Θριαμβολογίες στο Μαξίμου για τη σχολή που ανατρέπει τον πανεπιστημιακό χάρτη

Την απαραίτητη αίγλη θέλησε να δώσει ο πρωθυπουργός στη νομοθέτηση της Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών. Συγκάλεσε ειδική σύσκεψη στο Μαξίμου, φώναξε σύσσωμες τις ηγεσίες των συναρμόδιων υπουργείων Παιδείας και Πολιτισμού και ζήτησε, φυσικά, την παρουσία των επικεφαλής των πέντε ιστορικών φορέων του χώρου που θα συνδεθούν με το νέο ΑΕΙ της χώρας.

Διότι περί πανεπιστημίου πρόκειται, το οποίο, όμως, σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε ερήμην της πανεπιστημιακής κοινότητας και καθ’ υπέρβασιν του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου. Σαν να άνοιξε ο πρωθυπουργός τον ακαδημαϊκό χάρτη, να έδειξε Αθήνα – Θεσσαλονίκη και να τον έκλεισε αμέσως. Χωρίς μελέτη και πρόβλεψη για τις ανατροπές, τις ανισότητες και το ντόμινο συνεπειών στον φυσικό χώρο της παρέμβασης, στην πανεπιστημιακή πραγματικότητα.

«Οι παραστατικές τέχνες αποκτούν για πρώτη φορά αυτό που ήταν πάντα το ζητούμενο: μία σοβαρή πανεπιστημιακή υπόσταση, με σπουδές, με δυνατότητα έρευνας, κυρίως με προοπτικές εξέλιξης», τόνισε στο μεγάλο τραπέζι του Μεγάρου. Καλό ακούγεται, αλλά τέτοια περιφρόνηση στα πανεπιστημιακά τμήματα που ήδη λειτουργούν στο ίδιο πλαίσιο εδώ και τόσα χρόνια;

Και συμπλήρωσε: «Νομίζω ότι εδώ ουσιαστικά τραβάμε μία διαχωριστική γραμμή με το παρελθόν, λύνουμε εκκρεμότητες από το παρελθόν, αλλά κυρίως δίνουμε μια προοπτική στα νέα παιδιά τα οποία ενδιαφέρονται για τον πολιτισμό, για τις παραστατικές τέχνες, να έχουν μία ξεκάθαρη ορατότητα για το πώς θα κινηθούν, ποια θα είναι η επαγγελματική τους διαδρομή, ποια θα είναι τα προσόντα τους, τι αξία θα έχει το πτυχίο το οποίο θα πάρουν από ένα ελληνικό πανεπιστήμιο».

Κι αυτό ακούγεται ωραίο. Αλλά το 25ο πανεπιστήμιο της χώρας δεν θα είναι σαν τα άλλα και δεν θα λειτουργεί σαν τα άλλα. Νέο μοντέλο με νέες προτάσεις, διόλου ακαδημαϊκές: Μέλη ΔΕΠ ακόμη και χωρίς βασικό πανεπιστημιακό τίτλο, εκλεκτορικά με εξω-πανεπιστημιακούς, εισακτέοι αλλού λίγοι αλλού πολλοί, και άλλα καινούργια. Και μπορεί όλα αυτά να μη φαίνονται ξένα για ένα ίδρυμα τεχνών, φαίνονται, όμως, ξένα για πανεπιστημιακό ιδρυμα και, κυρίως, προβληματίζουν για τις νέες ιδέες που φέρνουν στην ακαδημαϊκή εκπαίδευση –οι οποίες δεν συζητήθηκαν με τους εκπροσώπους της.

Ο πρωθυπουργός, πάντως, θριαμβολογεί για «τη δημιουργία διαδρομών καριέρας», για την ένταξη της «καλλιτεχνικής εκπαίδευσης» στο πλαίσιο προσόντων (θα δούμε πώς στο μέλλον), για τη «συνολική μεταρρύθμιση στην καλλιτεχνική εκπαίδευση». Οι κυρίες Ζαχαράκη και Μενδώνη υπερθεμάτισαν. Οι καλεσμένοι χάρηκαν – και πράγματι, είχαν λόγους. Είναι πολλοί, όμως, και αυτοί που δεν χαίρονται, αλλά προβληματίζονται.