«Ενα τσιπουράκι για τη Ζάκι»

«Εσείς θα χτυπούσατε κάποιον που είναι πεσμένος κάτω; Εσύ να είσαι όρθιος κι αυτός στα πόδια σου; Εμείς, πάντως, ποτέ». Ισως αυτό να είναι το ερώτημα. Και αυτή η απάντηση. Διατυπώθηκαν από την Αννα Γούλα, παρουσιάστρια στην εκδήλωση «τσιπουράκι για τη Ζάκι» με στόχο τη συγκέντρωση χρημάτων για την ενίσχυση του δικαστικού αγώνα «ενάντια στη συγκάλυψη της αλήθειας από τους δολοφόνους της».

Κι εκεί, στο «Be Queer», το μπαρ όπου έκανε τις θεαματικές εμφανίσεις του ως Zackie Οh, ο Ζακ Κωστόπουλος προχθές το βράδυ ήταν παρών/παρούσα μέσα από τα βίντεο που ξεδίπλωναν την πολυδιάστατη drag καριέρα του: από τα σόου σε μαγαζιά της Αθήνας, τις εμφανίσεις σε Pride events σε διάφορες πόλεις στην Ελλάδα, τις εκπομπές της στο YouTube «τσιπουράκι με τη Zackie» και «περούκα με περούκα».

Η λέξη queer

Η Ζάκι/Ζακ πάντα σε πρώτο πλάνο, μεταμφιεσμένη ή όχι, σε παραστάσεις, στο σπίτι ή βόλτα με τον αγαπημένο της σκύλο τον Σνούπι -με λουράκι πάντα- η επονομαζόμενη και «Πρώτη Κυρία του Ελληνικού Drag» τραγουδούσε, χόρευε, μιλούσε για τους/τις φίλες του, εκμυστηρευόταν ή αστειευόταν και παρέδιδε μαθήματα για το πώς να τα βγάζεις πέρα όταν δέχεσαι φραστικές επιθέσεις από εκπροσώπους της κυρίαρχης σεξουαλικής τάσης που θεωρούν ότι κατέχοντας την απόλυτη αλήθεια τούς επιτρέπεται να γίνονται ρατσιστές, σχολιάζοντας τις διαφορετικές επιλογές που τους αμφισβητούν. Με παιγνιώδες πνεύμα και δηκτικότητα απέναντι στους «καθωσπρέπει άλλους».

Πάνω στη σκηνή τραγούδησαν, μίλησαν και χόρεψαν όλα αυτά τα «αλλόκοτα, παράξενα» πλάσματα, όπως αποδίδει το λεξικό τη λέξη queer, άνθρωποι που παρά το επιδειξιομανές ή προκλητικό για άλλους ντύσιμο, τις φανταχτερές περούκες και τα ψηλοτάκουνα, το υπερβολικό μακιγιάζ με τις γκροτέσκες πινελιές που περιπαίζουν τα πρότυπα ομορφιάς, μπορεί να στέκονταν με συστολή για να κάνουν το σόου τους, καταθέτοντας μέσα στην αντίθεση της εντυπωσιακής εμφάνισης και της σχεδόν παιδικής ντροπαλότητας το σπάραγμα της ψυχής τους.

Από την Αϊ-Τένια, που τραγούδησε το «Υπέροχος κόσμος» του Αρμστρονγκ κρατώντας ομπρέλα σαν αλεξίκακο, μέχρι την «κόρη» της, τη Τζιντζερέλα, που μετά το «Πίσω στη μαυρίλα» της Εϊμι Γουαϊνχάουζ μίλησε για τον δικό της Ζακ, τον συγκάτοικό της τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, που φοβόταν να βγει από το σπίτι του, αλλά όταν έμαθε ότι έψαχνε για σπίτι προσφέρθηκε να τον φιλοξενήσει κι ας τον είχε μόλις γνωρίσει…

Μια εκδήλωση μνήμης, γιορτή. Με την αγαπημένη της μουσική που όπως και τα βίντεο τα είχαν με αγάπη επιμεληθεί οι φίλοι της.

Με την απαγγελία δικών της στίχων αλλά και της «Μπαλάντας των μανάδων» του Παζολίνι: «εκείνο που σας κάνει αδέρφια είναι η βαθιά σας άρνηση να είσαστε διαφορετικοί: να πάρετε την ευθύνη του άγριου πόνου να είστε άνθρωποι».

Κι ακόμη στίχων γραμμένων γι’ αυτήν: «Είμαι όσα φοβάστε και πολεμάτε. Είμαι όλα για όσα φωνάζετε. Είμαι όλα αυτά που δεν θέλετε να είναι το παιδί σας – να μην κολλήσει, να μην πάθει. Είμαι η πρόσμιξη των ομορφότερων χρωμάτων. Των αισθησιακότερων σκέψεων. Των πιο φιλήδονων ακουσμάτων…».

Μια αστραφτερή εκδήλωση με άφθονο γκλίτερ και ξέχειλη συναισθημάτων από τους εκατοντάδες ανθρώπους που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα για ένα τσιπουράκι με τη Ζάκι και δεν χωρούσαν στο μαγαζί, με αποτέλεσμα ακόμη και ο δρόμος για λίγες ώρες να μετατραπεί σε προέκταση της περίεργης αυτής γιορτής, με άγνωστες φίλες που ήρθαν για να εμφανιστούν, από τη Θεσσαλονίκη και την Κύπρο.

«Προφητικό»

«Να το πω και αλλιώς. Εγώ που έχω φάει ξύλο από φασίστες, δεν οργίζομαι τόσο για το ότι είναι τρίτο κόμμα όσο με το γεγονός ότι, όπως και στη δική μου περίπτωση, συνεχίζω να διαβάζω και να ακούω σχεδόν σε κάθε τέτοια καταγγελία, σε κάθε τέτοια ρατσιστική επίθεση που έγινε μπροστά σε κόσμο, πως δεν αντέδρασε κανένας και καμία. Γιατί θεωρώ πως το πραγματικό πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό. Το ότι κλαιγόμαστε αντί να αντιδράμε. Το ότι “κοιτάμε τη δουλειά μας” όταν άλλοι άνθρωποι μας χρειάζονται. Και πως, μη αντιδρώντας στην πράξη, τους αφήνουμε χώρο», έγραψε ο Ζακ στο φέισμπουκ ακριβώς τρία χρόνια πριν από τη δολοφονία του από «αγανακτισμένους» – αστυνομία – ΜΜΕ σε κοινή θέα. Με «το βλέμμα των περίεργων μοναδικό μου σάβανο», όπως απέδωσε στα ελληνικά η Αμαρυλλίς Ελένη Καρρά ένα παλιό τραγούδι τού Ρενό.

«Η Zackie Oh είναι μια γυναίκα μόνη, αλλά όχι ανυπεράσπιστη και όχι αβοήθητη, έχει όλους και όλες εμάς», έλεγε ο Ζακ σε ένα βίντεό του.

«Οι ζωές μας έχουν αξία». «Οργή και θλίψη, η Ζάκι θα μας λείψει», «Η Ζάκι ζει, τσακίστε τους ναζί», είναι μερικά από όσα ακούστηκαν προχθές. «Για έναν καλύτερο κόσμο», όπως ήταν και τα λόγια με τα οποία έκλεισε τη βραδιά η Αννα Γούλα.

Στη Βουλή

Tη συμπαράσταση του Κοινοβουλίου και την ενεργοποίηση όλων των θεσμικών φορέων, ώστε να διερευνηθεί ο ρόλος και να καταλογιστούν ευθύνες φυσικών προσώπων και Αρχών για τον θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου, ζητούν σε υπόμνημά τους εκπρόσωποι της ελληνικής ΛΟΑΤΚΙ Κοινότητας (LGBTQI), οι οποίοι το παρέδωσαν χθες στον πρόεδρο της Βουλής κατά τη διάρκεια συνάντησής τους, στην οποία παραβρέθηκαν και άλλοι εκπρόσωποι θεσμικών φορέων.