Στα Λιπάσματα Δραπετσώνας έχει μόλις νυχτώσει, τα παιδιά στη διπλανή παιδική χαρά ακούγονται να παίζουν και ο dj Moya ανεβαίνει στη σκηνή. Ακριβώς μπροστά του εκατοντάδες νέοι και νέες και στο βάθος η Μάγδα Φύσσα, έξι χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου, πάντα εκεί, να δίνει το «παρών» σε αυτό που ο γιος της αγαπούσε περισσότερο από όλα: τη μουσική και τα τραγούδια.
Εξι χρόνια «Σιγά μη φοβηθώ», έξι χρόνια από τη δολοφονία που σήμανε την αρχή του τέλους για τη ναζιστική οργάνωση του Μιχαλολιάκου, και οι Titz πιάνουν τα μικρόφωνα: «Πες μου τι σου ’μεινε να χάσεις τώρα πια, κοίτα μπροστά και μη φοβάσαι, κανένας μπάσταρδος δεν νοιάστηκε για μας, μα το παιχνίδι έχει ρεβάνς, να το θυμάσαι».
«Πάντα εδώ θα είναι μαζί μας», φωνάζουν οι No Hard Feelings και συνεχίζουν: «Κάθε Σεπτέμβρη και κάθε μέρα, θα τρέχουνε στις τρύπες τους και ακόμα παραπέρα». Είναι η ώρα που το σύνθημα «Ο Παύλος ζει, τσακίστε τους ναζί» ταξιδεύει πέρα από τη Δραπετσώνα. Λίγα λεπτά αργότερα εκατοντάδες φωνές ενώνονται ξανά: «Τώρα ο δρόμος έγραψε μια ιστορία, τη συζητάν στα καφενεία, 2013, ο δρόμος έγραψε: Παύλο, είσαι θυσία».
Στη σκηνή ανεβαίνουν διαδοχικά ο Αλλος Κόσμος, η Ματούλα Ζαμάνη, οι Social Waste και οι Nightstalker. Ο κόσμος χορεύει. Ο Παύλος δεν κατάφερε μόνο να σταματήσει την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής, αλλά και να μετατρέψει τη μέρα της δολοφονίας του σε γιορτή κατά του φασισμού και του ναζισμού.
«Ραντεβού στις 17.30 στου Παύλου» ακούγεται καθώς ξημερώνει. Ανθρωποι όλων των ηλικιών δίνουν ραντεβού στο μνημείο του στο Κερατσίνι, απ’ όπου θα ξεκινήσουν σήμερα με προορισμό τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στον Πειραιά. «Του χρόνου να δούμε πού θα πάμε, που θα τα ’χουμε κλείσει και αυτά…».
