ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Απόστολος Λυκεσάς
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Την ερχόμενη Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου, στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) θα παιχτεί η τελευταία πράξη της υπόθεσης μετονομασίας της οδού «Στρατηγού Αθανασίου Χρυσοχόου» σε «Αλμπέρτου Ναρ», υπόθεση που άνοιξε εκ νέου στη Θεσσαλονίκη τη συζήτηση περί των προσώπων που κατηγορούνται για δωσιλογισμό την περίοδο της Κατοχής.

Ο,τι άρχισε με την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης στις 26/3/2018 και τη σύμφωνη γνωμοδότηση της αρμόδιας επιτροπής της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας-Θράκης, συνεχίστηκε με την κατάθεση αγωγής εκ μέρους των απογόνων Χρυσοχόου κατά των Αλέκου Γρίμπα, Τριαντάφυλλου Μηταφίδη και Σπύρου Σακέττα (πρώην Δημοτικοί Σύμβουλοι Δήμου Θεσσαλονίκης και μέλη του ΣΦΕΑ 1967-1974).

Η αγωγή εκδικάστηκε μεν, αλλά το δικαστήριο κατέληξε ότι συναρτά την απόφασή του από την κατάληξη της προσφυγής των απογόνων Χρυσοχόου στο ΣτΕ όπου υποστηρίζουν ότι δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις για τη διαδικασία μετονομασίας.

Τα τρία μέλη του Συλλόγου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών (67-74) θα προβούν σε πρόσθετη παρέμβαση στο ΣτΕ, ζητώντας να κριθεί η αίτηση ακύρωσης των απογόνων Χρυσοχόου ως απαράδεκτη και εκπρόθεσμη. Πέρα όμως από το τυπικό, υπάρχει και το ουσιαστικό κομμάτι της υπόθεσης, που έχει καλυφθεί σε όλα τα στάδιά της από την «Εφ.Συν.».

Με μια ακόμη ανακοίνωσή τους, οι τρεις αναφέρουν ότι «η Θεσσαλονίκη, την τελευταία δεκαετία, επιχειρεί να αποκαταστήσει την ιστορική της μνήμη, επανορθώνοντας τα λάθη της και χωρίς να κρύβει πια τις σκοτεινές πτυχές της διαδρομής της», δηλαδή να «αναζητεί τον ανθρώπινο πλούτο της που είχαν εξοντώσει η ναζιστική πανούκλα, ο τρόμος που σκόρπιζαν οι συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων, η μισαλλοδοξία μερίδας κατοίκων, οι διώξεις του μετεμφυλιακού κράτους και της χούντας».

Επικαλούνται προς τούτο ανάμεσα σε άλλα την ένταξη της πόλης στο «Δίκτυο Μαρτυρικών Πόλεων και Χωριών 1941-1945» και την επικείμενη δημιουργία Μουσείου-Εκπαιδευτικού Κέντρου του Ολοκαυτώματος. Τονίζουν ότι η θητεία Χρυσοχόου «στιγματίστηκε με την εξόντωση στα ναζιστικά κρεματόρια περίπου πενήντα χιλιάδων εβραϊκής καταγωγής συνδημοτών μας», οπότε η μετονομασία σε Αλβέρτου Ναρ, «λογοτέχνη και θεματοφύλακα της πολυπολιτισμικής ταυτότητας της πόλης», λειτουργεί «ως μια οφειλόμενη αναγνώριση της συμβολής της εβραϊκής κοινότητας στη φυσιογνωμία της Θεσσαλονίκης».

Αναστοχασμός

Αναφερόμενοι στο αίτημα των απογόνων Χρυσοχόου σχολιάζουν ότι αυτοί «αμφισβητούν μια δημοκρατική διαδικασία που διαμορφώθηκε με όρους κράτους δικαίου, με σκοπό να διατηρηθεί σε ισχύ η απόφαση του διορισμένου από τη δικτατορία δημοτικού συμβουλίου…».

Οπως λένε οι τρεις, «με δυσκολία κρύβεται πίσω από την αίτηση ακύρωσης ενώπιον του ΣτΕ –όπως και με την εναντίον μας συναρτώμενη αγωγή– η απόπειρα νομιμοποίησης και εξιλέωσης των αξιωματούχων του κατοχικού καθεστώτος, με την αναπαραγωγή μιας κατασκευασμένης εκδοχής της ιστορίας της πόλης».

Δηλαδή δεν παρεμβαίνουν μόνο υπέρ της νομιμότητας αλλά και του αναστοχασμού προκειμένου η Θεσσαλονίκη «να τιμήσει αυτούς που αντιστάθηκαν και δεν συνεργάστηκαν με τους κατακτητές… να ανακτήσει την ιστορική της μνήμη, να γίνει παράδειγμα συνύπαρξης και αλληλεγγύης».