Ο Ούσκο, ο «Αρκτούρος» και το αμαξίδιο για συναισθηματικές αναπηρίες…

Πώς μπορεί μια ανάπηρη αρκούδα να μας δώσει την ευκαιρία να δείξουμε ότι μπορούμε να γίνουμε άνθρωποι; Η απάντηση είναι ο Ούσκο, όπως τον βάφτισαν τα μέλη του «Αρκτούρου», που τον περιέθαλψαν για τέσσερα χρόνια.

Κι αυτές οι λέξεις είναι μνημόσυνο για το μεγάλο θηλαστικό που πέθανε προχθές από νεφρική ανεπάρκεια, αλλά έζησε τέσσερα χρόνια, χωρίς μάνα, που δολοφονήθηκε από ανθρώπους, και ανάπηρο, όπως εγκαταλείφτηκε όταν ήταν πολύ μικρό. Ηταν, λέει η είδηση, ο πρώτος αρκούδος στον κόσμο με αναπηρικό καροτσάκι, αλλά, με το συμπάθιο, δεν είναι αυτή η είδηση. Το ειδικό αμαξίδιο που αντικατέστησε τα πίσω του πόδια δεν είναι είδηση.

Είδηση είναι ότι βρέθηκαν άνθρωποι να πουν με αυτόν τον συγκλονιστικό τρόπο συγγνώμη από όλα τα αγρίμια, όλους τους αρκούδους του κόσμου για τις αναίτιες φρικαλεότητες που έχουν υποστεί από το ανθρώπινο γένος.

Κι αυτός ο αρκούδος έζησε τέσσερα χρόνια –πέθανε από νεφρική ανεπάρκεια που δεν σχετιζόταν με την αναπηρία του– για να λέει με την αρκουδίσια του θέληση ότι μπορεί να μας συγχωρήσει, γιατί η ζωή είναι ένα ανεπανάληπτο θαύμα που αποκαλύπτεται όταν άλλα πλάσματα δίπλα σου τραβάνε τον κατάλληλο μπερντέ. Οπότε τώρα ας βάλουμε τα δυσκολότερα στον «Αρκτούρο»: ας φτιάξει ένα αναπηρικό αμαξίδιο για τους συναισθηματικά ανάπηρους ανθρώπους που δεν μπορούν να ανεχθούν καν τη συγχώρεση από τον Ούσκο.