Με παραφωνίες χτύπησε χθες το πρώτο κουδούνι για τα προσφυγόπουλα στο Δημοτικό σχολείο του χωριού Προφήτης στη Θεσσαλονίκη, καθώς περίπου 30 «γονείς» είχαν συγκεντρωθεί απ’ έξω και κλείδωσαν μια πόρτα.
Ενταση σημειώθηκε όταν ο περιφερειακός διευθυντής Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας, Παναγιώτης Ανανιάδης, επιχείρησε να εισέλθει στο κτίριο για να υποδεχθεί τα παιδιά, αλλά τελικά οι αντιδρώντες υποχώρησαν με την παρέμβαση των ψυχραιμότερων μελών του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων.
Πάντως, η αστυνομία βρισκόταν «διακριτικά» σε μικρή απόσταση από τα τέσσερα σχολεία στα θρανία των οποίων κάθισαν χθες τα παιδιά από τα κέντρα φιλοξενίας.
Είναι θλιβερό όσο και αληθινό ότι 41 παιδάκια στην ηλικία μαθητών Δημοτικού σχολείου ήρθαν αντιμέτωπα με τη στενομυαλιά, τον ρατσισμό και ίσως και τις φασιστικές αντιλήψεις χθες, αντί να βρουν μια αγκαλιά, συμπόνια και αγάπη στο σχολείο του χωριού Προφήτης.
Οπως έλεγαν οι διαμαρτυρόμενοι, δεν έχουν «επαρκή ενημέρωση από το κράτος» και ούτε γνωρίζουν «αν είναι ασφαλή κι εμβολιασμένα αυτά τα παιδιά». Μάλιστα, τοποθέτησαν λουκέτο στην κεντρική είσοδο του σχολείου και ύψωσαν δύο ελληνικές σημαίες.
Χωρίς αιδώ ορισμένοι γιουχάιζαν και αποδοκίμαζαν τους υπεύθυνους του σχολείου που άνοιξαν την πλαϊνή πόρτα για να μπουν τα παιδιά, ενώ τις «χοντράδες» τους υπέστη και ο περιφερειακός διευθυντής εκπαίδευσης, Παναγιώτης Ανανιάδης, που χαρακτήρισε προσχηματικές τις αντιδράσεις, υπογραμμίζοντας ότι προηγήθηκε πλήρης ενημέρωση όλων των ενδιαφερομένων μερών. Για το πώς εισέπραξαν τα 41 προσφυγόπουλα την «υποδοχή» εξήγησε ότι «δεν ανησύχησαν, είναι χαρούμενα, γελάνε και βλέπουν τον χώρο τους».
Αντιθέτως, πολύ πιο πολιτισμένα ήταν τα πράγματα για τα 39 προσφυγόπουλα που πέρασαν την πύλη του 67ου Δημοτικού σχολείου Θεσσαλονίκης στην περιοχή της Ξηροκρήνης.
Υπήρξαν και εκεί κάποιοι γονείς οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν γιατί δεν ενημερώθηκαν εγκαίρως για την ένταξη παιδιών προσφύγων στο σχολείο των παιδιών τους, αλλά δεν προκλήθηκε καμία ένταση. Ισα ίσα, την ώρα της άφιξης των προσφυγόπουλων, στο προαύλιο του σχολείου βρίσκονταν και τα ελληνόπουλα του ολοήμερου, επιφυλάσσοντάς τους υποδοχή με χειροκροτήματα και καλωσορίσματα.
«Mε τα παιδάκια δεν έχουμε τίποτα. Με τις πρακτικές διαφωνούμε. Ας τοποθετήσουν δύο κοντέινερ και ας τα βάλουν εκεί. Ρωτήσανε κανέναν; Ξαφνικά την Παρασκευή βγάλανε την απόφαση και τη Δευτέρα ξεκινάμε.
Να ξεκινήσουν αφού θέλουν να τα μορφώσουν και να τα κάνουν Ελληνες. Υπάρχει λύση, μπορούν να μπερδέψουν την μπουγάδα», έλεγαν κάποιοι από τους διαμαρτυρόμενους γονείς για να συμπληρώσουν: «Είναι ήδη υποβαθμισμένη η περιοχή μας. Μετά τις 7 το απόγευμα δεν ακούτε ελληνικά. Αυτά μας ανησυχούν».
Τα προσφυγόπουλα στην Ξηροκρήνη, πάντως, υποδέχθηκε αυτοπροσώπως ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης και μάλιστα με τον πλέον γλυκό τρόπο: τους πρόσφερε από ένα τσουρεκάκι.
Σχολιάζοντας τις αντιδράσεις για την ένταξη των προσφυγόπουλων, ανέφερε μεταξύ άλλων: «Εχω στεναχωρηθεί πολύ από αυτές τις αντιδράσεις, διότι βασίζονται σε αντιλήψεις που δεν έχουν καμία βάση. Τα παιδιά που έρχονται είναι όλα εμβολιασμένα. Πρέπει οι γονείς που αντιδρούν να αναλογιστούν πώς θα ήταν οι ίδιοι αν είχαν τα παιδιά τους σε αυτή την κατάσταση».
Ανησυχία, αλλά όχι ένταση εκφράστηκε από μικρή μερίδα γονέων στο 2ο Γυμνάσιο και ΓΕΛ Σταυρούπολης, όπου θα φοιτήσουν περίπου 20 προσφυγόπουλα αυτής της ηλικίας, καθώς δύο γονείς ζήτησαν να δουν τα βιβλιάρια υγείας τους για να διαπιστώσουν εάν όντως έχουν εμβολιαστεί.
Στο μεταξύ, τα γυαλιά σε όσους σπέρνουν ή έχουν ξενοφοβικές και άλλες αντιλήψεις βάζει ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων του 1ου Δημοτικού σχολείου Ξάνθης με ομόφωνη ανακοίνωσή του που μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής:
«Η προσφυγιά και η μετανάστευση, σύμφυτες με την ιστορία και την παράδοσή μας, καθόρισαν και εξακολουθούν να καθορίζουν την πορεία και το μέλλον του λαού μας. Η χώρα μας, κατεξοχήν τόπος υποδοχής και φιλοξενίας, διαμορφώθηκε και αναπτύχθηκε χάρη και στην πλούσια ανθρωπογεωγραφία που τη χαρακτηρίζει. Σαν λαός καλούμαστε για μία ακόμη φορά να επιλέξουμε με ποια πλευρά θα ταχθούμε.
»Από τη μια “το πρόσωπο του τέρατος” με τη μορφή της ξενοφοβίας, του ρατσισμού, του νεοφασισμού, που κερδίζει έδαφος στην Ευρώπη. Από την άλλη η πλευρά της αλληλεγγύης, των ανθρωπιστικών ιδανικών. Θέλουμε τα παιδιά μας να μεγαλώσουν σε μια κοινωνία ανοιχτή, ελεύθερα από τον φόβο του ξένου, του διαφορετικού.
»Σίγουρα είναι πολλά αυτά που θα μπορούσαμε ακόμα να κάνουμε. Αυτό που δεν θα κάναμε είναι να ζητήσουμε να αποκλειστούν τα παιδιά προσφύγων και μεταναστών από το δικαίωμα στην παιδεία και την αξιοπρέπεια. Μα πώς αλλιώς θα χτίσουμε το μέλλον μας;».
