

Και τότε, όλα άλλαξαν. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά, το βουνό έδειξε το σκληρό του πρόσωπο. Ο καιρός «έκλεισε» απότομα, μια λευκή κουρτίνα σκέπασε τα πάντα και η ορατότητα χάθηκε στο μηδέν. Η διαδρομή μέχρι τα αυτοκίνητά μας μετατράπηκε σε μάχη με τα στοιχεία της φύσης. Μέχρι να φτάσουμε, το χιόνι μας είχε καλύψει ολοκληρωτικά, μετατρέποντας το τοπίο σε έναν παγωμένο άγνωστο κόσμο. 

»Πού να ήξερα πως εκείνο το σύντομο «γειά» στο μονοπάτι δεν ήταν απλώς ένας χαιρετισμός, αλλά ένας αποχαιρετισμός.»