Πρέπει να έχει απαντήσει στις ίδιες ερωτήσεις δεκάδες φορές. Πριν από την Ελλάδα, βρισκόταν στη Γαλλία και, χθες το βράδυ κιόλας, πέταξε για Ισπανία.
Οι δημοσιογράφοι που παρακολούθησαν τη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε χθες στο κέντρο πολιτισμού της ΚΝΕ, στην Κυψέλη, τη ρωτούν ό,τι ακριβώς και οι συνάδελφοί μας ανά τον κόσμο: προσπαθούν να καταλάβουν πώς είναι η ζωή για ένα παιδί σε συνθήκες κατοχής, πώς επιβιώνει στη φυλακή, πώς ένα κοριτσάκι ξαφνικά γίνεται σύμβολο ενός ολόκληρου αγώνα.
Η Αχεντ Ταμίμι έριξε ένα χαστούκι στον Ισραηλινό στρατιώτη, για το οποίο βρέθηκε 8 μήνες στη φυλακή, αλλά είναι αναρίθμητα τα χαστούκια που ρίχνει στο κατοχικό καθεστώς από τότε: με τη σιωπηλή κι απόλυτα αξιοπρεπή στάση της απέναντι στους ανακριτές της, με το θάρρος της στο δικαστήριο, με το να ταξιδεύει και να μιλά παντού για την υπόθεση του λαού της.
Γιατί η Αχεντ Ταμίμι, παρ’ όλο που μοιράζεται την προσωπική της εμπειρία, δεν μιλά για τον εαυτό της, αλλά για τους 6.500 συμπατριώτες της που βρίσκονται στις ισραηλινές φυλακές -ανάμεσά τους 350 ανήλικοι.
«Ο,τι και να σας πω, δεν θα μπορέσω να σας μεταφέρω την εικόνα της ζωής στη φυλακή», μας λέει όταν τη ρωτάμε πώς ήταν μια τυπική της μέρα εκεί. «Ημουν κλεισμένη σ’ έναν μικρό χώρο. Η διεύθυνση των φυλακών μάς επέβαλλε διάφορες τιμωρίες. Σκεφτόμουν συνεχώς την οικογένειά μου, αν είναι όλοι καλά. Διάβαζα πολύ κι έγραφα, με εμψύχωναν οι άλλες κρατούμενες. Προσπαθούσα να μη σκέφτομαι τη ζωή έξω από τη φυλακή, την ελευθερία, για να μην καταστραφώ ψυχολογικά. Επρεπε να βαστήξω».
Θα μπορούσε να είναι η έφηβη της διπλανής πόρτας: πολύ δροσερή, πολύ όμορφη, πολύ χαριτωμένη. Ομως η Αχεντ είναι ένα παιδί που του έκλεψαν την παιδικότητα από πολύ νωρίς.
«Η γενιά μου πρέπει να θυσιαστεί για να μη ζήσουν οι επόμενοι αυτό που ζούμε εμείς, να μη φοβούνται κάθε μέρα ότι κάποιος θα τους επιτεθεί και θα τους συλλάβει, ότι θα κάνουν έφοδο στα σπίτια τους», λέει το 17χρονο κορίτσι που γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2001 και ζει στην κατεχόμενη Δυτική Οχθη.
Η εικόνα της να δαγκώνει έναν στρατιώτη, για να απελευθερώσει τον αδερφό της δυο χρόνια πριν από τη φυλάκισή της, είχε κάνει τον γύρο του κόσμου.
Ολόκληρη η οικογένειά της έχει ταχθεί στον παλαιστινιακό αγώνα: ο πατέρας της, Μπασέμ, έχει συλληφθεί και κρατηθεί πολλές φορές, έχει φυλακιστεί χωρίς δίκη για τρία χρόνια κι έχει αναγνωριστεί ως κρατούμενος συνείδησης από τη Διεθνή Αμνηστία. Η μάνα της φυλακίστηκε τέσσερις φορές και στη φυλακή βρέθηκε κι ο αδερφός της, ενώ η οικογένειά της μετρά δύο νεκρούς από τις δυνάμεις κατοχής.
«Η ελεύθερη, δυνατή και μορφωμένη γυναίκα είναι το όχημα για μια ελεύθερη Παλαιστίνη», συνηθίζει να λέει ο πατέρας της και η Αχεντ το πιστεύει: ονειρεύεται να γίνει δικηγόρος. Συνηθίζει να λέει κι άλλη μια φράση ο πατέρας της και η μικρή την επανέλαβε δύο φορές: δεν είμαστε θύματα, είμαστε μαχητές. Εξ ου και τα όσα συγκλονιστικά περιγράφει για την εμπειρία της δεν προκαλούν εύκολα δάκρυα, αλλά βαθιά συγκίνηση και αποφασιστικότητα σε όσους την παρακολουθούν.
«Η συγκίνηση δεν αρκεί, χρειάζεται δράση», λέει και καλεί τους συνομηλίκους της να ενημερώνονται για όσα συμβαίνουν στην Παλαιστίνη, να διαδίδουν πληροφορίες στα σόσιαλ μίντια, να μποϊκοτάρουν το Ισραήλ με κάθε τρόπο. «Δεν σας θέλουμε υποστηρικτές, αλλά συμμάχους σ’ αυτόν τον αγώνα», λέει πάντα.
