Ενας, αλλά (Κ)λέων, ο καύσων προελαύνει

«Πώς πάτε με τη ζέστη;». Καθώς ο Κλέων δείχνει τα δόντια του, δεν υπάρχει άλλη ερώτηση στην πραγματική και ψηφιακή ζωή – ειδικά φέτος το καλοκαίρι που ακόμα και το ερ-κοντίσιον μοιάζει με πολυτέλεια και οι ξαπλώστρες στις κοντινές τής Αθήνας παραλίες με εξωτική απόδραση. Οπότε, πάμε με τη ζέστη όπως μπορεί καθείς.

Η Μαρία εργάζεται σε μια μικρή εταιρεία που αλλάζει τζάμια σε αυτοκίνητα. Το γκαράζ και τα γραφεία του διοικητικού προσωπικού… συστεγάζονται, με ό,τι αυτό σημαίνει για τις υψηλές θερμοκρασίες που αναπτύσσονται έτσι κι αλλιώς – πόσο μάλλον σε συνθήκες καύσωνα. Και τι γίνεται με τα «τεχνικά και οργανωτικά μέτρα για την πρόληψη της θερμικής καταπόνησης των εργαζομένων» τα οποία προβλέπουν οι οδηγίες που εξέδωσε το υπουργείο Εσωτερικών; «Δεν έχουμε ούτε ανεμιστήρα», λέει η Μαρία, που γελάει με την καρδιά της όταν της λέμε πως κάτι τέτοιο παραβιάζει τα δικαιώματά της. «Σίγουρα θα αστειεύεστε. Θα πάω στο αφεντικό μου και θα του αρχίσω το κήρυγμα για τα δικαιώματά μου μετά από 5 χρόνια που ήμουν άνεργη; Δεν πειράζει, ας ζεσταθούμε και λιγάκι».

Ο Χρήστος δουλεύει άλλοτε σαν εποχικός εργάτης στα χωράφια κι άλλοτε στις οικοδομές. Ζει πολλά χρόνια στην Ελλάδα και παρά τα άψογα ελληνικά του πρώτη φορά ακούει πως το κράτος προβλέπει ειδικά μέτρα για τους εργαζόμενους στην ύπαιθρο. «Ποτέ δεν θυμάμαι κανένας εργοδότης να μας έχει πει τίποτα από όλα αυτά που λες εσύ τώρα. Θα δουλέψουμε και σήμερα κανονικά, απλά θα σταματήσουμε στο ντάλα μεσημέρι και θα πίνουμε περισσότερα νερά. Τι πολυτέλειες είναι αυτές που λες; Ποιο αφεντικό τα κάνει όλα αυτά;». Πραγματικά, αν διαβάσει κανείς τα μέτρα που προβλέπονται, η δουλειά στην ύπαιθρο θα πρέπει να μοιάζει με διαφημιστικό σποτάκι, ωστόσο ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες και εν προκειμένω σε τρεις μικρές λεξούλες: τα μέτρα που «μπορεί να ληφθούν» (και μπορεί και όχι ή, σωστότερα, πιθανότερα όχι). Μπορεί λοιπόν το αφεντικό να δώσει στους εργαζόμενους από κάλυμμα κεφαλής μέχρι αντηλιακό, μπορεί να φτιάξει σκιερό μέρος για τα διαλείμματα από τη δουλειά, μπορεί να φτιάξει και σκίαστρο για τα σκαψίματα. «Μπορεί μετά να ξύπνησες», λέει γελώντας ο Χρήστος.

Η Κατερίνα δουλεύει σε ταξιδιωτικό γραφείο στο κέντρο της Αθήνας. «Ο αέρας χτες το πρωί μού έκαιγε το πρόσωπο σαν να είχα βάλει το πιστολάκι». Για την περίπτωσή της η οδηγία προβλέπει και τη δυνατότητα τηλεργασίας.

«Καλώς ή κακώς το γραφείο πρέπει να ανοίξει, είναι το πικ της τουριστικής σεζόν. Θα πάμε και οι δυο υπάλληλοι, τουλάχιστον έχουμε κλιματισμό. Το πρόβλημα είναι στο πώς θα πάμε και θα πώς θα φύγουμε, στα ΜΜΜ γίνεται ο χαμός – ειδικά τώρα που έχουμε και πολλούς τουρίστες στο κέντρο. Ειδικά τις ώρες αιχμής το πρωί και το απογευματάκι που ο κόσμος πάει κι έρχεται από τη δουλειά, υπάρχει πολύ μεγάλος συνωστισμός στις αποβάθρες και μέσα στα βαγόνια η κατάσταση είναι ασφυκτική».

Και μπορεί τα ντελίβερι να απαγορεύτηκαν έστω για τις ώρες της θανατηφόρας ζέστης, υπάρχουν ωστόσο εργαζόμενοι που δεν θα σταματήσουν ίσως ούτε κι αυτές – όπως οι αγρότες. «Τα φυτά παθαίνουν έτσι κι αλλιώς σοκ από τις υψηλές θερμοκρασίες», λέει ο Πάνος. Τα μόνα ειδικά μέτρα που παίρνει είναι αυτά που κάποτε έπαιρνε κι ο παππούς του, δηλαδή «ξεκινάμε νωρίτερα το πρωί, σταματάμε αν είναι δυνατό το μεσημέρι, πίνουμε πολλά νερά. Το χωράφι δεν έχει ωράριο, καθημερινές, σχόλες και φυσικά σε θέλει εκεί με καύσωνα ή με παγετό».