ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Το ανθρωπόμορφο κτήνος, ο ανώμαλος, ο παιδεραστής. Ολα αυτά γράφτηκαν -εκφράζοντας πιθανόν τη δικαιολογημένη οργή μιας ολόκληρης κοινωνίας- για τον 43χρονο ψιλικατζή που αποπλάνησε τη 14χρονη μαθήτρια η οποία αυτοκτόνησε την περασμένη Πέμπτη στο Μοσχάτο πέφτοντας στις ράγες του ηλεκτρικού.

Ο δράστης συνελήφθη και προφυλακίστηκε, όμως εμείς δεν μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι και να λέμε ότι κάναμε το καθήκον μας επειδή ο κακός λύκος είναι πίσω από τα κάγκελα.

Οχι, όταν η αθωότητα κάνει βουτιά στις γραμμές του τρένου, αφήνοντας πίσω της μια σπαραχτική επιστολή, ενός κοριτσιού που θεώρησε ότι πεθαίνει από έρωτα, ενώ η ίδια σε μια παραζάλη οδύνης αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή της – ένα τέλος που θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί.

Κομμάτια της επιστολής, που αναπαράχθηκαν στα ΜΜΕ, διαβάζονται σαν γράμμα αγάπης απελπισμένης στον άντρα που την κακοποίησε σεξουαλικά, στον άντρα που η ίδια πίστεψε ότι είναι ο μόνος που την ένιωσε.

Κάπου η ίδια γράφει, απευθυνόμενη στον εγκληματία ενήλικα που θεώρησε αγαπημένο της, «συγχώρεσέ με, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο, όλοι στο σπίτι με βρίζουν και με χτυπάνε από χθες».

Δεν έχει νόημα να τα βάλει κανείς με τους γονείς, τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους, όπως δεν έχει νόημα να ρίχνουμε αναθέματα κατά του διαφθορέα, είναι στα χέρια της Δικαιοσύνης να επιληφθεί.

Το μόνο που έχει νόημα είναι να ακούμε τι λένε τα παιδιά μας πριν απομακρυνθούν τόσο πολύ, που φτάσουν στο σημείο που δεν έχει επιστροφή.

Το πιο λυπητερό, και ταυτόχρονα διδακτικό -όσο κι αν δεν μας αρέσει η λέξη- κείμενο που γράφτηκε αυτές τις μέρες για τον θάνατο της Αμαλίας είναι το πεζό-ποίημα συμμαθήτριάς της από το 1ο Γυμνάσιο Μοσχάτου, που δημοσίευσε η τοπική ιστοσελίδα moschatotavros.gr., με τίτλο «Για μια Αμαλία», που περιγράφει λεπτό προς λεπτό τη στιγμή της είδησης του θανάτου της. Αναδημοσιεύουμε ένα μικρό απόσπασμα:

«Η ώρα περνά. Είναι η Αμαλία… Ουρλιαχτά! Είναι η δικιά μας Αμαλία! Η συμμαθήτριά μας. Οχι, όχι, όχι, δεν είναι. Δεν μπορεί, δεν γίνεται να είναι. Είναι η Αμαλία… Μα ήμασταν σχολείο μαζί. Ημασταν εκεί. Την είδαμε να κλαίει, να φοβάται. Ψέματα λένε. Η Αμαλία ήταν σχολείο. Μαζί μας. Κλαίγαμε μαζί. Πονούσαμε μαζί. Στο σχολείο. Δεν μας είδε κανείς; Γιατί δεν μας είδατε; Πού ήσασταν όλοι; Γιατί δεν ακούσατε τα κλάματά της; Γιατί δεν είδατε τα μάτια της; Γιατί δεν νιώσατε τον πόνο της; Γιατί δεν διαβάσατε το πρόσωπό της; Διαβάστε και εσείς λίγο. Δεν είχαμε φωνή να σας φωνάξουμε. Γιατί; Γιατί; Πού ήσασταν; Ουρλιάζω!!! Μ’ ακούτε; Ημασταν εκεί!! Τώρα εμείς εδώ, εκείνη μόνη. Αύριο ξανά σχολείο χωρίς την Αμαλία!! Μ’ ακούτε; Χωρίς την Αμαλία!!! Δεν θέλω, δεν θέλουμε να πετύχουμε σχολείο. Θέλουμε να έρθει και η Αμαλία. Δεν θέλουμε ένα σχολείο χωρίς την Αμαλία. Γιατί δεν είχατε μάτια και αυτιά να μας δείτε και να μας ακούσετε; ΟΥΡΛΙΑΖΩ. ΕΕΕΕΕΕ Μ’ ΑΚΟΥΤΕ;;;».