Η τελευταία κοπάνα του Βαγγέλη

Την περασμένη Κυριακή 25 Αυγούστου, τιμήσαμε με ένα ιδιότυπο «μνημόσυνο» τον φίλο, συνάδελφο και σύντροφό μας Βαγγέλη Καραγεώργο όπως του αρμόζει, στο μαγαζί του, το Καπιτόλ.

Είναι ασύλληπτο και συνάμα κυνικό το παιχνίδι που έπαιξε η τύχη: αυτό το μικρό γωνιακό καφενείο υπήρξε για πάνω από πενήντα χρόνια στέκι επιφανών προσωπικοτήτων –όπως ο Μάνος Λοΐζος– αλλά και απλών ανθρώπων.

Αυτό δεν είναι παράξενο, καθώς ο πεζόδρομος της Καμπάνη όπου βρίσκεται το μαγαζί είναι πανέμορφος και καταπράσινος· όταν βρίσκεσαι εκεί, ξεχνάς ότι απέχεις λίγα μόλις μέτρα από το καμίνι της Αχαρνών.

Το μαγαζί αυτό αποτέλεσε το στέκι και του Βαγγέλη από τα σχολικά του κιόλας χρόνια, όταν περνούσε εκεί τις κοπάνες που έκανε από το Γυμνάσιο, το οποίο βρίσκεται λίγα μέτρα δίπλα.

Εσωτερικό αστείο

Στο Καπιτόλ οργανώθηκε πολιτικά, εκεί ερωτεύτηκε, εκεί μεγάλωσε, εκεί έδωσε χιλιάδες ραντεβού με φίλους και συντρόφους. Από τα χρόνια της κοπάνας ακόμα, ο Βαγγέλης ονειρευόταν να κάνει κάποτε αυτό το μαγαζί δικό του – το έλεγε τόσο συχνά, που κατέληξε να μοιάζει με εσωτερικό αστείο στις παρέες του.

Το 2018 το Καπιτόλ έκλεισε και στην πόρτα του αναρτήθηκε ενοικιαστήριο. Ο Βαγγέλης το είδε αμέσως –άλλωστε εκεί είναι η γειτονιά που πέρασε όλη του τη ζωή– και το μάτι του έλαμψε ξανά. Μας επανέλαβε το αστείο, αυτή τη φορά όμως το έλεγε με τόνο απολύτως σοβαρό: «Επιτέλους, θα πάρω το μαγαζί!».

Υστερα από μήνες σκληρής δουλειάς, το Καπιτόλ πήρε τη μορφή που ονειρευόταν ο Βαγγέλης από τα 15 του: ένα «Πανκ Καφενείο-Χαρντ Ροκ Ουζερί», όπως ο ίδιος το βάφτισε χαριτολογώντας, ένας χώρος που μπολιάζει την άγρια ανεμελιά με την παράδοση και το παλιό με το σύγχρονο.

Ενας χώρος-σημείο αναφοράς που ξαναέφερε μαζί μια γειτονιά πολυδιασπασμένη από την ξενοφοβία και τη φτώχεια.

Οι παλιοί συμμαθητές του, οι σύντροφοι και συντρόφισσές του από τη μακρά πολιτική του πορεία, οι παλιοί και νέοι συνάδελφοί του από τη θητεία του στον Τύπο και οι δεκάδες φίλοι του βρισκόμασταν μαζί καθημερινά από τον Ιούνιο που το μαγαζί έκανε τα γιορτινά του εγκαίνια και γλεντούσαμε το όνειρο που έκανε πραγματικότητα ο Βαγγέλης.

Το κρύο άγγιγμα του θανάτου την αποφράδα 21η του Ιούλη βρήκε τον Βαγγέλη πιο γαλήνιο, ευτυχισμένο και υπερήφανο από ποτέ. 

Παρά τον αβάσταχτο πόνο του αποχωρισμού, οι κοντινοί του άνθρωποι είμαστε ευγνώμονες που μπορούμε –χάρη στο κουράγιο της συντρόφου του Βαγγέλη, Σιμονίδας, και του αδερφού του, Δημήτρη, να κρατήσουν το όνειρό του ζωντανό– να γιορτάζουμε την ύπαρξη του ανθρώπου αυτού στις ζωές μας και την επιρροή του, που υπήρξε σαρωτική. Βαγγέλη, σε ευχαριστούμε που ομόρφυνες τις ζωές μας.