Στο βασανιστήριο του «εικονικού πνιγμού» υποβάλλεται το τελευταίο διάστημα η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης (ΕΒΖ) μετά την απόφαση του διοικητικού της συμβουλίου να απορρίψει την προσφορά για πώληση των δύο εργοστασίων της στη Σερβία κηρύσσοντας τον σχετικό διαγωνισμό άγονο.
Η επιμονή της Τράπεζας Πειραιώς για πώληση των εργοστασίων -με το γλίσχρο τίμημα των 60 εκατομμυρίων, μόλις δηλαδή τα κέρδη δύο ετών των σερβικών εργοστασίων- και η άρνησή της να δεχτεί τη χρηματοδότηση για τα τρέχοντα έξοδα της μητρικής εταιρείας στην Ελλάδα από τα κέρδη αυτά, περιγράφονται από στέλεχος της εταιρείας ως «περαιτέρω σφίξιμο της θηλιάς».
Η κατάσταση καταλήγει να είναι εξοργιστική, καθώς η περίοδος που ξεκίνησε στη Σερβία δείχνει ότι αν πέρυσι τα δύο εργοστάσια έκλεισαν με κέρδη 24 εκατ. ευρώ, η φετινή περίοδος θα είναι απλώς θριαμβευτική.
Μόνο μία γενναία, άμεση και αποφασιστική στήριξη από την πλευρά της κυβέρνησης στο σημερινό διοικητικό συμβούλιο μπορεί να βγάλει την εταιρεία από την κατάσταση επιτροπείας στην οποία βρίσκεται, τη στιγμή μάλιστα που όλα δείχνουν ότι όχι μόνο η εταιρεία μπορεί να σταθεροποιηθεί και να επιβιώσει αλλά και να αναπτυχθεί.
Οποιαδήποτε εκδοχή πώλησης των σερβικών εργοστασίων, όπως λένε στελέχη της ΕΒΖ στην «Εφ.Συν.», «είναι το τέλος της τευτλοκαλλιέργειας στην Ελλάδα, δεν εξασφαλίζει τη μητρική εταιρεία και γι’ αυτό έχει απορριφθεί η πώλησή τους. Δεν θα είμαστε εμείς υπόλογοι για κακουργηματικές πράξεις, οι οποίες επιπλέον δεν είναι ηθικά και επαγγελματικά σωστές», ενώ σε δραματικούς τόνους είναι οι εκκλήσεις: «βοηθήστε μας, τώρα».
Τα δεδομένα καταδεικνύουν ότι μόνον σαν τελευταίο καμπανάκι προς την κυβέρνηση μπορεί να ερμηνευτεί η προχθεσινή παραίτηση του διευθύνοντος συμβούλου Μιχάλη Κεφαλόπουλου.
Ο ίδιος αρνήθηκε να προβεί σε οποιαδήποτε δήλωση στην εφημερίδα μας, αλλά ασφαλείς πληροφορίες θέλουν η παραίτησή του να μην έχει γίνει ακόμη δεκτή· πάει να πει ότι τα σενάρια είναι ανοιχτά, εφόσον φυσικά βρεθεί τρόπος να χρηματοδοτηθεί η ΕΒΖ.
Τα πρακτικής φύσεως προβλήματα είναι τα πρώτα καθώς η ΕΒΖ χρωστά περί τα 10 εκατ. ευρώ για χρήση φυσικού αερίου (στη ΔΕΠΑ) και η Πειραιώς έχει αρνηθεί τη μεταφορά κεφαλαίων 5 εκατ. από τα κέρδη της Σερβίας για τη χρηματοδότηση της νέας καμπάνιας.
Στην παρέμβασή της, μάλιστα, στην «Εφ.Συν.», η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αφροδίτη Σταμπουλή χαρακτηρίζει «συμπεριφορά στυγνού δανειστή» τη στάση της τράπεζας και στο πλαίσιο αυτό βλέπει «εμμονή στο σχέδιο πώλησης των κερδοφόρων εργοστασίων της Σερβίας».
Σε μια προσπάθεια να αντιστρέψει τουλάχιστον τις εντυπώσεις στο εσωτερικό, ο πρόεδρος της ΕΒΖ, Αντώνης Χατζηδιαμαντής, δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι πολιτική βούληση της κυβέρνησης είναι να παραμείνει η τευτλοκαλλιέργεια βασική δραστηριότητα στη Βόρεια Ελλάδα και γι’ αυτό «Δευτέρα και Τρίτη θα γίνουν οι δοκιμές στο εργοστάσιο του Πλατέος Ημαθίας και από Τετάρτη ή Πέμπτη θα ξεκινήσει η παραλαβή και επεξεργασία, σηματοδοτώντας έτσι την έναρξη της φετινής καμπάνιας» για την οποία, ως γνωστόν, έχουν σπαρθεί 64.000 στρέμματα τεύτλων και υπολογίζεται η παραγωγή 45.000 τόνων ζάχαρης.
Καλά νέα από Σερβία
Τα ενθουσιαστικά νέα, όμως, έρχονται από τα εργοστάσια στη Σερβία, στο Zabalj και στην Crvenka, όπου ξεκίνησε η φετινή καμπάνια επεξεργασίας ζαχαρότευτλων, ενώ «άναψε» και το ασβεστοκάμινο και στις δύο μονάδες στο τέλος της προηγούμενης εβδομάδας σε μια τελετή στην οποία παραβρέθηκαν εκπρόσωποι τοπικών αρχών, παραγωγοί τεύτλων, εργαζόμενοι, μεταφορείς, πελάτες.
Το γεγονός, μάλιστα, καλύφθηκε εκτενώς και δημοσιογραφικά και όχι άδικα. Είναι χαρακτηριστικό πως οι συμβεβλημένες εκτάσεις με τεύτλα έφτασαν τα 230.000 στρέμματα (!) από 100.000 που ήταν το 2015 και 180.000 το 2016.
Οι αριθμοί αυτοί -που φαίνονται εξωπραγματικοί για τη μητρική εταιρεία στην Ελλάδα- αυξάνουν το μερίδιο της ΕΒΖ στην αγορά ζάχαρης της Σερβίας στα επίπεδα του 40% επί του συνόλου της χώρας (από 25% όπου βρισκόταν το 2015).
Το αμείλικτο ερώτημα πλέον είναι: Αν ο κύριος ανταγωνιστής της ΕΒΖ (Μ. Κόστιτς) που ελέγχει το 60% της αγοράς εκτιμά την αξία των δικών του εργοστασίων σε 400 εκατομμύρια περίπου, πώς γίνεται τα εργοστάσια της ΕΒΖ που ελέγχουν το 40% (και με διαρκείς τάσεις ανόδου) να τιμολογούνται στα 60 εκατομμύρια;
Μοιάζει τόσο προκλητικό όσο, πιθανόν, θα ακουστεί -στους αδαείς- αυτό που έμπειρο στέλεχος πολυεθνικών επιχειρήσεων είπε στην «Εφ.Συν.»: «Η πρόταση που έχει κατατεθεί είναι τόσο αστεία που, αν την πάρει κανείς σοβαρά, συμφέρει πολύ περισσότερο να γίνει αντιπρόταση από τα δικά μας για την εξαγορά των εργοστασίων του ανταγωνιστή τους».
Αφροδίτη Σταμπούλη, βουλευτής Σερρών ΣΥΡΙΖΑ
«Γεννιούνται ερωτήματα για τη στάση της Τράπεζας Πειραιώς»
Η διακηρυγμένη πρόθεση της κυβέρνησης να διατηρηθεί ζωντανή η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης γίνεται και φέτος εμφανής με την έναρξη της λειτουργίας του εργοστάσιου στο Πλατύ.
Δυστυχώς, δεν συμβαίνει το ίδιο και στις Σέρρες, όπου οι μικρές σχετικά ποσότητες που καλλιεργήθηκαν ώθησαν τη διοίκηση της ΕΒΖ να προκρίνει, ως πλέον συμφέρουσα, τη μεταφορά των ζαχαρότευτλων αντί της επαναλειτουργίας του εργοστασίου.
Η αύξηση των καλλιεργούμενων στρεμμάτων είναι ζωτικής σημασίας για τηΒιομηχανία και η πλήρης αποπληρωμή των τευτλοπαραγωγών σε εύλογο χρόνο.
Στο σημείο αυτό, όμως, γεννιούνται ερωτήματα για τη στάση της Τράπεζας Πειραιώς, η οποία, ως γνωστόν, όταν ελέω συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου απέκτησε αντί πινακίου φακής την «καλή» Αγροτική, απέκτησε και τα δάνεια της ΕΒΖ, ενώ η ίδια η Βιομηχανία έμεινε στην «κακή» ΑΤΕ, ως θυγατρική της, και τέθηκε υπό εκκαθάριση.
Από τότε ερχόμαστε αντιμέτωποι με συμπεριφορές στυγνού δανειστή, που ενδιαφέρεται απλώς να πάρει κάποια χρήματα, αδιαφορώντας αν οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές για την ΕΒΖ.
Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να ενταχθεί η παρατηρούμενη κατά καιρούς ένδεια ρευστότητας της Βιομηχανίας, όπως και η εμμονή στο σχέδιο πώλησης των κερδοφόρων εργοστασίων της Σερβίας, και μάλιστα σε τιμές που αντιστοιχούν σε κέρδη 2-3 ετών μόνον!
Ηρθε η ώρα για την επεξεργασία και αποδοχή από τον δανειστή ενός άλλου σχεδίου, που θα εξασφαλίζει την πλήρη λειτουργία και των τριών εργοστασίων της ΕΒΖ, όπως και την κάλυψη των αναγκών της χώρας σε ζάχαρη, καθιστώντας τη Βιομηχανία βιώσιμη και στο μέλλον κερδοφόρα, πυλώνα της οικονομικής ανασυγκρότησης στον αγροτοδιατροφικό τομέα.
