Οχι, δυστυχώς δεν είναι ο πρώτος νεκρός από school bullying (σχολική βία) στην Ελλάδα ο Βαγγέλης Γιακουμάκης, όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων, Αρ. Μπαλτάς, πριν από καιρό.
Πολλά χρόνια πριν, τον Σεπτέμβριο του 1999, η πληγή της σχολικής βίας άνοιγε και στη χώρα μας, πριν από το Internet, πριν από το Facebook, πριν από τα e-mails και τα sms.
Mόνο που τότε αυτός ο πρώτος θάνατος πέρασε στα «ψιλά» των εφημερίδων (για τηλεόραση, ούτε λόγος…), αφού το «ατύχημα» συνέβη σε περιζήτητο ιδιωτικό σχολείο των βορείων προαστίων…
Θύμα, ο 16χρονος μαθητής της Σχολής Μωραΐτη Κωνσταντίνος Ράμμος, ο οποίος πήδηξε στο κενό από την ταράτσα του ίδιου του σχολείου του στις 6 Σεπτεμβρίου 1999, πριν από 15,5 χρόνια.
Η είδηση «χάθηκε» τις επόμενες μέρες από τα ΜΜΕ. Συνέτεινε σ’ αυτό και ο σεισμός στην Πάρνηθα που συνέβη την επόμενη μέρα και συγκλόνισε την πρωτεύουσα με θύματα και πολλές ζημιές, επισκιάζοντας «ασήμαντες ειδήσεις», όπως μια αυτοκτονία νέου…
Κανένα μυστήριο
Για τα αίτια της αυτοκτονίας δεν υπάρχει μυστήριο. Η ίδια η μητέρα του Κωνσταντίνου Ράμμου εργαζόταν ως νοσηλεύτρια στο ιατρείο της Σχολής Μωραΐτη και βίωνε καθημερινά το δράμα του γιου της.
Ενός παιδιού με ευαισθησίες, ενός παιδιού ξεχωριστού: «Λοιπόν, πρόσεξε, εγώ θέλω να πεθάνω, γιατί πιστεύω ότι θα γλιτώσω από όλα αυτά που μου συμβαίνουν και θα πάψω να έχω προβλήματα. Εγώ το έχω πάρει πολύ σοβαρά το θέμα, μέχρι που πρόσφατα σταμάτησα να πιστεύω. […] Και μετά από όλα αυτά σού ανακοινώνω ότι περιμένω και λιγότερο από το τέλος του χρόνου θα αυτοκτονήσω. ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ. Μέχρι τότε θα με συνηθίσεις να κλαίω και να στενοχωριέμαι συχνά. Bye».
Αυτά, γραμμένα σ’ ένα απλό χαρτί τετραδίου, είναι τα τελευταία συγκλονιστικά λόγια του αγοριού προς έμπιστη συμμαθήτριά του για τις αποφάσεις του, γιατί δεν άντεχε για πολύ ακόμη το school bullying των συμμαθητών του. Χαριστική βολή γι’ αυτόν ήταν -όπως είπαν οι γονείς του- η απόφαση της Διεύθυνσης της Σχολής Μωραΐτη που -όπως γράφτηκε στον Τύπο της εποχής- επέτεινε το αίσθημα της «απαξίας και των ενοχών που ένιωθε».
Εγραψε, μεταξύ άλλων, η δημοσιογράφος Ελένη Μπίστικα στο «Σημειωματάριο», στο φύλλο της «Καθημερινής» της 11/9/1999 σ’ ένα δίστηλο με τίτλο «Τι μπορεί να κρύβει ένας αποχαιρετισμός… Οι γονείς του 16χρονου εξηγούν τους λόγους της αυτοκτονίας του γιου τους…»:
«Η είδηση μπήκε δίστηλη στην “Κ”, με πολλά ερωτηματικά για τους λόγους που έκαναν αυτό το παιδί στην ευαίσθητη ηλικία των 16 χρόνων να πάρει αυτή την απόφαση, να τερματίσει τη ζωή του, κοντά στους συμμαθητές του που δεν τον είχαν αποδεχθεί, γιατί “δεν ήταν σαν κι αυτούς”. Σε άλλες εφημερίδες μπήκε στα “ψιλά”. Την απάντηση για την αυτοκτονία του 16χρονου Κωνσταντίνου δίνουν τώρα οι βαθιά πικραμένοι γονείς του με αυτό το ακόλουθο γενναίο γράμμα, το οποίο εστάλη στην “Καθημερινή“. “Στην πραγματικότητα, επιέσθημεν από εκπροσώπους της Σχολής Μωραΐτη, που δι’ αμφιβόλου βαρύτητος λόγους, μας επέβαλαν την μετεγγραφήν, την οποίαν απεδέχθημεν, παρά την σφοδράν αντίδρασιν του παιδιού μας, λόγω της ελάχιστα συγκεκαλυμμένης απειλής ότι θα απολέσει το επόμενο έτος. Ταύτα για την αλήθεια που, δυστυχώς, δεν διορθώνει τίποτε. Οι γονείς. Σπύρος και Παρασκευή Ράμμου”».
Ωστόσο, το θέμα συγκλόνισε την εκπαιδευτική κοινότητα. Μαθητές και καθηγητές σιωπούν. Ομως στη στήλη των επιστολών, η ίδια εφημερίδα θα φιλοξενήσει, 10 μέρες αργότερα, μια επιστολή εκπαιδευτικού.
Η επιστολή αυτή, σε τρίστηλο σχήμα, είχε τίτλο «Η κοινωνική σκληρότητα της μαθητικής συμπεριφοράς» και δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 17ης Σεπτεμβρίου 1999 στην «Κ».
Ευαισθητοποίηση
Από τότε το school bullying απασχόλησε και απασχολεί όλη την εκπαιδευτική κοινότητα. Στην ίδια τη Σχολή Μωραΐτη ο σοφός, τότε διευθυντής του Γυμνασίου, Γιώργος Θαλάσσης – πρόσφατα εκδιώχθηκε («Εφημερίδα των Συντακτών», φύλλο 28/1/2015)- και νέος γενικός γραμματέας της Βουλής, σε συγκέντρωση γονέων το 2003 περιέγραψε μια απλή ιστορία σχολικής βίας, ορίζοντάς την, για να ευαισθητοποιήσει το κοινό:
«Είχαμε πάει σχολική εκδρομή. Το μεσημέρι καθίσαμε όλοι σε μια ταβέρνα για να φάμε. Ομως, ένας μαθητής έμεινε χωρίς κάθισμα. Ετρεχε αμήχανα από εδώ, έτρεχε αμήχανα από εκεί, κρατώντας το μπουφάν και το σακίδιό του στα χέρια, μη μπορώντας να βρει μια θέση για να κάτσει. Κανένας μαθητής δεν τον προσκάλεσε ή δεν τον βοήθησε να βρει μια καρέκλα, να φάει μαζί μας. Υπήρχαν αρκετά καθίσματα στα οποία ήταν ακουμπισμένα μπουφάν και σακίδια. Κάποιοι θα μπορούσαν να τα αδειάσουν για να κάτσει ο συμμαθητής τους. Αδιαφόρησαν όλοι. Αυτό -τόνισε- είναι το πιο απλό παράδειγμα bullying!».
H Σχολή Μωραΐτη εξέδωσε και φυλλάδιο για το bullying. Ομως, στοιχεία αποδεικνύουν ότι τα κρούσματα, όπως και σε άλλα σχολεία, δημόσια και ιδιωτικά, συνεχίστηκαν αμείωτα.
Ηδη στα δικαστήρια -8 χρόνια τώρα- εκκρεμεί υπόθεση αγωγών γονέων εναντίον μαθητών για school bullying στη Σχολή Μωραΐτη, ενώ το 2008 έγινε και ΕΔΕ από το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων επί υπουργίας Ευριπίδη Στυλιανίδη, το οποίο -έκπληξη;- απάλλαξε τη Σχολή. Το θέμα δεν έχει κλείσει.
Οι γονείς μήνυσαν τον προϊστάμενο του υπουργείου, που ήταν υπεύθυνος για το πόρισμα, ενώ εκκρεμοδικούν αγωγές των ιδίων εναντίον και μαθητών.
Η υπόθεση αφορά καταγγελία μαθήτριας της Β’ Λυκείου, η οποία δέχτηκε ισχυρότατη σχολική βία και η οποία, όπως και στην υπόθεση Ράμμου (αλλά με σύμφωνη γνώμη της), μεταγράφηκε σε δημόσιο σχολείο στην Γ’ Λυκείου. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν από το school bullying ήταν μαθήτρια του 17, στη Β’ Λυκείου όμως οι επιδόσεις της έπεσαν στον γενικό βαθμό του 11.
Οταν βρέθηκε στο δημόσιο Λύκειο, ανέβασε πάλι τις επιδόσεις της, αποφοίτησε με 17 και 3/11 και πέρασε αμέσως στις Πανελλήνιες με 17.600 μονάδες στη Φιλοσοφική Αθήνας στο Τμήμα Ψυχολογίας, απ’ όπου αποφοίτησε ήδη με διπλωματική εργασία βαθμού Αριστα (10).
Πρόσφατα, αποκαλύφθηκε νέα υπόθεση με μαθητή-θύμα σχολικής βίας (bullying) της Σχολής Κωστέα-Γείτονα, η οποία εκκρεμεί στα δικαστήρια. Το bullying στην Ελλάδα είναι εδώ και απειλεί μικρούς και μεγάλους, μαθητές και σπουδαστές. Και ιδιαίτερα τους ξεχωριστούς…
