Στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών προσέφυγαν 16 κάτοικοι των Πατησίων, ζητώντας να ακυρωθεί η απόφαση του δημοτικού συμβουλίου της πρωτεύουσας με την οποία εγκρίθηκε η σύμβαση μεταξύ Δήμου Αθηναίων και Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (ΕΕΣ) για το Κτήμα Δρακόπουλου. Η εν λόγω σύμβαση εγκρίθηκε στις 30 Ιανουαρίου («Εφ.Συν.» 30.1.23, «Ο Δήμος Αθηναίων… δανείζεται προσωρινά το Κτήμα Δρακόπουλου») και προέβλεπε την παραχώρηση του συγκεκριμένου πνεύμονα πρασίνου στον δήμο, προκειμένου αυτός να τον αναπλάσει και να τον… επιστρέψει καλλωπισμένο στον ΕΕΣ.
Με την 8ετή –και με δυνατότητα ανανέωσης για αόριστο χρόνο– σύμβαση, η δημοτική αρχή Κ. Μπακογιάννη προσπέρασε τα επίμονα αιτήματα της τοπικής κοινωνίας αλλά και αντιπολιτευόμενων δημοτικών παρατάξεων για απαλλοτρίωση της έκτασης 9 στρεμμάτων, προκαλώντας στους κατοίκους ανησυχίες για περαιτέρω οικοδόμηση του πολύτιμου για την πυκνοκατοικημένη γειτονιά χώρου, με δεδομένες ανάλογες απόπειρες τα προηγούμενα χρόνια.
Τονίζοντας ότι το Κτήμα Δρακόπουλου αποτελεί έναν κοινόχρηστο χώρο, με ιδιαίτερη ιστορική και πολιτιστική αξία, στην αίτησή τους για ακύρωση της απόφασης του δημοτικού συμβουλίου οι κάτοικοι αναπτύσσουν μια επιχειρηματολογία με τρία βασικά σκέλη:
1. Η σύμβαση υπονομεύει μακροπρόθεσμα τον κοινόχρηστο χαρακτήρα του χώρου. Οπως τονίζουν οι κάτοικοι στην αίτηση, ο δήμος –αναγνωρίζοντας με τη σύμβαση τον ΕΕΣ ως κύριο του κτήματος και αποδεχόμενος επιπλέον ότι το κτήμα μετά τη λήξη της σύμβασης θα επανέλθει στη σφαίρα κατοχής του ΕΕΣ– απεμπολεί την αξίωσή του να περιέλθει το κτήμα σε καθεστώς κοινοχρησίας και να το θέσει υπό την κυριότητά του. Παράλληλα, οι κάτοικοι εγκαλούν τον Δήμο Αθηναίων ότι –παρότι έχει εντάξει μια σειρά λειτουργιών του πάρκου στις αρμοδιότητές του– ουδέποτε ολοκλήρωσε την απαλλοτρίωση του ακινήτου, ούτε αξιοποίησε τη δυνατότητα που του δίνει ο νόμος (άρθρο 28, ν.1337/1983) να πάρει υπό την κυριότητά του το κτήμα, ακόμη και χωρίς αποζημίωση του θιγόμενου. «Με βάση το άρθρο 28, τα δικαστήρια έχουν σε πολλές περιπτώσεις αναγνωρίσει τη θεμελίωση de facto κοινοχρησίας», επισημαίνει στην «Εφ.Συν.» ο Γ. Κιάτος, πληρεξούσιος δικηγόρος των κατοίκων.
2. Η σύμβαση στερείται των απαιτούμενων εγκρίσεων του υπουργείου Πολιτισμού. Στο Κτήμα Δρακόπουλου βρίσκονται οι δύο διατηρητέες βίλες που αποτελούν σπάνια δείγματα αρχιτεκτονικής και βιομηχανικής κληρονομιάς. Η «Επαυλη Δρακόπουλου» έχει χαρακτηριστεί έργο τέχνης και ο περιβάλλων χώρος έχει χαρακτηριστεί ιστορικός τόπος, με απόφαση της υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη, το 1983. Η σύμβαση δήμου – ΕΕΣ δεν αναφέρεται στα διατηρητέα, αλλά προβλέπει την περίφραξή τους με λαμαρίνες, διαχωρίζοντας τα ενιαία μεταξύ τους μνημεία. «Μιλάμε για διάσπαση της αισθητικής ενότητας του χώρου», τονίζει ο κ. Κιάτος.
3. Δεν ελήφθησαν υπόψη οι προβλεπόμενοι από τον νόμο όροι για την ανάπλαση. Σύμφωνα πάντα με την αίτηση ακύρωσης, η τεχνική μελέτη που συνοδεύει την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου στερείται αρτιότητας και συνεκτικού πλαισίου επιστημονικής εκτίμησης σε ζητήματα πρασίνου και λοιπών υποδομών.
Η αίτηση ακύρωσης κατατέθηκε στις 31 Μαρτίου. Αναμένεται η ημερομηνία εκδίκασής της.
