Η αντιφασιστική νίκη των λαών εμπνέει τους αγώνες τού σήμερα

«Κάθε άνθρωπος που αγαπάει την ελευθερία χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα απ’ ό,τι θα μπορούσε ποτέ να πληρώσει». Η φράση, που αποδίδεται στον Ερνεστ Χέμινγουεϊ, είναι σχεδόν ταυτόσημη με τη χθεσινή μέρα, γνωστή και ως Μέρα της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης.

Η 9η Μαΐου 1945 αποτελεί μέρα-ορόσημο καθώς τότε έληξε και τυπικά ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, με την άνευ όρων παράδοση της ναζιστικής Γερμανίας στις συμμαχικές δυνάμεις, ένας πόλεμος που άφησε 27 εκατομμύρια νεκρούς και 4,4 εκατομμύρια αιχμαλώτους. Η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο που κυμάτισε στον ουρανό του Βερολίνου εκείνη τη μέρα, καρφώθηκε στη μαύρη καρδιά του ναζιστικού κτήνους δίνοντάς του το τελειωτικό χτύπημα και σηματοδοτώντας το τέλος του πολέμου, που ισοπέδωσε σχεδόν στο σύνολό της την ευρωπαϊκή ήπειρο, και την αρχή μίας νέας εποχής.

Λίγα χρόνια αργότερα, στις 9 Μαΐου 1950, ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν έδωσε στη δημοσιότητα μία διακήρυξη με την οποία καλούσε τη Γερμανία, τη Γαλλία και άλλες χώρες να ενώσουν την παραγωγή τους στον άνθρακα και τον χάλυβα, διακήρυξη η οποία αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο για τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η οποία έχει καθιερώσει την 9η Μαΐου ως Ημέρα της Ευρώπης, με ποικίλες εκδηλώσεις, που σκοπό έχουν να φέρουν πιο κοντά τους πολίτες των κρατών-μελών της Ενωσης, απομακρύνοντάς τους όμως από την πραγματικότητα η οποία λέει ότι αν δεν είχε προηγηθεί η 9η Μαΐου του 1945 -πιθανότατα- ο Ρ. Σουμάν δεν θα είχε την πολυτέλεια να κάνει τέτοιες μεγαλεπήβολες προτάσεις.

Φέτος, όπως κάθε χρόνο, εκατοντάδες Ρώσοι -και όχι μόνο- πραγματοποίησαν χθες πορεία μνήμης στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί βρήκαμε τη Νίλα. Κρατούσε τη φωτογραφία της γιαγιάς της, Νίνα Σόσνινα, η οποία κατά τη διάρκεια του πολέμου βοηθούσε τον πατέρα της, που ήταν γιατρός, σε ένα χωριό κοντά στην πόλη Ζιτόμιρ της Ουκρανίας. Εχασε τη ζωή της όταν κάποιος πρόδωσε τη δράση τους και οι Γερμανοί τούς έκαψαν ζωντανούς μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Η ηρωική Νίνα Σόσνινα έδωσε το όνομά της σε οδό της περιοχής, όπως μας λέει η εγγονή της, Νίλα Μπόμπρικ.

Λίγο πιο πέρα, δύο νεαρές γυναίκες κρατούν λουλούδια και ασπρόμαυρες φωτογραφίες μέσα σε κορνίζες. Η Βαλεντίνα μάς λέει ότι η γιαγιά της έπλενε ρούχα για τον Κόκκινο Στρατό, η γιαγιά τής Λιούμπα έφτιαχνε βόμβες, ενώ ο παππούς της ήταν ένας από τους στρατιώτες που μπήκαν στο κτίριο του Ράιχσταγκ στο Βερολίνο.

Χθες, οι εγγονές τους, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, μας διηγούνταν τις ιστορίες τους φανερά συγκινημένες. «Είμαστε περήφανες γι’ αυτούς. Νιώθουμε υποχρέωση προς τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας να συμμετάσχουμε στις εκδηλώσεις για τη Μέρα της Νίκης. Είναι μια γιορτή με δάκρυα, αλλά είναι πραγματική τιμή μας» λέει η Βαλεντίνα.