Εκκίνηση σε έναν αγώνα για ζωή στο δυτικό… ημισφαίριο της Αττικής έδωσαν χθες φορείς και συλλογικότητες της Δυτικής Αθήνας, της Δυτικής Αττικής και του Δυτικού Πειραιά, προχωρώντας σε συγκέντρωση έξω από τον ΧΥΤΑ Φυλής και ακολούθως σε αυτοκινητοπομπή που κατέληξε στον Σταθμό Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων του Σχιστού.
Η συμμετοχή στις χθεσινές κινητοποιήσεις ήταν σημαντική και, σύμφωνα με τους διοργανωτές, ήταν η πρώτη φορά που συλλογικότητες και άνθρωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (μεταξύ άλλων συμμετείχαν οι δήμαρχοι Κερατσινίου-Δραπετσώνας Χρ. Βρεττάκος και Αγ. Αναργύρων-Καματερού Στ. Τσίρμπας) ένωσαν τις φωνές και τα βήματά τους για να πάψει η Δυτική Αττική να είναι ο εσαεί σκουπιδότοπος όλης της Αττικής.
Φυλή και Σχιστό αποτελούν δύο περιοχές που επί δεκαετίες σηκώνουν το «βάρος» της διαχείρισης απορριμμάτων της πολυπληθέστερης περιφέρειας της χώρας, είτε μέσω της χωματερής-μνημείο περιβαλλοντικού χάους (στη Φυλή) είτε μέσω του Σταθμού Μεταφόρτωσης (στο Σχιστό). Αποτελούν δύο βασικούς κρίκους μιας αντιπεριβαλλοντικής αλυσίδας «που, αντί να σπάσει, γίνεται μόνιμη και πιο βαριά», όπως τόνισε ο Τ. Κεφαλάς, μέλος του συντονισμού συλλογικοτήτων «Δυτικό Μέτωπο», σε πρόσφατη διαδικτυακή συνέντευξη Τύπου με αφορμή τη χθεσινή κινητοποίηση. Και σε αυτές τις δύο περιοχές έχουν εξαγγελθεί από κυβέρνηση και περιφερειακή διοίκηση Γ. Πατούλη δύο νέες μονάδες επεξεργασίας απορριμμάτων, μέσω ΣΔΙΤ και με κόστος 640 εκατ. ευρώ.
Η Δυτική Αττική, τονίζουν οι συλλογικότητες, βιώνει έναν ιδιότυπο περιβαλλοντικό ρατσισμό, με αποτέλεσμα -σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που θύμισε στη συνέντευξη Τύπου η Ελένη Σταύρου, μέλος της «Κοινωνικής Παρέμβασης Δυτικά»- οι θάνατοι από νεοπλασματικές ασθένειες (καρκίνος) να έχουν αυξηθεί τρομακτικά στις περιοχές γύρω από τις εγκαταστάσεις της Φυλής, σε ποσοστό 31,7% την περίοδο 1999-2015 (στην Αττική η αύξηση την ίδια περίοδο ανέρχεται στο 10,1%). Την ίδια στιγμή, εξελίσσονται διαγωνισμοί για την αδειοδότηση και νέου ΧΥΤΑ στη Φυλή, αλλά και για την επέκταση του Εργοστασίου Μηχανικής Ανακύκλωσης (ΕΜΑΚ), ενώ ταυτόχρονα ελλοχεύει ο κίνδυνος δημιουργίας μονάδας καύσης απορριμμάτων στην περιοχή του Θριασίου.
Οι συλλογικότητες απαιτούν μετάβαση από το σημερινό μοντέλο διαχείρισης απορριμμάτων σε ήπιες μορφές διαχείρισης κάτω από τον πλήρη έλεγχο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και του Δημοσίου, που θα έχουν χαμηλό κόστος, θα μειώνουν σταδιακά τα σύμμεικτα απορρίμματα και θα αυξάνουν την ανακύκλωση, ώστε να απεγκλωβιστεί η Αττική από θηριώδεις μονάδες και εγκαταστάσεις ταφής.
