ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Ντίνα Δασκαλοπούλου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

«Συνελήφθη η Μάτα Χάρι της Ελλάδας», έγραφαν οι εφημερίδες την ημέρα που την έπιασαν. Ηταν το φυσικό επακόλουθο σε μια πορεία αγώνων μέσα στο μετεμφυλιακό κράτος που έστησε η Δεξιά. Χρόνια μετά, η ίδια θα πει: «Δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα μαζευτούμε σαν οικογένεια, πάντα είχα τη φυλακή, την εξορία, την ασφάλεια στο μυαλό μου. Και τώρα λέω πώς είναι δυνατόν να έχω και εγγονάκια». Η κομμουνίστρια Ελένη Βούλγαρη-Γκολέμα, σε πείσμα των βασανιστών και των διωκτών της, και επέζησε και έζησε μια γεμάτη ζωή και έγινε σύμβολο για τις γενιές που ακολούθησαν και για τις νέες γυναίκες που μπαίνουν στον δρόμο του αγώνα.

Η μυθιστορηματική ζωή της έγινε γνωστή στην Ελλάδα και στο εξωτερικό το 1985 μέσα από την ταινία τα «Πέτρινα χρόνια» του Παντελή Βούλγαρη, που αποτύπωσε τον έρωτα του νεαρού ζευγαριού των αγωνιστών -της Ελένης Βούλγαρη και του Μπάμπη Γκολέμα- μέσα στο καμίνι της Ιστορίας, τον αταλάντευτο αγώνα τους και μια πορεία δοσμένη στο «μεγάλο, το ωραίο, το συγκλονιστικό», όπως τα όρισε ο Νίκος Μπελογιάννης, στην πάλη για μια καλύτερη ζωή, σε καθετί που στολίζει τη ζωή, στην αγάπη.

Η Ελένη γεννήθηκε το 1935 στη Φιλιαδώνα (Χιλιαδού) Δομοκού Φθιώτιδας. Ο δάσκαλος πατέρας της απολύθηκε από τη δικτατορία του Μεταξά γιατί ήταν κομμουνιστής και φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία. Εκτελέστηκε το 1942. Πέντε χρόνια μετά -ενώ οι αδερφές της είχαν ενταχθεί στον Δημοκρατικό Στρατό- συλλαμβάνεται και η μητέρα της. Μόλις στα 12 της βρέθηκε στην Αθήνα, στη θεία της, όπου βοηθούσε την παράνομη δουλειά του ΚΚΕ, ενώ το 1954 έγινε μέλος του και παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής της.

Ο σύντροφός της συνελήφθη τον Αύγουστο του 1954 κι εκείνη επικηρύχτηκε με το ποσό των 30.000 δραχμών. Το 1966 τη συνέλαβαν ενώ ήταν έγκυος κι έτσι γέννησε τον γιο της στις φυλακές Αβέρωφ. Την ίδια περίοδο η μάνα της ήταν εξόριστη στη Γυάρο και λίγο αργότερα συλλαμβάνεται και ο Μπάμπης Γκολέμας. Ο γάμος τους θα γίνει στις φυλακές το 1970. Αποφυλακίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1973, ύστερα από 7,5 χρόνια. Συνέβαλε στην ανασυγκρότηση των παράνομων οργανώσεων. Ηταν τακτικό μέλος της πρώτης Επιτροπής Πόλης της Αθήνας. Στη συνέχεια, για έναν χρόνο ήταν γραμματέας στις βόρειες συνοικίες, ενώ εργάστηκε στη Γυναικεία Επιτροπή της Επιτροπής Πόλης της Αθήνας, στον συνδικαλιστικό τομέα του Ιματισμού και Κλωστοϋφαντουργίας, στην Εργατική Αχτίδα.

Αθάνατη!

Οι Κομματικές Οργανώσεις Ηλιούπολης του ΚΚΕ και η Τομεακή Οργάνωση Ανατολικών Συνοικιών αποχαιρετούν με περηφάνια την Ελένη Γκολέμα και εκφράζουν τα θερμά τους συλλυπητήρια στα παιδιά της και τα εγγόνια της.

Δεν θα ’θελα να αλλάξω ούτε ένα δευτερόλεπτο

Η Ελένη και ο Μπάμπης Γκολέμας άνοιξαν τις πόρτες του σπιτιού τους στα παιδιά του 2ου ΓΕΛ Ηλιούπολης και στην Ελληνική Τράπεζα Αναμνήσεων. Σε ένα από αυτά θυμάται η Ελένη:

«Μέσα στη φυλακή οι συνθήκες ήταν φοβερές, πάρα πάρα πολύ δύσκολα. Και μας πίεζαν να κάνουμε δήλωση, λέγανε υπόγραψε και θα βγεις αμέσως. Δεν υπήρχε περίπτωση να υποχωρήσουμε. Οταν άρχισε η χούντα να καταρρέει, άρχισαν να περνάνε αναθεωρήσεις και βγαίνανε ο κόσμος. Εγώ δεν βγήκα, ήμουν μέσα σαν επικίνδυνη. Ημουν με τον Ν.375 περί κατασκοπίας. Οι κοπέλες μείνανε ξερές όταν είδαν ότι μένω εγώ μέσα, δεν μπορούσαν να χαρούν την αποφυλάκισή τους. Δεν θα ξεχάσω που όταν έμεινα μόνη μου οι πόρτες των κελιών ήταν όλες ολάνοιχτες. Ερχεται ένας φύλακας να με πάει στον διευθυντή. Λέω δεν έρχομαι. Θέλει να σου πει για την αποφυλάκισή σου, μου λέει. Δεν ήθελα. Για σκεφτείτε να μείνει ένας άνθρωπος μόνος του σε μια τεράστια πτέρυγα φυλακής…

Τελικά, πάω. Ηταν εκεί ο δικηγόρος μου. Και μου λέει ο διευθυντής, ο άντρας σου είναι έξω, το παιδί σου έξω, βάλε μια υπογραφή και θα σε αποφυλακίσουμε. Και του λέω, τέτοιο πράγμα μην περιμένετε από εμένα, κι άλλα 8 χρόνια να μείνω μέσα. Θέλω να δω το παιδί μου και τον άντρα μου με ψηλά το κεφάλι, θα μείνω μέσα κι άλλα 100 χρόνια. Ηταν δύσκολες μέρες… ούτε στους εχθρούς μας δεν θα ευχόμουν να ζήσουν κάτι τέτοιο, ούτε στους βασανιστές μας. Καμιά φορά με ρωτάνε, δεν θα ‘θελες να αλλάξει η ζωή σου; Δεν θα ‘θελα να αλλάξω ούτε ένα δευτερόλεπτο, έδωσα σε αυτή τη χώρα και σε αυτόν τον λαό κι όσο μπορώ το παλεύω. Η ζωή μου είναι γεμάτη, δεν ξέρω αν ακολουθούσα άλλο δρόμο αν η καρδιά θα ήταν τόσο γεμάτη».